IV SA/Wa 1727/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Lidia Nicpoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi G. Z. i S. Z. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - G. i S. Z. złożyli w piśmie z dnia 10 grudnia 2005 r. zarzut do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu części projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W. w W., Dzielnicy W., zarzucając naruszenie interesu prawnego ustaleniem przebiegu drogi oznaczonej symbolem [...] obejmującej w części nieruchomość stanowiącą własność skarżących. Skarżący stwierdzili, że możliwa jest ich zgoda na drogę po śladzie hipotecznym [...], jeśli urząd formalnie dokona zamiany gruntów przeznaczonych na drogę zachodnią [...] na grunt faktycznie istniejącej drogi po wschodniej stronie działki nr [...], która w protokole ze spotkania w dniu 23 stycznia 2004 r. oznaczona była symbolem [...]. Tego sformułowania nie ujęto w powołanym protokole. Stan prawny nieruchomości skarżących nie uwzględnia drogi [...]. Do drogi po wschodniej stronie mają wjazdy przynajmniej trzy zabudowane posesje. Nie funkcjonuje natomiast droga [...]. Nie jest to droga bezwzględnie konieczna, ponieważ działki znajdujące się na południe od działki skarżących nr [...] miały wjazdy zaprojektowane w sposób sensowny w poprzednio przedłożonym projekcie, który uwzględniał również drogę dojazdową do działek zabudowanych i zasiedlonych znajdujących się po wschodniej stronie działki nr [...]. W konsekwencji skarżący wskazali, że proponowane rozwiązanie znacznie zmniejsza powierzchnię ich nieruchomości i w żaden sposób nie rozwiązuje problemu istniejącej drogi po wschodniej stronie działki nr [...]. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Rada W. nie uwzględniła zarzutu skarżących. W uzasadnieniu uchwały wskazano na obowiązek gminy, wynikający z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dbałości o ład przestrzenny, ochronę środowiska, gospodarkę terenami oraz drogi gminne, ulice, place oraz organizację ruchu drogowego. Gmina oparła swoje ustalenia na ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60, ze zm.), rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), oraz Planie zagospodarowania W. z określeniem ustaleń wiążących gminy w. przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2001 r., pełniącego obecnie rolę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Działki wnoszących zarzut pochodzą ze starej przedwojennej parcelacji na działki budowlane. W latach 50-siątych teren ten został przymusowo zalesiony. Na starych Sygn. akt IV SAM/a 1727/06 mapach podziałowych pozostał bardzo czytelny układ urbanistyczny obejmujący 39 działek przeznaczonych pod zabudowę oraz drogę hipoteczną o szerokości 8 metrów biegnącą prostopadle do Al. [...]. Każdy z właścicieli gruntu posiadał część ziemi pod placem oraz pas o szerokości 4 m pod tą właśnie drogą. Zdecydowana większość właścicieli domagała się przywrócenia tego starego układu, dając temu wyraz na spotkaniu w dniu 23 stycznia 2004 r. Ustalenie drogi po starym śladzie w najdogodniejszy i najbardziej logiczny sposób jednocześnie przywracający tradycyjne dla tego miejsca rozwiązanie zapewnia obsługę komunikacyjną przedmiotowego terenu, dojazd służb miejskich i ratowniczych oraz pozwoli na bezproblemowe doprowadzenie mediów. Jest również właściwe, bo zapewnia dojazd do każdej działki geodezyjnej, na jakie został podzielony cały teren. Działkę nr [...], stanowiącą grunt niehipotekowany o użytku droga, zachowuje się jako dojazd do działek nr [...] i [...] w tym samym obrębie uznając, że nie ma innej możliwości zapewnienia dojazdu do tych nieruchomości. W skardze na powołaną uchwałę z dnia [...] czerwca 2006 r, G. i S. Z. zarzucają, że uchwała sankcjonuje samowolne działanie i stwierdza nieprawdę, dając wyraz braku rzetelnego rozpatrzenia zarzutu oraz w rażący sposób narusza święte prawo własności skarżących, dyskryminując ich jako obywateli i lekką ręką szafując cudzą własnością, nie proponując nic w zamian. Działki nr [...] i [...] mają zapewniony dojazd działką nr [...] przeznaczoną na drogę wydzieloną z działki nr [...], co pozwoliło uzyskać pozwolenia na zabudowę dla działek nr [...] i [...]. Powoływanie się przez Radę W. na konieczność istnienia drogi na działkach nr [...],[...],[...] jako dojazd do działek nr [...] i [...] nie znajduje uzasadnienia w dokumentach geodezyjnych i budowlanych, wprowadzając i sankcjonując samowolę budowlaną. W ten sposób narusza się interes właścicieli działek Nr [...],[...], [...] Rada W. nie dokonała wnikliwej analizy dokumentów znajdujących się w Urzędzie Gminy W., które w jednoznaczny sposób stwierdzają że działki nr [...] i [...] mają zapewniony dojazd drogą [...], z której nie korzystają. Zlikwidowanie użytkowania samowolnie stworzonego dojazdu przez działki nr [...], [...], [...] daje możliwość zamiany Urzędowi Gminy W. zabranego gruntu na drogę [...] dla działek nr [...], [...], [...] na grunt z działek nr [...], [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty zawarte w uchwale i dodatkowo podnosząc, że organ sporządzający projekt planu, ustalając zasady obsługi komunikacyjnej wywiązał się z ustawowego obowiązku, wskazania dojazdu do nieruchomości budowlanych. Planowana realizacja drogi [...] nie pozbawia możliwości zabudowy działki skarżących i jest spowodowana koniecznością zapewnienia dojazdu działkom Sygn. akt IV SA/Wa 1727/06 budowlanym. W procesie uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego niejednokrotnie dochodzi do ścierania się interesu społecznego z indywidualnym. Zadaniem organu przygotowującego pian, jest wyważenie tych interesów i przyjęcie rozwiązań, które w sposób możliwie najmniejszy naruszają interes prawny indywidualnych osób. W niniejszej sprawie, nie doszło do naruszenia prawa, ingerencja w prawo własności skarżących, spowodowana przyjętymi w planie rozwiązaniami, została poprzedzona szczegółową analizą urbanistyczną tego obszaru i konsultacjami społecznymi. Proponowane rozwiązanie w sposób możliwie najmniejszy narusza indywidualne interesy prawne i uprawnienia właścicieli nieruchomości, jednocześnie w sposób najbardziej spójny i funkcjonalny zapewnia obsługę komunikacyjną obszaru objętego projektem planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakres rozpatrywanej sprawy przez sąd administracyjny wyznaczony jest zatem wniesionym zarzutem i zaskarżoną uchwałą. Skarżący kwestionują ustalenia dotyczące przeznaczenia części ich nieruchomości, oznaczonej nr ew. [...], pod drogę o symbolu [...], wskazując, że ich zgoda na taki projekt jest uwarunkowana dokonaniem zamiany nieruchomości w tej części przeznaczenia na grunt faktycznie istniejącej drogi po wschodniej stronie działki nr [...]. Zaskarżona uchwała z dnia [...] czerwca 2006 r. spełnia ustawowe warunki prawnego uzasadnienia wobec zgłoszonego przez skarżących zarzutu. Wskazano w niej bowiem podstawy prawne uzasadniające przeznaczenie części nieruchomości pod drogę oznaczoną symbolem [...], która ma w istocie stanowić drogę publiczną. Takie przeznaczenie narusza interes prawny skarżących, lecz naruszenie to, znajdując Sygn. akt IV SA/Wa 1727/06 uzasadnienie w obowiązujących podstawach prawnych, nie stanowi przekroczenia granic uprawnienia planistycznego przysługującego Radzie W.. Przeznaczenie części nieruchomości skarżących pod drogę o symbolu [...] znajduje w szczególności uzasadnienie w powołanym w zaskarżonej uchwale art. 7 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jak również w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.), według którego, drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W §4 ust. 1 pkt 7 w zw. z §3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) wskazano natomiast, że w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się m.in. klasę drogi dojazdowej, oznaczonej symbolem "D", jako drogi publicznej. W tabeli zamieszczonej w §12 tekstowej części projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., dla drogi o symbolu [...] określono jej klasę, jako dojazdową o szerokości 8 m w liniach rozgraniczających. Szerokość ta mieści się granicach szerokości linii rozgraniczających wyznaczonych dla tej klasy drogi w §7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Powyższe podstawy prawne uzasadniają odrzucenie zarzutu skarżących w tej części. Zaskarżona uchwała zawiera także uzasadnienie faktyczne, odwołujące się do akceptowanej przez większość społeczności lokalnej koncepcji przebiegu drogi o symbolu [...], jako realizacji założenia urbanistycznego z dokonanej w przeszłości parcelacji, która ukształtowała aktualny układ i położenie działek stanowiących odrębne nieruchomości. Postulowana przez skarżących w zarzucie do projektu planu miejscowego zamiana części ich nieruchomości w granicach przeznaczenia pod drogę o symbolu [...] na grunt faktycznie istniejącej drogi po wschodniej stronie nieruchomości skarżących, nie ma znaczenia prawnego w rozpatrywanej sprawie, skoro czynności tego rodzaju nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w planie miejscowym. Nie ma również znaczenia zarzut skarżących wobec wskazanego przez Radę W. utrzymania dojazdu do działek nr [...] i [...] poprzez działki nr [...], [...] i [...], skoro zarzut ten, jako dotyczący pozostawienia drogowego charakteru dziatek Sygn. akt IV SA/Wa 1727/06 znajdujących się po wschodniej stronie nieruchomości skarżących, zgłoszony został dopiero w skardze do Sądu i nie dotyczy nieruchomości stanowiących własność skarżących, skutkiem czego nie wpływa również na interes prawny skarżących. Chęć uzyskania przez skarżących własności tych działek gruntu w drodze zamiany stanowi o interesie faktycznym, który nie jest wyznacznikiem oceny dopuszczalności zamierzeń planistycznych gminy. Mając na względzie, że zaskarżona uchwała z dnia [...] czerwca 2006 r. nie narusza art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.