IV SA/Wa 1752/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - Skargą objęta została decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.), art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stan sprawy przedstawiał się następująco: L. M. (określany dalej jako "skarżący") 14 stycznia 2014 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wskazał na zamiar kontynuowania podjętych studiów stacjonarnych, licencjackich w Wyższej Szkole [...] im. A. w J. Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Organ podniósł w uzasadnieniu, że z uzyskanej od dyrektora Biura Współpracy Zagranicznej Wyższej Szkoły [...] informacji wynika, iż skarżący jest studentem III roku VI semestru, na studiach stacjonarnych licencjackich, specjalność w języku angielskim: Hotel and Tourism Management w ww. szkole oraz, że planowany termin ukończenia zajęć to luty 2014 r., a termin złożenia pracy dyplomowej to 31 maj 2014 r. Ponadto stwierdził, że obecnie uczelnia nie dysponuje informacją o zamiarze kontynuacji przez cudzoziemca studiów II stopnia na ww. uczelni. Zdaniem organu I instancji skarżący nie przedstawił zaświadczenia potwierdzającego podjęcie studiów II stopnia, a zatem nie udokumentował okoliczności uzasadniających jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji I instancji i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie. Do odwołania załączył zaświadczenie z F. Sp. z o.o. w W., z którego wynika, że od 29 marca 2014 r. do 1 marca 2015 r. będzie uczęszczał na kurs języka polskiego oraz dowód uiszczenia opłaty za ww. kurs. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, pismem z 14 kwietnia 2014 r. organ odwoławczy zwrócił się do Wyższej Szkoły [...] o udzielenie informacji dotyczącej kontynuowania przez cudzoziemca studiów, tj.: czy skarżący zaliczył wszystkie wymagane przedmioty w roku akademickim 2013/2014 i uzyskał absolutorium oraz czy obecnie jest on na etapie pisania pracy dyplomowej i czy został wyznaczony termin obrony. W odpowiedzi na powyższe, dyrektor Biura Współpracy Zagranicznej Wyższej Szkoły [...] poinformował, iż skarżący sporządza pracę dyplomową i nie ma jeszcze wyznaczonego terminu obrony oraz, że do momentu obrony skarżący posiada status studenta. Następnie skarżący poinformował organ odwoławczy, iż nie zamierza podejmować studiów II stopnia w najbliższym roku oraz, że obecnie zamierza kontynuować naukę języka polskiego w szkole F. Sp. z o.o. w W. Jednocześnie skarżący załączył zaświadczenie z Wyższej Szkoły [...], iż 9 czerwca 2014 r. przystąpił do obrony pracy dyplomowej i otrzymał ocenę dostateczną. Zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący zakończył studia w Wyższej Szkole [...], dlatego też zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie odnosząc się do powołanej przez skarżącego nowej okoliczności faktycznej w postaci zamiaru podjęcia nauki języka polskiego w F. Sp. z o.o. w W., która to okoliczność zaistniała dopiero po złożeniu przez zainteresowanego odwołania podał, iż podjęcie nauki może uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stanowiąc zatem nową podstawę materialnoprawną wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wyjaśnił, iż organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek, wskazanych przez skarżącego we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W niniejszym przypadku była to kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych w Wyższej Szkole [...] Skarżący w skardze na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w [...] z [...] czerwca 2014 r. wniósł o jej uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) istotne naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego: - nieprzesłuchanie skarżącego przez organ I instancji na okoliczność dalszej edukacji w Polsce pomimo niewystarczającego uzasadnienia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, - nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, tj. pominięcie faktu znanego organowi odwoławczemu tj. podjęcia nauki w Szkole Językowej [...], b) uchybienie przez organy obu instancji art. 8 i 9 K.p.a. poprzez: - zaniechanie obowiązku dbałości o to, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, a tym samym naruszenia zasady pogłębiania zaufania oraz udzielania informacji, - niepoinformowanie skarżącego przez organ I instancji o braku możliwości uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP na podstawie mającego się odbyć w dalszym niż początkowo przewidzianym terminie egzaminu licencjackiego, - niepoinformowanie przez organ II instancji o braku możliwości wzięcia pod uwagę dodatkowych okoliczności oraz o możliwości złożenia kolejnego wniosku w trakcie postępowania, c) naruszenie art 53 i art. 53a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji nie wzięcie pod uwagę istotnych okoliczności sprawy, które choć wprost zostały podane w odwołaniu - istniały już w trakcie składania wniosku, w sytuacji, gdy poprawna interpretacja przepisu doprowadziłaby do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, d) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji. Skarżący podniósł, że organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie poinformował go o niewystarczającym udokumentowaniu dalszego pobytu w Polsce, nie wezwał skarżącego na przesłuchanie, w trakcie którego miał by okazję wyjaśnić sytuację, tj. oczekiwanie na dokumenty zezwalające mu na odbycie egzaminu licencjackiego, jak również złożyć stosowne oświadczenie dotyczące zamiaru nauki języka polskiego w celu kontynuacji studiów wyższych (magisterskich) w języku polskim. Podał, że studia magisterskie zamierzał kontynuować dopiero po odbyciu kursu języka polskiego. Ponadto wskazał, ze organ rozpoznając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji. Według skarżącego organ odwoławczy nie powinien zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest rozstrzygnąć sprawę ponownie, przeprowadzając postępowanie zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, wszystkich jej istotnych okoliczności, zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zasadności żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu oraz faktów przedstawionych w toku postępowania przed organem odwoławczym. Następnie skarżący zarzucił, że organ I instancji w trakcie postępowania nie poinformował go o braku możliwości wydania decyzji pozytywnej na podstawie przygotowań do egzaminu licencjackiego. Organ ten również w sposób niewystarczający informował o wymogach ustawowych. Informacja w zakresie postępowania ograniczała się do wzywania skarżącego do dostarczenia dokumentacji uzasadniającej dalszy pobyt w Polsce powyżej trzech miesięcy. Podkreślił, że niezwłocznie po dopuszczeniu go do obrony dostarczył dokumenty potwierdzające zaliczenie pracy licencjackiej. Zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie poinformował skarżącego o niemożliwości powoływania się na inne okoliczności niż faktycznie podane we wniosku. Co więcej, dopiero w treści uzasadnienia wydanej decyzji negatywnej zawarto informację, że zamiar podjęcia nauki języka polskiego w F. Sp. z o. o. w W., która to okoliczność w ocenie organu zaistniała dopiero po złożeniu przez skarżącego odwołania, stanowi podstawę złożenia nowego wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę, że z dniem wydania decyzji ostatecznej pobyt cudzoziemca jest nielegalny, co skutkuje nakazem opuszczenia kraju i zasadniczo jest obligatoryjną przesłanką do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Skarżący uznał, że instruowanie o możliwości wnioskowania o kolejne zezwolenie pobytowe w sytuacji, gdy taki wniosek kończy się obligatoryjną decyzją odmowną, a spodziewana decyzja faktycznie będzie decyzją do opuszczenia Polski stanowi rażącą obrazę zasad postępowania administracyjnego. Skarżący zwrócił także uwagę, że organ odwoławczy odrzucił wniosek zawarty w uzupełnieniu odwołania dotyczący rozszerzenia wniosku skarżącego o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony o inne okoliczności, tj. o przesłanki z art 53 ust. 1 pkt 4 ustawy. Organ uznał, iż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, nie wskazując jednocześnie, jakie dokładnie przepisy prawa byłyby w ten sposób naruszone. Wywodził, że ugruntowana linia orzecznicza, dotycząca zezwoleń pobytowych wydawanych cudzoziemcom, uznaje podanie dodatkowych przyczyn ubiegania się o wniosek jako okoliczność faktyczną, którą organ winien uwzględnić, nie zaś, jak chce organ, tworzy nową podstawę prawną wniosku. Zdaniem skarżącego kolejnym uchybieniem obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron przez Wojewodę [...] było niepoinformowanie o tym, że podanie dodatkowych okoliczności jakimi jest nauka języka polskiego skutkuje wydaniem decyzji negatywnej. Zaznaczył także, iż miał zamiar podjąć dalsze kształcenie, jednakże jego pełnomocnik nie zrozumiał skarżącego i złożył odmienne oświadczenie. Końcowo podkreślił, że niezależnie od kwestii związanych z nauką, w chwili wydania decyzji przez organ odwoławczy, skarżący spełniał wszystkie przesłanki, aby zostało udzielone mu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z racji innych okoliczności, a dokładniej odbywania nauki. Skarżący spełniał również wszystkie pozostałe wymagania przewidziane ustawą, a więc: tytuł prawny do lokalu, ubezpieczenie zdrowotne oraz posiadanie wystarczających środków finansowych umożliwiających utrzymanie się. Zaznaczył także, że nadal uczęszcza na zajęcia z języka polskiego oraz został przyjęty na studia stacjonarne II stopnia w Wyższej Szkole [...] Planowany termin rozpoczęcia zajęć na studiach to 1 październik 2014 r. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd na wstępie wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2012 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym Sąd nie znalazł uzasadnienia dla podniesionych w skardze zarzutów i nie stwierdził uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na okres jednego roku stanowi art. 57 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 53 ust. 1 pkt 16 stanowi, że zezwolenie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który przybywa lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia lub kontynuacji studiów stacjonarnych wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na tym terytorium także w przypadku, gdy podjął studia na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które zamierza kontynuować lub uzupełnić na terytorium Polski jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei według art. 53 b ust. 1 pkt 1 i 3 tej ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 jest obowiązany posiadać: ubezpieczenie zdrowotne oraz wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu do kraju pochodzenia. Cudzoziemiec jest obowiązany ponadto wykazać, że ma zapewnione wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów studiów (art. 53b ust. 3 tej ustawy). Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 - 53b ustawy. Analiza stanu faktycznego oraz stanu prawnego kontrolowanej sprawy wskazuje, że kontynuacja studiów stacjonarnych, a zatem sytuacja przywołana w art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, stanowiła jedyną okoliczność wskazaną przez skarżącego we wniosku z 14 stycznia 2014 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie sposób też przyjąć, że z udokumentowanych w toku postępowania administracyjnego zaświadczeniami z deklarowanej przez skarżącego uczelni wynika zamiar kontynuowania nauki. Jak słusznie wskazał organ II instancji, skarżący poinformował organ odwoławczy, iż nie zamierza podejmować studiów II stopnia w najbliższym roku w Wyższej Szkole [...] im. A. w J. (co byłoby kontynuacją dotychczasowej nauki) oraz, że zamierza uczyć się języka polskiego w szkole F. Sp. z o.o. w W. Jednocześnie skarżący załączył zaświadczenie, iż 9 czerwca 2014 r. przystąpił do obrony pracy dyplomowej i otrzymał ocenę dostateczną. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy dążył do wyjaśnienia, czy skarżący zamierza kontynuować studia na uczelni w ramach studiów II stopnia. W odpowiedzi na wystosowane przez organ wezwanie z 14 maja 2014 r. (karta 20 akt administracyjnych) pełnomocnik skarżącego w piśmie z 6 czerwca 2014 r. stwierdził, że skarżący zamierza kontynuować swoją edukację w szkole językowej F. Sp. z o.o. w W. oraz, że "w najbliższym roku" skarżący ma zamiaru podejmować studiów II stopnia. Jak słusznie zauważył organ oświadczenie pełnomocnika skarżącego było nie budziło wątpliwości i wskazywało na ewidentny brak przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy uwzględnił fakt, że skarżący ostatecznie z dniem obrony pracy dyplomowej (9 czerwca 2014 r.) nie mógł być już uznany za studenta a więc, że okoliczność faktyczna uzasadniająca jego wniosek ustała. Zasadny jest zatem wniosek organu, że przedmiotem sprawy była ocena czy może zostać udzielone zezwolenie na czas oznaczony, ze względu na kontynuowanie stacjonarnych studiów wyższych w Wyższej Szkole E. W świetle tych okoliczności uprawniony był wniosek organu odwoławczego, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący zakończył studia w Wyższej Szkole E., co implikuje ziszczenie się wobec skarżącego obligatoryjnej przesłanki odmowy udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, statuowanej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Nie było jednocześnie podstaw aby zarzucać organowi odwoławczemu naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ w dacie wydania zaskarżonej decyzji, żadna z okoliczności w nim wymienionych w stosunku do skarżącego nie zachodziła. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że skarżący zmieniając placówkę oświatową i przedmiot nauki zamierza kontynuować poprzednie studia. Wobec zaistniałej w sprawie zamiany podstawy faktycznej i prawnej żądania (innej normy prawnej), w postaci zamiaru podjęcia nauki w nowej szkole organ odwoławczy nie mógł rozpoznać sprawy skarżącego w zakresie innym, niż uczynił to organ I instancji. Wskazana we wniosku okoliczność podstawa prawna determinuje bowiem prawny zakres rozstrzyganej sprawy. Postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony leży w dyspozycji strony, stąd organ samodzielnie nie wszczyna postępowania i nie bierze pod uwagę wszystkich okoliczności, mogących stanowić pozytywną przesłankę do wydania decyzji o wnioskowanej treści. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 2369/11, publ. Lex nr 1337346) podkreślił, że organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ w pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nadto dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, że w procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia, szczegółowo wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, bowiem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydana w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 1a tej ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu, co oznacza, że poprzez użyty w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" organ administracyjny pozbawiony został swobody decyzyjnej i organ musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Zatem znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Mając powyższe względy na uwadze podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach nie są trafne. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania wyjaśnić należy, że art. 7 K.p.a. ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija art. 77 § 1 K.p.a., nakładając na organ administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, a przeprowadzona ocena nie narusza zakreślonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, zatem zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia postępowania administracyjnego w tym zakresie uznać należy za niezasadne. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na załatwieniu sprawy w sposób korzystny dla strony wbrew przepisom prawa. Odnosząc się do argumentacji skargi, w której podniesiono brak podejmowania przez organ działań informujących skarżącego, skład orzekający, uznając je za niezasadne podnosi, że zasada przekonywania (wyrażona w art. 9 K.p.a.) nie może stanowić podstawy do nałożenia na organ obowiązku informowania strony o skutkach jej działań, a tym bardziej powinności instruowania strony jakie okoliczności powinna podjąć bądź jakie przedsięwziąć działania, by uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygniecie. Wynikające z art. 9 K.p.a. prawo do informacji nie ma charakteru nielimitowanego. W orzecznictwie przyjmuje się (czego ilustracją może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1507/12, LEX nr 1457647), że przepis art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów czy zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne K.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. Tym samym skutków zaniedbania strony nie można przerzucać na organ, wywodząc wadliwości decyzji. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego zaświadczenia z 15 lipca 2014 r., iż skarżący 8 lipca 2014 r. złożył komplet dokumentów "na studia stacjonarne II stopnia" w Wyższej Szkole [...], stwierdzić należy, że ww. dokument wprawdzie potwierdza, że skarżący zamierza kontynuować naukę na studiach magisterskich jednak jest to dokument zupełnie nowy, który w dacie wydania decyzji nie istniał i który dokumentuje okoliczności jakie zaszły już po jej wydaniu. Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy w tej materii dysponował jedynie oświadczeniem pełnomocnika, że skarżący studiować nie zamierza, toteż słusznie wywiódł, że nie było podstaw do zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Każdy organ administracji publicznej wydając decyzję jest obowiązany do dokonania ustaleń faktycznych relewantnych w sprawie administracyjnej, które aktualne będą w dacie wydawania tej decyzji, stąd późniejsze okoliczności nie mogą rzutować na ocenę jurydycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji. Inną natomiast kwestią byłoby pojawienie się nowych okoliczności i dowodów, które istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2014 r., które z różnych przyczyn nie były znane cudzoziemcowi i mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wówczas zaistniałaby podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2014 r. (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), co rzutowałoby na rozstrzygnięcie sądu w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 K.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawiona przez organ II instancji argumentacja stanowi o istnieniu racji decyzyjnych, przemawiających za załatwieniem sprawy w sposób prezentowany w zaskarżonym akcie, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Uzasadnienie zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku