IV SA/Wa 1730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w R. do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego na skutek zalania pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terenu [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów (pkt 1). W pkt 2 postanowienia organ orzekł, że obowiązek ten może być wykonany za pośrednictwem przedsiębiorcy posiadającego decyzję właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie punktu zbierania pojazdów. Ponadto, w pkt 3 postanowienia określił termin realizacji działań określonych w pkt 1 na 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska – po rozpatrzeniu zażalenia S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w R. – uchylił ww. postanowienie z dnia [...] października 2013 r. w zakresie terminu jego wykonania, zaś w pozostałym zakresie utrzymał ww. postanowienie w mocy. Ponadto, określił termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie kwestionowanego aktu spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Przekazanie pojazdu samochodowego przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów skutkowałoby bowiem jego całkowitym zniszczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego sąd rozważa więc, czy wykonanie tego aktu przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. W niniejszej sprawie przede wszystkim należy zwrócić uwagę na charakter zaskarżonego postanowienia. Orzeczenie to, z uwagi na swój formalnoprawny charakter, nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie nakłada ono na stronę obowiązku, jak również nie przyznaje uprawnień, skutkiem czego nie może podlegać wstrzymaniu wykonania w trybie ww. przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie powoduje postanowienie wydane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2007 r. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w drodze decyzji określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju. Regulację w tym zakresie wprowadza art. 26 pkt 3 cytowanej ustawy. Niezastosowanie się do wezwania skierowanego do skarżącego w drodze zaskarżonego postanowienia może zatem skutkować wydaniem przez organ decyzji w trybie art. 26 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Dopiero taka decyzja, nakładająca na stronę określony obowiązek, może zostać objęta wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy. Stanowi wezwanie do zagospodarowania odpadu, lecz nie nakłada na skarżącego obowiązku w tym zakresie. Stwierdzić zatem należy, że kwestionowane postanowienie nie jest aktem, wobec którego Sąd mógłby zastosować instytucję uregulowaną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, uwzględnienie wniosku skarżącego byłoby bezzasadne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.