IV SA/Wa 1705/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez A. W. i W. [...] od decyzji Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca oraz zadaszeniu dziedzińca i podwórza dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład M. - zlokalizowanej przy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz ul, [...], [...], [...], - na działce ew. nr [...] z obrębu [...], na terenie [...] W., działając na podstawie art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku M., ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołań W. i A. W. od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2006 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na w/w decyzję Kolegium A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia [...] września 2006 r., wydaną w trybie art. 54§ 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Kolegium uwzględniło skargę w całości, uchylając w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2007 r., ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji. Od powyższej decyzji odwołania złożyli A. W. i W. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, iż podstawę orzekania stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którą określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji innych niż lokalizacja inwestycji celu publicznego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (wzizt), jest decyzją związaną o charakterze deklaratoryjnym, co oznacza, że organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących, ani swobody interpretacyjnej. Związany charakter decyzji o wzizt koresponduje z zasadą wolności zagospodarowania terenu wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, jest władny wydać decyzję odmowną (odmawiająca ustalenia tych warunków) tylko w przypadku gdy planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy), W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zmianę w zagospodarowaniu terenu uzależnia się od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1 5 88). W §2 pkt 2 i 3 w/w rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania. Zgodnie z § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów) i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. Należy wskazać, że aby wydać ustalić warunki zabudowy i zasady zagospodarowania terenu organ I instancji zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy powinien ustalić istnienie chociaż jednego budynku odpowiadającego planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji dokonując analizy brał pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z działką na której planowana była inwestycja ale także inne działki znajdujące się w wytyczonym obszarze analizowanym. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ pierwszej instancji wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. W myśl art. 60 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jak wskazano w art. 53 ust.4 decyzję wydaje się po dokonaniu uzgodnień, W rozpoznawanej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został ostatecznie uzgodniony w zakresie ochrony zabytków, postanowieniem nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymanym w mocy, postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2007 r. Zatem ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, wyrażona w tym ostatecznym postanowieniu, z przepisami wchodzącymi w zakres tego uzgodnienia, jest wiążąca w sprawie. Fakt złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w ostateczne postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2007 r. nie na wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. akt SA/Wa IV 2302/07 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skoro zatem zagadnienie prejudycjalne zostało ostatecznie . rozstrzygnięte przez właściwy organ administracji publicznej, to brak jest podstaw do zawieszenia sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniach należy wskazać, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy) może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 252/05 LEX nr 191978). Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji nie budzi zastrzeżeń, a okoliczności podnoszone w odwołaniach, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W. Zarzucając zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2007r. oraz postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] naruszenie przepisów ustawy o ochronie zabytków, zarządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] 1994r. uznające S. w W. za P. oraz zaleceń U. w związku z wpisaniem S. w W. na listę S., skarżący wniósł o ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła , iż kwestionowane przez nią rozstrzygnięcia traktują planowana inwestycję, jako zwyczajne zamierzenie budowlane, nie zwracając uwagi na okoliczność, iż dotyczy ono chronionego przepisami prawa S. w W. Tymczasem inwestycja ta grozi zmianą charakteru dotychczasowej zabudowy, a także możliwością zawalenia się budynków na sąsiednich posesjach, co z kolei stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców oraz turystów. Jednocześnie skarżący podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchylając wcześniejszą własną decyzję w ramach uwzględnienia skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznało, że orzeczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest nieprawomocne. Obecnie zaś zmieniło swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części "p.p.s.a") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008r. nie narusza prawa w stopniu mogącym prowadzić do jej uchylenia. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzji Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca oraz zadaszeniu dziedzińca i podwórza dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład M. - zlokalizowanej przy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz ul. [...], [...], [...], - na działce ew. nr [...] z obrębu [...], na terenie [...] W. Rozpoznając niniejszą sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej: ustawą o p.z.p. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Do tych warunków należy m.in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego -określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500), Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 zwanego w dalszej części "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji ( § 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzna decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy - w ocenie Sądu -orzekające w sprawie organy wbrew zarzutom skargi nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem jedynie w takich przypadkach zgodnie z art. 145 § 1lit a i c P.p.s.a sąd administracyjny może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy, został wniesiony przez M. i dotyczył on inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca oraz zadaszeniu dziedzińca i podwórza dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład M., zlokalizowanej przy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz ul. [...], [...], [...], - na działce ew. nr [...] na terenie [...] W. W skardze strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji, iż nie uwzględnia ona okoliczności, iż inwestycja ta zlokalizowana ma zostać na terenie prawnie chronionego S. w W., ponadto zdaniem skarżącego wykonanie tej inwestycji może doprowadzić do zawalenia się sąsiadujących z nią budynków. Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy wskazać, iż zdaniem Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w niej warunków, w tym tego, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jest zatem oczywiste, że uwzględniana działka sąsiednia musi spełniać warunek dostępności z tej samej drogi publicznej. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Pojęcie sąsiedztwa, jakim posługuje się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy rozumieć szeroko, a więc dokonując analizy należy uwzględnić nie tylko działki graniczące z terenem planowanej inwestycji, ale również działki sąsiednie, położone w pewnej odległości od terenu inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006r. Sygn. akt II OSK 551/05, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. Sygn. akt II OSK 657/06). Nie ma bowiem prawnych powodów, by dokonując analizy obszaru organ I instancji ograniczał się wyłącznie do analizy parametrów działek przylegających do terenu nieruchomości i ta okoliczność stanowiła podstawę do wydania decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy. Dodać również należy, iż przyjęta przez ustawodawcę zasada kontynuacji winna być również rozumiana szeroko i nie może być traktowana jako zasada opierająca się na bezwzględnym "podobieństwie" w zakresie funkcji i charakterystyki do istniejącej zabudowy. Przyjęcie takich założeń prowadziłoby do ograniczenia wykonywania prawa własności, co naruszałoby gwarantowane konstytucyjnie wykonywanie prawa własności. W ocenie Sądu powyższy warunek został w niniejszej sprawie spełniony. Jak wynika z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż działki sąsiednie, dostępne z tych samych ulic, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji. W obszarze S. istnieje kilka przykładów zastosowań przekryć szklanych nad wewnętrznymi dziedzińcami np. kawiarnie przy ul. [...], [...]. Ponadto jest to obszar na którym znajdują się obiekty gastronomiczne, galerie wystawowe, sklepy. Planowana inwestycja stanowić będzie zatem kontynuację funkcji i cech zabudowy, jaka znajduje się na terenie objętym analizą. Odnosząc się zaś do kwestii ochrony konserwatorskiej S. w W., należy wskazać, iż wbrew zarzutom skargi wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało uzgodnieniem organu właściwego w zakresie ochrony zabytków. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2007r. (wydanym przed decyzją Prezydenta W. z dnia [...] października 2007r. ustalającej warunki zabudowy) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] kwietnia 2006r. uzgadniające pozytywnie warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008r. oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009r. Sygn. akt II OSK1472/08 oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ocenia dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasługuje na uwzględnienie. Podnieść przy tym należy, iż w wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się już do kwestii, które skarżący obecnie ponownie podnosi tj. niezgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków oraz ewentualnego zagrożenia związanego z lokalizacją planowanej inwestycji. W wyroku tym wskazano, iż z uwagi, na to że teren planowanej inwestycji – S. w W. [...] wpisane jest decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 1965 r. do rejestru zabytków, a kamienice tworzące północną pierzeję [...], wpisane są do rejestru zabytków decyzjami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 1965 r. i jednocześnie teren planowanej inwestycji znajduje się w zabytkowym obszarze, uznanym za P. zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] 1994 r., właściwym do jej uzgodnienia był Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. Podstawowym celem konserwatora zabytków było dokonanie oceny, czy przedmiotowa inwestycja pod względem wymagań konserwatorskich może zostać zrealizowana na terenie wpisanym do rejestru zabytków, podniesiono, że ochrona zabytków i dziedzictwa narodowego powinna mieć priorytetowe znaczenie, nie oznacza to jednak, iż nie można prowadzić w pobliżu tych obiektów nieinwazyjnych inwestycji. Zauważono, że organ odwoławczy przed podjęciem rozstrzygnięcia rozważył dwie opinie specjalistów w dziedzinie ochrony zabytków, co zdaniem Sądu świadczyło o starannym podejściu organu do zagadnień ochrony zabytków. Wskazano także, że w sporządzonej w sprawie opinii konserwatorskiej z marca 2007 r., autor opinii, wskazał, iż planowane w ramach inwestycji zmiany są niewielkie, ponieważ małe podwórko ma zostać podpiwniczone oraz zadaszone demontowalną konstrukcją. Ponadto, zdaniem rzeczoznawcy, wykonanie wykopu o głębokości do 5 m nie naruszy struktury skarpy, gdyż jest ona znacznie oddalona od inwestycji i przedzielona innymi strukturami statycznymi bloków S., a ponadto inwestycja przewiduje przeprowadzenie ekspertyz konstrukcyjnych zmierzających do określenia rodzaju zagrożeń statyki budynków sąsiednich oraz określenia optymalnego wariantu konstrukcji dla projektowanej inwestycji. Takim stwierdzeniom specjalisty w dziedzinie ochrony zabytków organ dał wiarę, uzgadniając pod względem konserwatorskim planowaną inwestycję. Sąd równocześnie zaznaczył, że nie było podstaw, by takim stwierdzeniom odmówić racjonalności i prawdziwości, bowiem osoba sporządzająca opinię konserwatorką jest rzeczoznawcą wpisanym na listę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Sąd wskazał, że powołana ustawa nie zabrania prowadzenia inwestycji w pobliżu, czy w obrębie samego obiektu zabytkowego. W ocenie Sądu w toku postępowania ustalono, że planowana inwestycja ma służyć lepszej prezentacji zabytkowego obiektu i nie będzie negatywnie oddziaływać na istniejące obiekty zabytkowe. Sąd zauważył, że inwestorem planowanej inwestycji jest M. w W. nie zaś podmiot prywatny planujący wykonać inwestycję komercyjną. Planowana inwestycja ma służyć całemu społeczeństwu, w tym popularyzacji zabytków S. Mając zatem na uwadze, iż kwestie związane ze zgodnością planowanej inwestycji z celami wynikającymi z ochrony zabytków zostały rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Sądu, stanowisko w nim wyrażone uznać należy, zgodnie z art. 170 ustawy p.p.s.a za wiążące zarówno dla stron, jak i dla sądu. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego wpływu inwestycji na stabilność fundamentów istniejących w sąsiedztwie budynków, Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Ocena wpływu planowanej inwestycji na stabilność istniejących budynków nie należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, okoliczności te mogą być skutecznie podnoszone i brane pod uwagę dopiero na etapie realizacji inwestycji - przy przygotowywaniu projektu budowlanego. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mogła mieć wpływu również treść przedłożonej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie decyzji nr [...] Konserwatora Zabytków w W., która jak wynika z jej treści nie została wydana w związku z prowadzonym postępowaniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz, U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.