IV SA/Wa 1749/18

WyrokWSA w Warszawie2018-09-12

Skład orzekający: Agnieszka Wójcik, Kaja Angerman, Jarosław Łuczaj

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej cudzoziemce, oparta na odmowie udzielenia takiego zezwolenia jej matce, może zostać utrzymana w mocy, jeśli decyzja dotycząca matki została następnie uchylona prawomocnym wyrokiem sądu?
Ratio decidendi
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że jej wydanie było przedwczesne. Skoro decyzja dotycząca odmowy zezwolenia na pobyt czasowy matki małoletniej została prawomocnie uchylona, to brak jest ostatecznej decyzji rozstrzygającej, która stanowiłaby podstawę do odmowy zezwolenia dla dziecka. Organ odwoławczy powinien ponownie ocenić materiał dowodowy w świetle nowej sytuacji prawnej matki.
Stan faktyczny
Skarga została wniesiona przez D. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiającą udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję Wojewody odmawiającą zezwolenia małoletniej na pobyt czasowy, argumentując, że jej pobyt jest integralnie związany z pobytem matki, której również odmówiono zezwolenia na pobyt stały. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.
Rozstrzygnięcie
Uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz D. N. kwotę 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz D. N. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Wa 1749/18 Uzasadnienie D. N. [...] (urodzona [...] września 2013 r. dalej jako: "skarżąca"), działająca przez przedstawiciela ustawowego – matkę T. N. L. H., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2018 r. utrzymującą decyzję Wojewody M. z [...] września 2016 r. nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Stan sprawy przedstawia się następująco: T. N. L. H. - działająca jako przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej - wystąpiła do Wojewody W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej D. N. [...] z uwagi na pobyt z matką na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z [...] września 2016 r. Wojewoda W. odmówił udzielenia małoletniej skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 159 ust.1 pkt 1 lit e oraz art. 104 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz.1650 z późn. zmianami) z uwagi na fakt, że pobyt małoletniej cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem jej matki, której Wojewoda M. decyzją z dnia [...] września 2016 r. odmówił zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Od powyższego rozstrzygnięcia wniesiono odwołanie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody W. z [...] września 2016. r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że, sprawa o udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wszczęta w dniu [...] czerwca 2016r., a zatem przed dniem [...] lutego2018r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 powyższej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie mniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 [tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach] oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 [tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.) ] stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 98 ust. 1 w/w ustawy zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Stosownie do treści art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udziela się cudzoziemcowi, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: • przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i jest członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez okres 2 lat na podstawie kolejnych zezwoleń na pobyt czasowy, w tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia udzielonego mu na okres pobytu nie krótszy niż 1 rok, • posiada: a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, • ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania. Stosownie do treści art. 168 ww. ustawy, cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego członek jego rodziny przybywa lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 163 ust. 1 i ust. 2 stanowi, iż do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca posiada dochód, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 lit. b, stosuje się przepis art. 114 ust. 2. Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 114 ust. 2 w/w ustawy wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. Z kolei zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r., poz. 1058), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł i 514 zł dla osoby w rodzinie. Zgodnie z art. 164 ustawy o cudzoziemcach , cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1, w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9. Natomiast zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ odwoławczy stwierdził, że małoletnia D. N. [...], przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego decyzją [...] września 2014 r. przez Wojewodę M. na podstawie art. 160 pkt 2 w związku z art. 162 ust.2 ustawy o cudzoziemcach z terminem ważności do dnia 31sierpnia 2016 r. Przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został uzasadniony pobytem małoletniej cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z matką T. N. L. H.. W trakcie toczącego się postępowania przed Wojewodą M. w dniu [...] sierpnia 2016r. został dołączony do akt sprawy odpis skrócony aktu urodzenia małoletniej D. N. Y[...] oświadczenie jej matki dot. ilości osób pozostających na jej utrzymaniu oraz zeznanie podatkowe PIT -37 za 2015r. T. N. L. H.. Następnie [...] września 2016r. dołączono do akt sprawy ponownie odpis skróconego aktu urodzenia małoletniej cudzoziemki oraz potwierdzenie ubezpieczenia zdrowotnego małoletniej cudzoziemki na okres od dnia [...].09.2016r. do dnia [...].10.2016r., kserokopię umowy o pracę T. N. L. H., z której wynika, że jest ona zatrudniona w [...] Spółce z o.o. w charakterze asystenta, na czas określony od dnia [...].10.2016r. do dnia [...].09.2019r., na pół etatu z wynagrodzeniem miesięcznym [...] zł brutto oraz oświadczenie z dnia [...].08.2016r. złożone przez M. S., z którego wynika, że wynajmuje on cudzoziemce i jej córce jeden pokój w lokalu przy ul. C.. B. [...] , [...]-[...] W., na czas określony tj. do dnia [...] grudnia 2016r. Organ odwoławczy stwierdził, że pełnomocnik strony pomimo wezwania organu I instancji z dnia [...] czerwca 2016r. nie uzupełnił materiału dowodowego o wskazane w nich dokumenty tj. nie dołączył do akt sprawy m.in. deklaracji ZUS RUMA T. N. L. H. za ostatnie 3 miesiące oraz dokumentów potwierdzających posiadanie przez nią stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce (umowa o pracę została zawarta od dnia [...] października 2016r.) oraz umowy najmu lokalu (do akt zostało dołączone jedynie oświadczenie właściciela lokalu) Jako podstawę odmowy udzielenia małoletniej skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy przez Wojewodę M. przyjęto, że deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się przez małoletnia cudzoziemkę o to zezwolenie, nie uzasadniają jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ I instancji stwierdził, że pobyt małoletniej cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem jej matki – T. N. L. H., której Wojewoda M. decyzją z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody M. z [...] września 2016r. orzekającej o odmowie udzielenia pani T. N. L. H. zezwolenia na pobyt czasowy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem w obecnym stanie faktycznym nie miał możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż nie udokumentowała spełnienia przez nią określonych przez ustawę o cudzoziemcach wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W związku z powyższymi organ II instancji stwierdził, iż okoliczność stanowiąca podstawę ubiegania się o udzielenie małoletniej D. N. [...] zezwolenia na pobyt czasowy (pobyt z matką) nie uzasadnia jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące w myśl art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od dokonania oceny materiału dowodowego pod kątem spełnienia przez małoletnią D. N. [...] wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określonych w art. 159 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ ze względu na stwierdzenie zachodzenia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z brakiem okoliczności uzasadniających pobyt małoletniej na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, gdyż kwestia ta zdaniem organu pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wskazał, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że legalizacja pobytu małoletniego cudzoziemca jest co do zasady uzależniona od prawa pobytu jego opiekuna prawnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożyła pełnomocnik skarżącej zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 164 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przez ich niewłaściwe zastosowanie, w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy sprawy czynił zadość wymogom stawianym w art. 159 ust. t pkt 1 lit. e oraz pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach i stanowił podstawę do wydania Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium R.P.; - art. 159 ust. 1 pkt 1 lit, e oraz pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie przez organ, w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy sprawy czynił zadość wymogom stawianym do wydania Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium R.P., na podstawie ww. przepisu; - art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i odstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez jego niezastosowanie przez organ, w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy sprawy uzasadnia pobyt Skarżącej na terytorium R.P z uwagi na konieczność poszanowania prawa do jej życia rodzinnego, przy tym nie występują wyjątki od zasady niedopuszczalności ingerencji władzy publicznej w korzystanie z powyższego prawa, a określone w ust. 2 iw. artykułu; - art. 47, art. 18 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 Konstytucji R.P poprzez ich niezastosowanie i nieposzanowanie i przez organ dobra rodziny, prawa do ochrony życia rodzinnego Skarżącej; - art. 37 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a polegające na całkowitym odebraniu Skarżącej możliwości przystania z praw i wolności zapewnionych w Konstytucji RP, w przypadku gdy zawężenie zakresu podmiotowego konstytucyjnych praw i wolności nie może polegać na całkowitym odebraniu możliwości korzystania z praw i wolności zapewnionych w Konstytucji RP; oraz mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów ustępowania, a mianowicie: - art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującej, rzetelnej i wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w wydanej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń pozostających w sprzeczności z zasadami oświadczenia życiowego oraz z zasadami logicznego rozumowania; - art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 107 S 1 i 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 35 § 1. 2 i 3 K.p.a., art. 36 K.p.a. w zw. z art. 12 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, co doprowadziło do naruszenia słusznego interesu Skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, choć nie z powodu podniesionych w niej argumentów. Przytoczone przez organ regulacje normatywne Sąd uznaje za prawidłowe i w związku z tym stwierdza, iż powtarzanie ich nie byłoby zasadne. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, po przytoczeniu znajdujących zastosowanie przepisów ustawy o cudzoziemcach i przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, stwierdził, że rozważanie sytuacji pobytowej małoletniej skarżącej w Polsce musiało uwzględniać sytuacją matki skarżącej, czyli opiekuna prawnego skarżącej. Matka skarżącej w momencie rozpoznawania sprawy nie posiadała zezwolenia uprawniającego ją do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji organ stwierdził brak podstaw do udzielenia małoletniej skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2018 r. (sygn. sprawy IV SA/WA 951/18) uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z [...] września 2016 r. orzekającą o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej T. N. L. H., a więc matce skarżącej. Wyrok ten w dniu 7 sierpnia 2018 r. stał się prawomocny. Uchylenie decyzji organu odwoławczego dotyczącej odmowy zezwolenia na pobyt matki małoletniej skarżącej powoduje, że w obrocie prawnym nie istnieje ostateczna decyzja rozstrzygająca, która miała wpływ na rozstrzygnięcie o przesłankach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej cudzoziemki, co z kolei stanowi przesłankę do wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 8 kpa). Niewątpliwie ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie opierały się na tej właśnie decyzji, która utrzymała w mocy odmowną decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2016 r., dotyczącą matki skarżącej. Na jej podstawie organy uznały, iż wniosek z dnia [...] czerwca 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż pobyt dziecka na terytorium RP jest integralnie związany z możliwością pobytu matki. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż odstąpił od dokonania oceny materiału dowodowego pod kątem spełnienia przez małoletnią wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określonych w art. 159 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ ze względu na stwierdzenie istnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z brakiem okoliczności uzasadniających pobyt małoletniej na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, kwestia ta pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu organ nie odnosił się już do zarzutów odwołania. W związku z uchyleniem decyzji dotyczącej matki skarżącej, organ odwoławczy powinien dokonać oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed ponownym wydaniem decyzji. Ocena organu co do skarżącej zawarta w zaskarżonej decyzji okazała się przedwczesna, w wyniku zmiany okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Brak w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę matce powoduje, iż postępowanie w tym przedmiocie jest w toku, a wniosek złożony w stosunku do małoletniej w dniu [...] czerwca 2016 r. organ powinien poddać kompleksowej ocenie. Konieczność ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy matki skarżącej powoduje także konieczność ponownego zbadania niezbędnych przesłanek do rozpatrzenia sprawy małoletniej skarżącej. Zmiana sytuacji pobytowej opiekuna prawnego małoletniej skarżącej na terytorium państwa polskiego, ma bezpośredni wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a więc sytuację dotyczącą zalegalizowania pobytu małoletniej skarżącej i musiała odnieść skutek w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Istnienie przesłanki do wznowienia postępowania powoduje w ocenie sądu, iż decyzja o odmowie udzielenia zgody na pobyt czasowy została wydana przedwcześnie, w wyniku naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższą ocenę prawną oraz dokona analizy sytuacji skarżącej i rozpozna zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Wojewody M.. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c P.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach postanowiono w punkcie II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło