IV SA/Wa 1764/20

Dnia 26 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 roku sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2020 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji oddala skargę. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: Dyrektor Generalny, organ II instancji, organ odwoławczy, organ) w decyzji z [...] czerwca 2020r., znak [...] wydanej na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256, dalej: k.p.a.), w zw. z art. 9, art. 11, art. 12 i art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz.1161, dalej: u.o.g.r.l.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez zarządcę masy sanacyjnej [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (dalej: skarżący), od decyzji Nr [...] Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we [...] (dalej: Dyrektor RDLP) z [...] grudnia 2018 r., znak [...], ustalającej spółce [...] sp. z o.o. (dalej: strona) opłatę w wysokości dwukrotnej należności w związku ze stwierdzeniem wyłączenia z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - 0,1689 ha gruntów leśnych, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw), stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora RDLP. Decyzja Dyrektora Generalnego była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Wizja terenowa gruntów leśnych, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw), stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...], przeprowadzona przez służby Nadleśnictwa [...] wykazała, że w toku realizacji inwestycji na gruntach przyległych doszło do naruszenia własności Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...], przez posadowienie na częściach gruntu leśnego obiektów budowlanych wchodzących w skład kompleksu rekreacyjnego "[...]" (ogrodzenie o konstrukcji metalowej, ogrodzenie betonowe z bramą metalową, plac parkingowy utwardzony podbudową z tłucznia granitowego i ograniczony krawężnikami, szlabany wjazdowo - wyjazdowe posadowione na płycie fundamentowej, kontener metalowy). Dyrektor RDLP w piśmie z 13 kwietnia 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, niezgodnego z przepisami u.o.g.r.l. W piśmie z 29 czerwca 2018 r., [...] sp. z o.o. wskazała, że jest inwestorem na gruntach przyległych do gruntów, na których doszło do naruszenia i w toku realizacji inwestycji nastąpiło przekroczenie granic gruntów przyległych. Dyrektor RDLP zlecił pomiar geodezyjny uprawnionemu geodecie, który stwierdził, że powierzchnia gruntów leśnych wyłączonych z produkcji stanowi 0,1689 ha. Organ I instancji stwierdził że: 1. grunty leśne zostały wyłączone z produkcji leśnej, w wyniku posadowienia na nich infrastruktury; 2. przedmiotowy grunt był gruntem leśnym – Ls; 3. data wyłączenia gruntów leśnych z produkcji przypada na 2016 r.; 4. według oświadczenia spółki z [...] czerwca 2018 r., to ona jest inwestorem i odpowiada za wykonanie prac, odpowiadając tym samym za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji; 5. zgodnie z pomiarem geodezyjnym wykonanym przez uprawnionego geodetę, powierzchnia gruntów leśnych wyłączonych z produkcji wynosi 0,1689 ha. Organ I instancji w decyzji nr [...], znak [...] wydanej na podstawie art. 104 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 3, art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) w zw. z art. 16 i 17 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2129) ustalił spółce [...] sp. z o.o., opłatę w wysokości dwukrotnej należności w kwocie 194 339,72 zł (słownie: sto dziewięćdziesiąt cztery tysiące trzysta trzydzieści dziewięć złotych 72/100), w związku ze stwierdzeniem wyłączenia z produkcji niezgodnie z przepisami ww. ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez spółkę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (KRS 0000359032) gruntów leśnych o powierzchni 0,1689 ha, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw) stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...],[...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...], wskazanych na mapie stanowiącej załącznik Nr 2 do decyzji. W piśmie z 27 grudnia 2018 r. Zarządca masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora RDLP z [...] grudnia 2018 r. Decyzję zaskarżono w całości i zarzucono: 1) naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskutek błędnego jego zastosowania w sytuacji, kiedy podmiotem wobec którego można ustalić opłatę za wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami tej ustawy jest wyłącznie osoba posiadająca jakiś tytuł do nieruchomości: właściciel, posiadacz samoistny, zarządca, użytkownik, użytkownik wieczysty lub dzierżawca, bowiem skoro wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych na cele nieleśne może złożyć wyłącznie właściciel przedmiotowego gruntu w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które to pojęcie w ujęciu ustawy jest równoznaczne z legitymowaniem się prawem do terenu albo o charakterze rzeczowym albo obligacyjnym, to - przyjąć należy, że także podmiot, na który należałoby nałożyć ewentualną opłatę za wyłącznie gruntów z produkcji określoną w art. 28 ust. 1 tej ustawy to ten, który posiada tytuł do nieruchomości, jemu to też należałoby przypisać odpowiedzialność za działania innych osób na terenie nieruchomości, podczas gdy [...] sp. z o.o. nie miała i nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, zaś zarządca nieruchomości w imieniu Skarbu Państwa nie sprzeciwił się zajęciu pasa nieruchomości i wzniesieniu na nim ogrodzenia ani też jakichkolwiek innych urządzeń czy ścieżek; 2) naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskutek błędnego jego zastosowania w sytuacji, kiedy działanie [...] sp. z o.o. nie spowodowało wyłączenia gruntów z produkcji leśnej; 3) naruszenie przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że [...] sp. z o.o. wskutek przekroczenia granicy nieruchomości rozpoczęło inne niż leśne użytkowanie gruntów, podczas gdy za takie wykorzystanie nie może uchodzić postawienie ogrodzenia, szlabanów, wzniesienie ławek, koszy na śmieci czy słupów oświetleniowych, ewentualnie wykonanie fragmentu ścieżki - ciągu komunikacyjnego dla pieszych (utwardzonego tłuczniem) i placu zabaw dla dzieci, czy w końcu uporządkowanie dotychczasowych fragmentów lasu przez pielęgnację znajdującej się tam wcześniej roślinności lub nasadzenie nowej w postaci traw i drzew, bowiem nie stanowi to o rozpoczęciu innego niż leśne użytkowania gruntu, na co wskazuje treść art. 3 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2129), w którym to przepisie ustawodawca określając definicję lasu stwierdził, że lasem jest grunt związany z gospodarką leśną, a także wykorzystywany na parkingi leśne i inne urządzenia turystyczne, co potwierdza także art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który wprost dopuszcza wznoszenie w lasach ochronnych budynków i budowli służących gospodarce leśnej oraz urządzeń służących turystyce, które zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 21 tej ustawy - tj. parkingi, pola biwakowe, wieże widokowe, kładki, szlaki turystyczne (ścieżki dydaktyczne) i miejsca widokowe, w tym zatem też służące temu celowi urządzenia, instalacje czy obiekty małej architektury; 4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne jego ustalenie, wskutek przyjęcia, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny (drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże) stanowi powierzchnię 0,1689 ha, podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym, potwierdzonym częściowo na dokumentacji zdjęciowej, znajdującej się w aktach sprawy, w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w grunty - zmiany ich dotychczasowego stanu, ponieważ nadal i niezmiennie porośnięte są trawą, mchami oraz drzewami; 5) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskutek jego niezastosowania w sytuacji, kiedy są spełnione przesłanki do wydania z urzędu ewentualnej decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej, co z kolei eliminowałoby stosowanie art. 28 ust. 1 tej ustawy i nakładanie opłaty, o jakiej mowa w tym przepisie; 6) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne jego ustalenie, wskutek nieustalenia, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego objęte przez [...] sp. z o.o. we władanie grunty są przeznaczone na cele nieleśne; 7) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 311 ust. 1 ustawy z 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne wskutek niezapewnienia stronie - zarządcy masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji czynnego udziału w sprawie. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowanie pierwszej instancji w całości, ewentualnie - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania rozwinięto treść postawionych zarzutów. W uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Generalny odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 u.o.g.r.l., że zebrane w sprawie dokumenty jednoznacznie wskazują, iż sprawcą wyłączenia gruntów leśnych jest [...] sp. z o.o. jako sprawca wyłączenia gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. jest adresatem sankcji uregulowanej w art. 28 wskazanej ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 u.o.g.r.l., wskutek błędnego jego zastosowania organ odwoławczy powołał się na treść pisma Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z 30 sierpnia 2018 r., w którym nadleśniczy wskazał, że na wskazanych gruntach aktualnie nie jest możliwe prowadzenie gospodarki leśnej, gdyż teren ten pozostaje ogrodzony i jest wykorzystywany na cele inne niż leśne. Ponadto nadleśniczy wyjaśnił, że doszło do utraty funkcji leśnej na przedmiotowych gruntach, ponieważ zostały one zabudowane (w głąb i na powierzchni), przez elementy infrastruktury wchodzącej w skład kompleksu rekreacyjnego w sposób uniemożliwiający wegetację roślinności leśnej, a w konsekwencji uniemożliwiając wykorzystanie tych gruntów zgodnie z ich przeznaczeniem. Według Dyrektora Generalnego, jakakolwiek aktywność, która nie ma żadnego związku z prowadzeniem gospodarki leśnej, stanowi o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej. Dla uznania, że nastąpiło faktyczne wyłączenie z produkcji leśnej, musi również zostać podjęte jakieś działanie, które uniemożliwia prowadzenie produkcji leśnej na takim gruncie. Zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Organ odwoławczy uważa, że nie sposób zgodzić się ze stroną, że doszło do naruszenia art. 9 ust. 2 u.o.g.r.l., gdyż przepis ten dotyczy możliwości wznoszenia w lasach ochronnych budynków i budowli służących gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwu państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzeń służących turystyce. Działanie Spółki nie było zgodne z planem urządzenia lasu dla naruszonych gruntów. Plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa [...] sporządzony na okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2024 r., nie przewiduje na przedmiotowych gruntach posadowienia ogrodzenia, szlabanów, wzniesienia ławek, koszy na śmieci, czy słupów oświetleniowych. Z uwagi na fakt, że wykonanie tych obiektów na gruntach będących przedmiotem niniejszego postępowania nie miało nic wspólnego z prowadzeniem zrównoważonej gospodarki leśnej na podstawie zapisów planu urządzenia lasu, lecz wiązało się z realizacją inwestycji na gruntach przyległych, stąd bez wątpliwości doszło do rozpoczęcia innego niż leśne użytkowanie przedmiotowych gruntów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne jego ustalenie, wskutek przyjęcia, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny (drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże) stanowi powierzchnię 0,1689 ha, podczas, gdy w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w grunty, organ odwoławczy przywołał definicję z art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l. oraz z art. 3 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Zdaniem organu II instancji, z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r. wynika, że przedmiotowe grunty oznaczone są symbolem ZL/(1-3), a ich przeznaczenie podstawowe to tereny leśne. W § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały wskazano: dopuszcza się możliwość częściowego przeznaczenia kompleksów leśnych na cele rekreacyjno-wypoczynkowo-sportowe (ścieżki zdrowia, ścieżki dydaktyczne, ścieżki rowerowe) pod warunkiem wcześniejszego uzgodnienia z zarządcą. W niniejszej sprawie takowe uzgodnienia nie miały miejsca (wykonanie obiektów na gruntach leśnych nastąpiło bez zgody bezpośrednio zarządzającego gruntami Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]). Odnosząc się do zarzutu przedstawionego w odwołaniu tj., naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że doręczenie Spółce decyzji Dyrektora RDLP z pominięciem strony nie pociągnęło za sobą negatywnych dla niej skutków, skoro strona wniosła odwołanie w ustawowym terminie, należy przyjąć, że doręczenie decyzji Dyrektora RDLP Spółce, wyłącza możliwość uznania doręczenia za nieprawidłowe. W skardze Zarządca masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Generalnego z [...] czerwca 2020 r. i zarzucił jej: 1) naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) wskutek błędnego jego zastosowania z powodu przyjęcia, że doszło do rozpoczęcia innego niż leśnie użytkowania gruntu, mające stanowić o ich wyłączeniu z produkcji leśnej, podczas gdy w przypadku [...] sp. z o.o. nie można mówić o użytkowaniu, które wiąże się z możliwością zajmowania nieruchomości i korzystania z niej w nieograniczonym czasie, na stałe, bowiem Spółka zajęła dany fragment gruntu leśnego wskutek nieumyślnego przekroczenia granicy nieruchomości z powodu błędnego wytyczenia przez geodetę, co powoduje, że zajmuje go chwilowo i nie ma możliwości nieograniczonego z nich korzystania, gdyż nie ma do tego tytułu, od samego początku zajęcia fragmentu terenu jest zobowiązana do jego wydania (zwrotu) na rzecz właściciela; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne jego ustalenie, wskutek przyjęcia, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny (drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże) stanowi powierzchnię 0,1689 ha, podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym, potwierdzonym częściowo na dokumentacji zdjęciowej, znajdującej się w aktach sprawy, w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w grunty - zmiany ich dotychczasowego stanu, ponieważ nadal i niezmiennie porośnięte są trawą, machami oraz drzewami, w znacznej większości zajęty teren znajduje się pod koronami drzew, nie został utwardzony, spadają na niego liście, żołędzie, które powodują kiełkowanie samosiejek, nie przeprowadzono inwentaryzacji zajętego terenu, uznając a priori, że cały został wyłączony w produkcji leśnej, podczas gdy - z przyczyn wyżej wskazanych nie ma to miejsca. Stawiając powyższe zarzuty na podstawie art. 145 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w zw. z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego), wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości (z uwagi na bezprzedmiotowość), ewentualnie - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; przyznanie skarżącemu od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że [...] sp. z o.o. nie posiada tytułu prawnego do zajętego pasa gruntów leśnych (o powierzchnio,1689 ha), nawet wyraziła wolę jego zakupu, dzierżawy lub zamiany z innym, należącym do [...] sp. z o.o. (pismo Spółki z 30 lipca 2018 r. - w aktach sprawy). Nie sposób zatem twierdzić, że ktoś użytkuje grunty, jeżeli nie ma prawa ich zajmować i z nich korzystać i jego sytuacja jest taka, że zobowiązany jest niezwłocznie te grunty opuścić. Dany fragment gruntu leśnego został zajęty przez [...] sp. z o.o. nieświadomie, wskutek błędu geodety. Z tego powodu, że geodeta źle wytyczył granice działek Spółki, będąc właścicielem gruntu sąsiedniego, nieumyślnie przekroczyła granice swojej nieruchomości oddzielając ją ogrodzeniem od nieruchomości sąsiednich, skutkiem tego zajmując objęty sporem fragment gruntu leśnego będącego w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]. Organ, w którego zarządzie pozostają grunty, nie zareagował na przekroczenie granicy nieruchomości. Zdaniem skarżącego, sankcję z art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stosuje się w sytuacji, kiedy grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami tej ustawy i wobec sprawcy tego wyłączenia, czyli wobec osoby, która jest użytkownikiem gruntów i użytkuje je na cele inne niż leśne. Tymczasem [...] sp. z o.o. nie zajmuje tych gruntów na stałe i nie ma prawa z nich korzystać, wręcz przeciwnie - ma obowiązek je opuścić, to - że aktualnie je zajmuje ze względu na brak reakcji właściciela lub organu zarządzającego, nie oznacza, że może z nich korzystać. W takiej sytuacji, jeżeli organ zarządzający stoi na stanowisku, że grunty są wykorzystywane na cele nieleśne, winien z urzędu wszcząć postępowanie o ich wyłączenie z produkcji leśnej, zgodnie z art. 11 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, celem dostosowania wymogów prawnych do stanu, do jakiego dopuścił. W takiej sytuacji nie ma jednak podstaw, aby stosować sankcję z art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Spółka nie miała szans, a aktualnie nie ma ku temu prawa zarządca masy sanacyjnej tej Spółki, aby samodzielnie wszczynać ewentualne postępowanie administracyjne w przedmiocie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Skarżący uważa, że organ, w którego zarządzie pozostaje grunt, winien zapobiec jego zajęciu, zwłaszcza że nic nie stało temu na przeszkodzie, wystarczyło zgłosić sprzeciw przeciwko przekroczeniu granicy nieruchomości, jeżeli zaś tego nie zrobił, to nie jest dopuszczalne stosowanie sankcji z art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie ma tu bowiem mowy o użytkowaniu gruntu w rozumieniu ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Spółka zajęła sporny fragment gruntu, gdyż pozostawała w błędzie, że dany fragment stanowi także jej własność, błąd ten został wywołany przez inną osobę (geodetę), Spółka nie była w stanie go zauważyć, gdyby wiedziała, że dany fragment to nie jej grunt, w żadnym razie by go nie zajęła, zwłaszcza że jest leśny i pozostaje w zarządzie nadleśnictwa, był to zatem błąd usprawiedliwiony (art. 84 § 1 i 2 kodeksu cywilnego). Inaczej być może należałoby oceniać sytuację, gdyby organ sygnalizował przekroczenie granic nieruchomości, zaś Spółka mimo to dokonałaby zajęcia spornego fragmentu. Nie miało to jednak miejsca, nie miała ona ani wiedzy ani woli zajmowania cudzego terenu, żadnej potrzeby jakiegokolwiek korzystania z cudzych gruntów, w tym w szczególności nie - z gruntów leśnych Skarbu Państwa będących w zarządzie nadleśnictwa. W ocenie skarżącego, nie zostało ponadto przez organ ustalone, jaki obszar gruntu z zajętego terenu o powierzchni 0,1689 ha miałby być wyłączony z produkcji leśnej, tj. zajęty przez co innego niż drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże. Nie można przy tym przyjąć, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny stanowi całą powierzchnię, tj. całe 0,1689 ha, podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym, potwierdzonym częściowo na dokumentacji zdjęciowej, znajdującej się w aktach sprawy, w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w grunty - zmiany ich dotychczasowego stanu, ponieważ nadal i niezmiennie porośnięte są trawą, mchami oraz drzewami, w znacznej większości zajęty teren znajduje się pod koronami drzew, nie został utwardzony, spadają na niego liście, żołędzie, które powodują kiełkowanie samosiejek. W postępowaniu nie przeprowadzono inwentaryzacji zajętego terenu, uznając a priori, że cały został wyłączony w produkcji leśnej, podczas gdy - z przyczyn wyżej wskazanych nie ma to miejsca. Stanowisko Spółki było i jest nadal takie, że nie dokonała ona zmiany sposobu użytkowania zajętego terenu i że została zachowana jego dotychczasowa funkcja, czyli - leśna. Zajęty fragment jest stosunkowo niewielki, nie jest wiadomym, czy jakiekolwiek z urządzeń, jakie Spółka usytuowała na swojej nieruchomości, jak kosze na śmieci, ławki, słupy oświetleniowe, plac zabaw dla dzieci, szlabany ograniczające wjazd i wyjazd, ogrodzenie terenu, ciąg komunikacyjny dla pieszych (nie wyłączając utwardzonego tłuczniem), miałyby się znajdować na danym fragmencie gruntu leśnego, czy nadal jest to wyłącznie teren zielony, na którym nic się nie zmieniło. Jeżeli nic się nie zmieniło, to grunt nie utracił dotychczasowych funkcji użytkowych i nie jest na nim prowadzone inne niż leśne wykorzystanie. Ustalenie, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny (drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże) stanowi powierzchnię 0,1689 ha, narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak też art. 80 k.p.a., bowiem - jak wnika ze stanu faktycznego, częściowo tylko potwierdzonego dokumentacją zdjęciową znajdująca się w aktach sprawy, na przynajmniej części przedmiotowych gruntów w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji - zmiany ich dotychczasowego stanu, ponieważ nadal porośnięte są roślinnością leśną, taką jak trawy, mchy oraz drzewa, których pielęgnacja jest obecnie wykonywana przez Spółkę. Na innych częściach zostały natomiast dokonane nowe obsiewy w celu poprawy jakości dotychczasowej roślinności oraz jej estetyki. Powierzchnia 0,1689 ha stanowi zliczoną na podstawie operatów geodezyjnych powierzchnię nieumyślnie zajętych przez Spółkę gruntów będących w zarządzie Lasów Państwowych, która nie może być przyjęta jako tożsama z powierzchnią gruntu o sposobie wykorzystania innym niż typowo leśny, a tym samym co do którego można byłoby w ogóle wysuwać tezę o ich wyłączeniu z produkcji leśnej. Na części powierzchni zajętego gruntu nie zaszły żadne zmiany, przy tym nic nie zostało na nich wzniesione, skutkiem tego nie sposób twierdzić, że dojść miałoby do zmiany sposobu ich użytkowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Dyrektora Generalnego z 4 czerwca 2020 r., wydana na podstawie przepisów art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020, poz. 256, dalej: k.p.a.), w związku z art. 9, art. 11, art. 12 i art. 28 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1161, dalej: u.o.g.r.l.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez zarządcę masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] w której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Dyrektora RDLP z [...] grudnia 2018 r., znak [...], ustalającą spółce [...] sp. z o.o. opłatę w wysokości dwukrotnej należności w związku ze stwierdzeniem wyłączenia z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. - 0,1689 ha gruntów leśnych, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw), stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...]. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy rozpoznały sprawę w zakresie, który należał do ich kompetencji, gdyż dokonały czynności zmierzających do ustalenia, że strona skarżąca dopuściła się naruszenia przepisu prawa materialnego polegającego na wyłączeniu z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. – 0,1689 ha gruntów leśnych, będących lasami ochronnymi o typie siedliskowym las świeży (Lśw), stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...]. W ocenie Sądu, stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo na podstawie wizji terenowych, w ramach których ustalono sposób zagospodarowania gruntów objętych postępowaniem, termin i zakres dokonanych zmian w użytkowaniu terenu, wykonano pomiary geodezyjne obszaru wyłączenia, wykonano dokumentację fotograficzną. Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły leśny charakter gruntów na podstawie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r. wynika, że przedmiotowe grunty oznaczone są symbolem ZL/(1-3), a ich przeznaczenie podstawowe to tereny leśne. W § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały wskazano, że: dopuszcza się możliwość częściowego przeznaczenia kompleksów leśnych na cele rekreacyjno-wypoczynkowo-sportowe (ścieżki zdrowia, ścieżki dydaktyczne, ścieżki rowerowe) pod warunkiem wcześniejszego uzgodnienia z zarządcą. W niniejszej sprawie wymagane uzgodnienia nie miały miejsca. Wykonanie obiektów na gruntach leśnych nastąpiło bez zgody bezpośrednio zarządzającego gruntami - Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]. Orzekające w sprawie organy ustaliły bezsprzecznie, że na Spółce spoczywa odpowiedzialność administracyjna za wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. - 0,1689 ha gruntów leśnych, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw), stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...]. W ocenie Sądu, powyższe potwierdza, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy: art. 9, art. 11, art. 12 i art. 28 ust. 1 u.g.r.l. Zasadnie orzekające organy ustaliły Spółce przedmiotową opłatę w wysokości dwukrotnej należności w związku ze stwierdzeniem wyłączenia z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l., przez Spółkę gruntów leśnych o powierzchni 0,1689 ha, będących lasami ochronnymi, o typie siedliskowym las świeży (Lśw) stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...]. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 1 skargi dotyczące naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że zebrane w sprawie dokumenty jednoznacznie wskazują, że sprawcą wyłączenia gruntów leśnych jest Spółka. Sprawca wyłączenia gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. jest adresatem sankcji uregulowanej w art. 28 wskazanej ustawy. Wbrew zarzutowi skargi, nie doszło do błędnego zastosowania art. 28 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l. Sąd orzekający w tym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA, według którego "Charakter prewencyjny, przewidzianej w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, opłaty w wysokości dwukrotnej należności wynika z celu przepisu, którym jest realizacja jednego z głównych celów ustawy, sformułowanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - ochrona gruntów rolnych i leśnych poprzez ograniczanie przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne. Ocena proporcjonalności i uciążliwości sankcji finansowej w przypadku art. 28 ust. 1 powinna uwzględniać nadto szczególny, świadczący o wadze jaką ustawodawca przykłada do ochrony gruntów rolnych i leśnych, tryb zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych". (por. wyrok NSA z 15 września 2015 r., sygn. II OSK 121/14, LEX nr 2091931). Wskazać należy, że organ oceniając czy dany grunt został wyłączony z produkcji rolnej lub leśnej, nie ustala czy na danym gruncie leśnym faktycznie prowadzona była produkcja leśna, lecz czy rozpoczęto inne niż leśne użytkowanie gruntu, a więc w konsekwencji czy produkcja leśna mogła być prowadzona na skutek zmiany sposobu użytkowania gruntu. W art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l. ustawodawca nie wyjaśnił, że podejmowanie jakich czynności, czy wystąpienie jakiego zdarzenia będzie utożsamiane z rozpoczęciem innego niż rolnicze czy leśne użytkowania terenów. Przyjmuje się jednak, że jakakolwiek aktywność, która nie ma żadnego związku z prowadzeniem gospodarki leśnej, stanowi o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej. Przy tym wobec wskazania w definicji zawartej w art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., że ustawodawcy chodzi o rozpoczęcie innego niż leśne użytkowania gruntu, zdaniem Sądu, nie pozostawia wątpliwości fakt, że dla uznania, iż nastąpiło faktyczne wyłączenie z produkcji leśnej, musi również zostać podjęte jakieś działanie, które uniemożliwia prowadzenie produkcji leśnej na takim gruncie. Jak wynika z treści art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l., adresatem decyzji stwierdzającej wyłączenie z produkcji gruntów leśnych oraz ustalającej opłatę jego sprawcy jest podmiot (osoba), która tego wyłączenia dokonała, niezależnie od przysługującego jej do nieruchomości (gruntu) prawa rzeczowego. W aktach sprawy znajduje się pismo z 29 czerwca 2018 r. podpisane przez prezesa zarządu Spółki P. E., stanowiące odpowiedź na pismo z 7 czerwca 2018 r., w którym zarząd Spółki poinformował, że inwestorem elementów infrastruktury wchodzącej w skład kompleksu rekreacyjnego [...], które częściowo zostały wybudowane na gruntach leśnych jest firma [...] sp. z o.o. Skarżący w skardze podnosi, że organ, w którego zarządzie pozostaje grunt, winien zapobiec jego zajęciu, zwłaszcza że nic nie stało temu na przeszkodzie, wystarczyło zgłosić sprzeciw przeciwko przekroczeniu granicy nieruchomości, jeżeli zaś tego nie zrobił, to nie jest dopuszczalne stosowanie sankcji z art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. Nie ma tu bowiem mowy o użytkowaniu gruntu w rozumieniu u.o.g.r.l. Spółka wskazuje, że zajęła sporny fragment gruntu, gdyż pozostawała w błędzie, że dany fragment stanowi także jej własność, błąd ten został wywołany przez inną osobę (geodetę), Spółka nie była w stanie go zauważyć, gdyby wiedziała, że dany fragment to nie jej grunt, w żadnym razie by go nie zajęła, zwłaszcza że jest leśny i pozostaje w zarządzie nadleśnictwa, był to zatem błąd usprawiedliwiony (art. 84 § 1 i 2 kodeksu cywilnego). Inaczej być może należałoby oceniać sytuację, gdyby organ sygnalizował przekroczenie granic nieruchomości, zaś spółka mimo to dokonałaby zajęcia spornego fragmentu. Nie miało to jednak miejsca, nie miała ona ani wiedzy ani woli zajmowania cudzego terenu, żadnej potrzeby jakiegokolwiek korzystania z cudzych gruntów, w tym w szczególności nie - z gruntów leśnych Skarbu Państwa będących w zarządzie nadleśnictwa. Odnosząc się do wyżej przedstawionej argumentacji, wskazać należy że sprawca nie musi być właścicielem w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.g.r.l. Przedmiotem rozstrzygnięcia podjętego w trybie art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. nie jest zalegalizowanie dokonanego wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, tylko stwierdzenie, że wyłączenia dokonano niezgodnie z przepisami ustawy oraz ustalenie opłaty sprawcy tego wyłączenia. Decyzja ta ma zatem charakter sankcyjny, a nie legalizujący, a jej adresatem jest osoba, która tego wyłączenia dokonała, niezależnie od przysługującego jej do nieruchomości prawa rzeczowego. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., wynikający z twierdzenia skarżącego, że do wyłączenia gruntu z produkcji nie doszło, gdyż Spółka zajęła fragment gruntu nieumyślnie, zajmuje go tylko chwilowo, a teren w części porośnięty jest trawą. Dokonując wykładni art. 4 pkt 11 u.g.r.l, na gruncie okoliczności tej sprawy należy stwierdzić, że Spółka jako sprawca dokonała wyłączenia gruntu z produkcji, przez które uważa się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Chodzi o stan faktycznej zmiany użytkowania, którego konsekwencją jest brak dalszej możliwości użytkowania gruntu jako rolnego lub leśnego. Ustawodawca nie wyjaśnił jakie czynności lub jakie zdarzenie oznacza rozpoczęcie innego niż rolne lub leśne użytkowanie gruntu. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że jakakolwiek aktywność która nie ma związku z prowadzeniem gospodarki leśnej, stanowi o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej. W piśmiennictwie pojęcie "grunt" oznacza samoistną część powierzchni ziemi w znaczeniu trójwymiarowym (zob. J.S. Piątowski, Zakres i wykonywanie własności nieruchomości, [w:] System prawa cywilnego, t. II, Prawo własności i inne prawa rzeczowe, Wrocław 1977, s. 108-109). Decydujące znaczenie mają dwa kryteria, które określają pojęcie nieruchomości (gruntu): a) kryterium fizyczne, według którego część powierzchni ziemi może stanowić tylko wtedy grunt, gdy ma ustalone granice, b) kryterium prawne, według którego część powierzchni ziemi o ustalonych granicach może należeć do tego samego podmiotu lub podmiotów (zob. E. Drozd, Przeniesienie własności nieruchomości, Warszawa, Kraków 1974, s. 40). Grunty leśne należą do kategorii gruntów składających się na całe zasoby gruntowe kraju. Przesłanką ich wyodrębnienia jest spełnianie przez nie określonych funkcji społecznych i gospodarczych, a zwłaszcza ich funkcji związanych z ochroną środowiska i ochroną przyrody zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Podstawowym kryterium wyodrębnienia gruntów leśnych jest faktyczny sposób ich leśnego użytkowania. Spółka rozpoczęła inne niż leśne użytkowanie przedmiotowego gruntu, dokonując na nim naniesień, które mają charakter trwały, grunt leśny został bowiem zabudowany w głąb i na powierzchni obiektami o konstrukcji betonowej i stalowej, grunt leśny został utwardzony i przystosowany do realizacji celów innych niż gospodarka leśna. Podkreślenia wymaga, że grunt leśny i elementy infrastruktury zostały włączone w skład kompleksu rekreacyjnego "[...]" w celu prowadzenia działalności komercyjnej, który nie stanowi gospodarki leśnej. Grunt leśny, na którym dokonano przedmiotowych inwestycji został ogrodzony i niezależnie czy zabudowany, czy z zielenią urządzoną, podporządkowany został działalności komercyjnej. Zgodzić należy się z orzekającymi organami, że działania Spółki uniemożliwiły realizację zadań gospodarki leśnej zgodnie z planem urządzenia lasu. Powyższe potwierdza rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie przedmiotowych gruntów. Z akt sprawy wynika, że na wskazanych gruntach nie jest możliwe prowadzenie gospodarki leśnej, gdyż grunt ten pozostaje ogrodzony i jest wykorzystywany na cele inne niż leśne. Ponadto doszło do utraty funkcji leśnej na przedmiotowych gruntach, ponieważ zasłały one zabudowane (w głąb i na powierzchni), przez elementy infrastruktury wchodzącej w skład kompleksu rekreacyjnego w sposób uniemożliwiający wegetację roślinności leśnej, a w konsekwencji uniemożliwiając wykorzystanie tych gruntów zgodnie z ich przeznaczeniem. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 2 skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne jego ustalenie, wskutek przyjęcia, że obszar innego wykorzystania gruntu niż typowo leśny (drzewa, krzewy, trawy, ziemia - nieutwardzone podłoże) stanowi powierzchnię 0,1689 ha, podczas, gdy w ogóle nie doszło do jakiejkolwiek ingerencji w grunty. Odnosząc się do tego zarzutu należy przywołać definicję lasu: zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l., gruntami leśnymi w rozumieniu ustawy, są m.in.: grunty określone, jako lasy w przepisach o lasach. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz.U.z 2020 r. poz. 6), lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r. wynika, że przedmiotowe grunty oznaczone są symbolem ZL/(1-3), a ich przeznaczenie podstawowe to tereny leśne. W § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały wskazano: dopuszcza się możliwość częściowego przeznaczenia kompleksów leśnych na cele rekreacyjno-wypoczynkowo-sportowe (ścieżki zdrowia, ścieżki dydaktyczne, ścieżki rowerowe) pod warunkiem wcześniejszego uzgodnienia z zarządcą. W niniejszej sprawie takowe uzgodnienia nie miały miejsca (wykonanie obiektów na gruntach leśnych nastąpiło bez zgody bezpośrednio zarządzającego gruntami Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]). Przedmiot ochrony prawnej gruntów leśnych wymaga uwzględnienia trzech kryteriów: 1) kryterium faktycznego – (leśne użytkowanie gruntu); kryterium formalnego (leśne przeznaczenie gruntu) i kryterium funkcjonalnego (bezpośrednie związanie gospodarką leśną i trwale zrównoważoną gospodarką leśną). (por. odpowiednio: A. Wróbel, Prawna ochrona gruntów rolnych w procesie inwestycyjnym, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1984, s. 45.). W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ wyjaśnił, które elementy materiału dowodowego stanowiły podstawę stwierdzenia wyłączenia z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. gruntów leśnych o powierzchni 0,1689 ha. Nie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że doręczenie Spółce decyzji Dyrektora RDLP z pominięciem strony nie pociągnęło za sobą negatywnych dla niej skutków. Strona wniosła odwołanie w ustawowym terminie. Należy zatem przyjąć, że doręczenie decyzji Dyrektora RDLP Spółce, wyłącza możliwość uznania doręczenia za nieprawidłowe. Dodatkowo wskazać należy, że w piśmie z 2 października 2018 r. organ I instancji zawiadomił o zakończeniu postępowania. Spółka odebrała zawiadomienie o zakończeniu postępowania w dniu 9 października 2018 r. W piśmie z 31 października 2018 r. organ I instancji zawiadomił Spółkę w trybie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie z [...] grudnia 2018 r. podpisane przez P. E. o zapoznaniu się z aktami sprawy (wykonano fotokopie części akt). W piśmie tym przedstawiciel Spółki oświadczył, że zgodnie z art. 10 § 1 oraz art. 73 k.p.a. zapoznał się z aktami sprawy. Nie można więc stwierdzić, że naruszenie art. 10 k.p.a., w tym przypadku mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem stwierdzić, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ocenił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Generalny szczegółowo wyjaśnił, na czym polegało naruszenie popełnione przez stronę skarżącą, czego konsekwencją było ustalenie Spółce opłaty w związku ze stwierdzeniem wyłączenia gruntów leśnych przez Spółkę. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2020 r. wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu Spółce przedmiotowej opłaty. Zasadniczym celem instrumentów prawnych w ochronie gruntów rolnych i leśnych uregulowanych w u.o.g.r.l. jest przeciwdziałanie działaniom, których przedmiotem jest wyłączeniom gruntów rolnych i leśnych niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. Zasadniczym zadaniem wynikającym z przepisów u.o.g.r.l. jest zapewnienie skutecznej ochrony prawnej dla gruntów rolnych i leśnych. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.