IV SA/Wa 1702/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: SKO w C., organ II instancji, Kolegium) znak: [...] z [...] lipca 2014 r., wydana na podstawie art. 2 w związku z art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), wydana po rozpatrzeniu odwołania "P." Sp. z o.o. z siedzibą w P. ul. [...] (dalej: Spółka, strona skarżąca, inwestor) od decyzji Burmistrza Miasta P. (dalej: organ I instancji) z [...] maja 2014 r. nr [...] odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Posadowieniu instalacji do podczyszczania olejów przepracowanych" realizowanych na działce nr ew. [...] położonej w P. przy ul. [...]. SKO w C. w decyzji z [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z [...] lutego 2014 P. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Posadowieniu instalacji do podczyszczania olejów przepracowanych" w P. przy ul. [...], na działce o nr ew. [...]. Do wniosku został dołączony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wypis z rejestru gruntów oraz mapa ewidencyjna. Burmistrz Miasta P., po wydaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku. Występując do organów uzgadniających, Burmistrz Miasta P. dołączył dokumenty złożone przez wnioskodawcę oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w postanowieniu z [...] kwietnia 2014 r. nr Z[...], zaopiniował negatywnie planowane przedsięwzięcie z uwagi na jego niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej: RDOŚ w W.) w piśmie z [...] marca 2014 r. nr [...] wezwał Burmistrza Miasta P. do uzasadnienia celowości wystąpienia o uzgodnienie planowanej inwestycji w sytuacji jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z [...] marca 2014 r. inwestor odpowiedział na ww. pismo RDOŚ w W. wyjaśniając, iż obszar inwestycji wchodzi w skład kompleksu urbanistycznego [...], który zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z [...] listopada 1997 r., przeznaczony został pod obiekty obsługi rolnictwa, zakłady przetwórstwa rolno-spożywczego i handlu targowiskowego - uciążliwość obiektów nie może kolidować z zabudową mieszkaniową sąsiadującą od zachodu. W związku z tym przedsięwzięcie, którego eksploatacja polega na odbieraniu oleju przepracowanego (powstającego wskutek eksploatacji pojazdów i maszyn rolniczych) tylko i wyłącznie od rolników, odzyskiwaniu olejów przepracowanych, a następnie kierowanie go do zakładu produkcji olejów w B. koło P. i do obrotu handlowego, nie narusza założeń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta P., ponieważ inwestycja stanowi obiekt służący obsłudze rolnictwa. RDOŚ w W. w postanowieniu z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu instalacji do podczyszczania olejów przepracowanych na działce o nr ew. [...], przy ul. [...] w P. Odmowa uzgodnienia została uzasadniona niezgodnością planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ planowana instalacja nie jest obiektem obsługi rolnictwa ani zakładem przetwórstwa rolno-spożywczego i handlu targowiskowego. Burmistrz Miasta P., po rozpatrzeniu sprawy, wydał [...] maja 2014 r. decyzję nr [...], w której odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia określonego we wniosku Spółki, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. Działka nr [...] jest położona na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...]. Jest to obszar przeznaczony pod obiekty obsługi rolnictwa, zakłady przetwórstwa rolno-spożywczego i handlu targowiskowego, w którym dopuszcza się w zakładach realizacje mieszkań dla właścicieli obiektów. Ewentualna uciążliwość obiektów nie może kolidować z zabudową mieszkaniową sąsiadującą od zachodu. Realizacja obiektów w granicach obszaru [...] wymaga przeprowadzenia wcześniejszego rozpoznania archeologicznego. Według organu I instancji, uwzględniając ustalenia planu miejscowego dotyczące terenu inwestycji, planowane przedsięwzięcie jest z nimi niezgodne. Ponadto planowane przedsięwzięcie zostało negatywnie zaopiniowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., natomiast RDOŚ w W. odmówił uzgodnienia przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie Spółka, w którym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Strona skarżąca wyjaśnia, iż w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w piśmie skierowanym do organu jest informacja o pozyskiwaniu przepracowanych olejów tylko i wyłącznie od rolników. Działalność rolnicza związana jest z użytkowaniem ciężkiego sprzętu mechanicznego, w którym powstaje na skutek eksploatacji zużyty olej. Użytkujący maszyny rolnicze rolnicy, w celu zapewnienia ich działania muszą dokonywać wymiany oleju. Spółka powołując się na przepisy ustawy o odpadach podnosi, że posiadacz odpadu (zużytego oleju) zobowiązany jest do przekazania tego odpadu wyspecjalizowanym podmiotom, celem dalszego jego zagospodarowania lub odzysku. SKO w C. w decyzji nr [...] z [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z [...] maja 2014 r. nr [...]. W ocenie Kolegium, nie zaistniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie odwołania, ponieważ występuje sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium jako podstawę decyzji powołało art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej u.u.i.ś.), w świetle którego zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na decyzję Kolegium z [...] lipca 2014 r. Spółka, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Burmistrza Miasta P. z [...] maja 2014 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona skarżąca w treści skargi, decyzji Kolegium zarzuciła: 1. obrazę przepisów proceduralnych w postaci art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwalą Rady Miejskiej w P. nr [...] z [...] listopada 1997 r. w stosunku do działki o nr [...] oraz wniosku strony z [...] lutego 2014 r. w części obejmującej deklarowany opis planowanej działalności gospodarczej i bezpodstawne przyjęcie że planowane przedsięwzięcie pn. "Posadowienie instalacji do podczyszczania olejów przepracowanych" jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, i w konsekwencji. 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji Burmistrza Miasta P. z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Spółki, organy obu instancji dokonały całkowicie błędnej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do działki o nr ew. [...] w zestawieniu z treścią wniosku i bezpodstawnie przyjęły, że planowana działalność nie mieści się w pojęciu "obiekt obsługi rolnictwa". Planowana działalność związana jest z obsługą serwisową tj. wymiany oleju w maszynach rolniczych i tylko taki zakres odbiorców usługi został przez wnioskodawcę uznany za docelowy. Niewątpliwie instalacja do odzysku oleju obniży koszty obsługi rolnictwa (serwisowanie sprzętu) i służy zagospodarowaniu odpadów oleju powstających w wyniku ww. obsługi, a więc tym samym jest ściśle związana z obsługą rolnictwa. Strona skarżąca powołując się na wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 116/10 twierdzi, iż zbyt daleko idącym ograniczeniem byłaby wykładnia zapisów planu miejscowego, zmierzająca do przyjęcia, iż jakakolwiek inwestycja jest zgodna z tym planem tylko wówczas, gdy jest ona wskazana w nim w sposób konkretny i indywidualny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja SKO w C. nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy u.u.i.ś. oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397, dalej: rozporządzenie). Zgodnie z art. 71 u.u.i.ś., realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim wypadku, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania został stwierdzony) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na tę realizację. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.u.i.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia, właśnie z uwagi na związanie nią innego organu. Należy mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z postanowień art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. wynika niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W orzecznictwie przyjmowano, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia, czy też uzgodnień z art. 48 u.u.i.ś. (zob. wyrok NSA z 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "1. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. 2. Z treści art. 77 ust. 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że współdziałanie z innymi organami przy wydawaniu decyzji środowiskowej następuje «jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko». Z takiego brzmienia cytowanego przepisu należy wyprowadzać wniosek, że nie w każdym przypadku wydanie decyzji środowiskowej wymagać będzie obligatoryjnego wyczerpania form współdziałania organów, o których mowa w tym przepisie. Takiego obowiązku nie będzie wówczas, gdy z mocy przepisów prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z jego ustaleniami" (zob. wyrok NSA w Warszawie z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, LEX nr 1337407.). Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia, tj. "instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych". Z wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z [...] listopada 1997 r. (ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. [...] z [...] stycznia 1998 r., nr [...], poz. [...]) wynika, że działka [...] jest położona na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...], z którego wynika, że ustalenia realizacyjne przewidują, że jest to: obszar przeznaczony pod obiekty obsługi rolnictwa, zakłady przetwórstwa rolno-spożywczego i handlu targowiskowego, gdzie dopuszcza się w zakładach realizację mieszkań dla właścicieli obiektów. Ewentualna uciążliwość obiektów nie może kolidować z zabudową mieszkaniową sąsiadującą od zachodu. Realizacja obiektów w granicach obszaru [...] wymaga przeprowadzenia wcześniejszego rozpoznania archeologicznego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uwarunkować oznacza uzależnić od określonych warunków. Inaczej mówiąc uwarunkować czymś swoją zgodę. Uwarunkowania środowiskowe powinny obejmować ogół elementów przyrodniczych, znajdujących się zarówno w stanie naturalnym, jak też przekształconych w wyniku działalności człowieka. Uwarunkowania środowiskowe należy odnosić do układu relacji człowieka ze środowiskiem jako podmiotu oddziałującego na środowisko. Według G. Dobrowolskiego, "Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 71 u.u.i.ś., jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji konkretnego przedsięwzięcia (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 268.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją administracyjną w znaczeniu k.p.a., wykazuje ponadto cechy szczególne: nie stwarza praw do terenu, nie narusza praw własności i uprawnień innych osób, wiąże natomiast organ wydający decyzje wymienione wydający decyzje wymienione w art. 72 u.u.i.ś. Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu dostarczenie organowi administracji wiedzy, która pozwoli rozstrzygnąć sprawę administracyjną dotyczącą środowiskowych uwarunkowań zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. W ramach swobodnej oceny dowodów, organ musi ustalić stan faktyczny tak, aby rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy obiektywnej. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ważne znaczenie dla organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć ma prawidłowe ustalenie zakresu przedmiotowego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek powinien spełniać wymagania określone w k.p.a. oraz w u.u.i.ś. Według art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Z treści tego przepisu wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Właśnie kwestia oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem stała się podstawowym elementem spornym i głównym zarzutem skargi w przedmiotowej sprawie. Z materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie występuje sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom skarżącego planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do obiektów obsługi rolnictwa, ponieważ zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia planowane przedsięwzięcie jest sklasyfikowane jako "instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych". Odpady wymagające szczególnego nadzoru określane są jako odpady niebezpieczne, a potocznie są nazywane odpadami specjalnymi (zob. B. Bilitewski, G. Härdtle, K. Marek, Podręcznik gospodarki odpadami, teoria i praktyka, Warszawa 2003, s. 42.). Odpady niebezpieczne w postaci olejów przepracowanych nie są typowym rodzajem odpadów powstających w rolnictwie. Dla ustalenia treści zasady postępowania z odpadami niebezpiecznymi szczególnie znaczenie mają uregulowania dotyczące: wykazu odpadów niebezpiecznych, ewidencji tych odpadów oraz dokumentowania sposobu ich wykorzystania i unieszkodliwiania. Zdaniem, Cz. Rosik-Dulewskiej, "Odpady niebezpieczne występują w zakładach przemysłowych, ale także w sektorze użyteczności publicznej oraz w gospodarstwach domowych. Eliminacja zagrożeń stwarzanych przez te odpady polega na ich bezpiecznym unieszkodliwieniu (Cz. Rosik-Dulewska, Podstawy gospodarki odpadami, Warszawa 2008, s. 292.). W niniejszej sprawie instalacja do podczyszczania olejów przepracowanych należy do kategorii instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych i jest zgodnie ze swoim przeznaczeniem instalacją gospodarki odpadami, a nie instalacją służącą obsłudze rolnictwa. Ustalając zakres nazwy "instalacja do odzysku lub unieszkodliwiana odpadów", należy dokonać wykładni pojęć, które ją tworzą. Pojęcia te mają definicje ustawowe. Gospodarka odpadami oznacza wytwarzanie odpadów i gospodarowanie odpadami (art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r., (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm., dalej: u.o.). Zdaniem E.S. Kempy, gospodarkę odpadami charakteryzują następujące wielkości: 1) znajomość składu odpadów i strumieni przepływu mas: objętościowe i masowe trendy zmian, 2) sposoby gromadzenia odpadów na nieruchomościach i metody ich zbiórki oraz wywozu, 3) przeróbka odpadów, zwyczaje i tradycje regionalne oraz 4) procesy wykorzystania (recykling) i unieszkodliwiania odpadów (E.S. Kempa, Gospodarka odpadami stałymi w dużych miastach wczoraj - dziś- jutro, [w:] R. Zarzycki (red.), Gospodarka komunalna w miastach, Łódź 2001, s. 80.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.o., przez gospodarowanie odpadami - rozumie się: zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Przetwarzanie oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.). Przez odzysk rozumie się jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 3 ust. 1 pkt 14 u.o.). Przygotowanie odpadów do ponownego użycia oznacza odzysk polegający na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania (art. 3 ust. 1 pkt 22 u.o.). Unieszkodliwianie odpadów oznacza proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii (art. 3 ust. 1 pkt 30 u.o.). Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady nadające się do odzysku (art. 18 ust. 7 u.o.). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, planowanego przedsięwzięcia nie można zatem zaliczyć do obiektów obsługi rolnictwa, czy też do zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego lub handlu targowiskowego. Instalacja do podczyszczania olejów przepracowanych jest instalacją gospodarki odpadami, a nie obiektem obsługi rolnictwa. Jeżeli nawet w instalacji będą odzyskiwane odpady pochodzące od rolników, to nie zmienia to klasyfikacji tego przedsięwzięcia jako "instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych". Instalacja taka powinna realizować podstawowe cele gospodarki odpadami a nie cele działalności rolniczej. Zgodnie z art. 16 u.o., gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może: 1) powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt; 2) powodować uciążliwości przez hałas lub zapach; 3) wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym. Należy podzielić stanowisko SKO w C., według którego planowana przez Spółkę na terenie działki nr [...]realizacja przedsięwzięcia w zakresie wskazanym we wniosku z [...] lutego 2014 r., nie jest możliwa z uwagi na to, że miejscowy plan nie przewiduje na tym terenie instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych i nie jest istotne, czy odpady te są pozyskiwane od rolników czy też od innych podmiotów. Należy podkreślić, że dokonując wykładni pojęcia "obiekt obsługi rolnictwa" należy wyjaśnić przede wszystkim znaczenie terminu "rolnictwo". Rolnictwo należy do działów gospodarki, którego głównym zadaniem jest dostarczenie płodów rolnych, a nie gospodarowanie odpadami. W rolnictwie rolnicy uzyskują produkty roślinne i zwierzęce dzięki uprawie roli i roślin oraz chowu i hodowli zwierząt. W celu dokonania wykładni pojęcia "rolnictwo" można zastosować treść art. 22 ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 743 ze zm.). Według tego przepisu, dział rolnictwo obejmuje sprawy: 1) produkcji roślinnej i ochrony roślin uprawnych; 2) nasiennictwa, z wyłączeniem leśnego materiału rozmnożeniowego; 3) produkcji zwierzęcej i hodowli zwierząt; 4) ochrony zdrowia zwierząt, weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego oraz ochrony zwierząt; 5) nadzoru nad zdrowotną jakością środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w miejscach ich pozyskiwania, wytwarzania, przetwarzania i składowania; 6) nadzoru nad obrotem produktami leczniczymi weterynaryjnymi i wyrobami medycznymi stosowanymi w weterynarii; 7) nadzoru nad zdrowotną jakością pasz oraz sprawy organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie zmodyfikowanych w zakresie niektórych zadań lub czynności określonych właściwymi przepisami; 8) izb rolniczych, związków zawodowych rolników i organizacji społeczno-zawodowych rolników. Rolnictwo polega na równoczesnej hodowli co najmniej kilku gatunków roślin i zwierząt. Podstawą produkcji rolniczej jest uprawa roślin (J. Strzałko, Ekologia człowieka, [w:] J. Strzałko, T. Mossor- Pietraszewska, Kompendium wiedzy o ekologii, Warszawa 1999, s. 252). Rolnictwo ekologiczne uznawane jest za rolnictwo odpowiadające wymogom trwałego i zrównoważonego rozwoju, podtrzymujące egzystencję cywilizacji ludzkiej, czyli takiej, która zapewnia dostatek żywności dla społeczeństwa, z zachowaniem zdolności ekosystemów żywicielskich do produkcji bezpiecznej żywności w odległym horyzoncie czasowym ( M. A. Król, Ochrona biosfery w działalności rolniczej, [w:] M. Górski, Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2014, s. 629.). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom strony skarżącej organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z [...] listopada 1997 r. w stosunku do działki o nr [...] w zestawieniu z treścią wniosku strony i w sposób właściwy przyjęły, że planowana działalność nie mieści się w pojęciu "obiekt obsługi rolnictwa" Zdaniem Sadu, nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, 77, 138 k.p.a. i 80 u.u.i.ś. Materiał dowodowy został prawidłowo rozważony i oceniony pod kątem zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że organ odwoławczy należycie i trafnie odniósł się do podniesionych w odwołaniu argumentów, nie zaniedbując skontrolowania całej decyzji organu I instancji. Zarzuty formułowane przez Spółkę zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w treści skargi nie mogły skutkować jej uwzględnieniem. W ocenie Sądu, argumenty skargi są bezzasadne. Zarzut braku niezgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należało uznać za niezasadny. Organy obu instancji uwzględniły w decyzjach postanowienia planu miejscowego obowiązującego na terenie objętym planowanym przedsięwzięciem i wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.