IV SA/Wa 1783/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi P. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej jej załącznika w zakresie § 1, § 4 ust. 1 pkt 3, § 27 ust. 2 i § 29; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie 1 nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., Poz. [...]), żądając stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w zakresie § 1, § 4 ust. 1 i 2, § 27 oraz § 29 Załącznika do uchwały. Przedmiotowej uchwale w zaskarżonym zakresie zarzucił istotne naruszenie: - art. 7 Konstytucji RP, § 137, § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (jednolity tekst Dz. U. z 2016 r., poz. 283) polegające na nieuprawnionym powtórzeniu w § 1 Załącznika do uchwały regulacji art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (jednolity tekst Dz. U. z 2016 r., poz. 250); - zasad prawidłowej legislacji, polegające na powieleniu istniejących regulacji ustawowych, a także przekroczeniu upoważnienia ustawowego przy określeniu w § 4 ust. 1 i 2 zasad dotyczących mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; - art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy o utrzymaniu czystości, gdyż wskazany przepis w ogóle nie pozwala na regulowanie kwestii zawartej w zaskarżonym § 27 ust. 2 Załącznika do uchwały, gdyż gołębie nie mogą zostać uznane ani za zwierzęta gospodarskie, ani za zwierzęta domowe; - art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości, gdyż Rada Miejska realizując postanowienia przedmiotowego przepisu nie może wskazywać podmiotu (właścicieli nieruchomości) zobowiązanych do przeprowadzenia deratyzacji, co w sposób nieuprawniony uczyniła w § 29 Załącznika do uchwały. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów i takim aktem jest zaskarżona uchwała. Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej, w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonych, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Wobec tego rada gminy (miasta) nie ma prawa do samoistnego, czyli niemającego podstawy w normie ustawowej, kształtowania podstaw prawnych swojego działania. Wobec powyższego odnosząc się do wniesionych zarzutów Prokurator wskazał, że: - § 1-szy Załącznika do Uchwały stanowi powtórzenie regulacji art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (jednolity tekst Dz.U. z 2016 r., poz. 250), co stanowi naruszenie tego przepisu ustawy oraz art. 7 Konstytucji RP, § 137, § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", niedopuszczalne jest bowiem powtarzanie w uchwałach organów gminy uregulowań ustawowych; - § 4-tym Załącznika do uchwały natomiast Rada Miejska powielając istniejące regulacje ustawowe określiła zasady dotyczące mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, niezgodnie z zasadami prawidłowej legislacji, powielając istniejące regulacje ustawowe, a także z przekroczeniem upoważnienia ustawowego określono zasady dotyczące mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Dotyczy to ustanowienia obowiązku "niezanieczyszczania środowiska" jako zbyt ogólnie określonego a przez to trudnego do wyegzekwowania oraz nieuprawnione wprowadzenie zapisu: "odprowadzania powstających ścieków do kanalizacji sanitarnej lub zbiornika bezodpływowego" i "dokonywanie tych czynności w miejscach o utwardzonym podłożu oraz przy użyciu środków ulegających biodegradacji", jako kwestii częściowo uregulowanych w przepisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne jak i w przepisach wykonawczych takich jak rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Z powyższych przepisów wynikają różne ograniczenia w zakresie możliwości odprowadzania ścieków do kanalizacji sanitarnej oraz nieuprawnionego ograniczenia mycia pojazdów samochodowych do mycia "wyłącznie nadwozia samochodu", a których powielanie nie powinno mieć miejsca. Podobna jest sytuacja w przypadku ustalenia zasad naprawy pojazdów samochodowych. W ocenie Prokuratora wkroczono również bezprawnie w materię prawa sąsiedzkiego uregulowaną w art. 144 ustawy Kodeks cywilny; - odnośnie § 27 ust. 2 Załącznika do uchwały Prokurator wskazał, że z uwagi na fakt, iż gołębie nie są zwierzętami gospodarskimi ani domowymi to w sytuacji, kiedy materia określona w ustępie 1-szym powyższego paragrafu dotyczy wyłącznie zwierząt gospodarskich, nie powinno się obejmować nią gołębi; oraz - § 29 ww Załącznika błędnie Rada Gminy wskazywała jak podmiot zobowiązany do przeprowadzenia deratyzacji właścicieli nieruchomości, albowiem norma kompetencyjna przepisu art. 4 ust. 2 ww ustawy nie obejmuje upoważnienia do regulowania przez radę gminy kwestii nałożenia na podmioty prywatne takiego obowiązku, a co za tym idzie, obciążenia ich kosztami jego realizacji. Rada Miejska w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi w części dotyczącej stwierdzenia nieważności w zakresie §1, §4 ust. 1 i 2, §27 ust. 1 Załącznika do w/w uchwały, w pozostałej zaś części tj. odnośnie stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie §27 ust. 2 oraz § 29 Załącznika do ww uchwały skargę uznała za w pełni zasadną. Organ ustosunkowując się do zarzutów skargi uznał za niezasadne stanowisko Skarżącego, jako wadliwe powtórzenie w §1 Załącznika regulacji zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podniósł, iż pomimo, że powtórzenie w akcie prawa miejscowego przepisów ustawy stanowi naruszenie §118 w zw. z art. 143 ww rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r., to jednak konstatację powyższą odnieść należy do konkretnego stanu faktycznego. I tak w zaskarżonej jednostce redakcyjnej nie zostały powtórzone normy prawa nadające się do bezpośredniego stosowania, lecz wskazano je jedynie jako zakres spraw unormowanych w Załączniku do uchwały. Stąd nie sposób zasadnie twierdzić, iż powtórzenie sformułowań ustawowych może spowodować trudności, bądź wątpliwości interpretacyjne znaczenia normy ustawowej. Zaskarżona jednostka redakcyjna zawiera bowiem wyłącznie wskazanie materii jaka regulowana jest w tym akcie. Dopiero dalsze jednostki redakcyjne Załącznika do uchwały zawierają unormowania nadające się do bezpośredniego stosowania. Nie zachodzi wobec tego obawa błędnej interpretacji przepisu ustawowego, z uwagi na powtórzenie w akcie prawa miejscowego fragmentu przepisu ustawy. Również, zdaniem Rady Miejskiej, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżącego dotyczące przekroczenia upoważnienia ustawowego art. 4 ust. 2 p. 1 c) cyt. ustawy przy uchwalaniu regulacji zawartej w § 4 ust. 1 i 2 ww Załącznika, albowiem zawarta w ustawie regulacja prawna pozwala radzie gminy (miasta) na unormowanie zasad mycia i napraw pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, pozostawiając prawodawcy lokalnemu w tym zakresie pewien luz decyzyjny. Za zasadne natomiast organ uznał zarzuty sformułowane w skardze a dotyczące naruszeń zawartych w §27 ust. 2 Załącznika, wskazując również na niedopuszczalność objęcia zawartą tam regulacją gołębi, które jak zasadnie podniesiono w skardze, nie są ani zwierzętami domowymi ani gospodarskimi, a zatem mając na względzie treść art. 4 ust. 2 p. 6 i p. 7 cyt. ustawy, nie podlegają przedmiotowej regulacji (objęcie gołębi regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] wykraczało poza uprawnienie do wydawania przepisów prawa miejscowego). Jednocześnie zdaniem organu nie jest zasadne żądanie uchylenia całego §27 załącznika do uchwały, albowiem zarzut skargi odnosi się wyłącznie do jego ustępu 2. Za zasadne organ uznał również stanowisko Prokuratora w zakresie § 29 Załącznika gdyż, jak wskazał, art. 4 ust. 2 p. 8 ww ustawy uprawnia rady gmin wyłącznie do oznaczenia obszarów objętych obowiązkową deratyzacją i terminów jej przeprowadzania, nie uprawnia natomiast do narzucania właścicielom nieruchomości takiego obowiązku a taki zapis w tym paragrafie został zawarty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1642 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały należy wskazać, iż wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1515; zwanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908; zwanego dalej jako "z.t.p."). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z 27 kwietnia 2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Jednym ze wspomnianych kanonów tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 z.t.p., w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji jest dyrektywa wynikająca z art. 118 w zw. z § 143 z.t.p., w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych, Komentarz, Warszawa 2010, s. 633). Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 431/11. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 688/09 "Zasady techniki prawodawczej nie tworzą upoważnienia do tworzenia prawa, stanowią pewien zbiór zasad technicznych dotyczących sposobu tworzenia prawa. Naruszenie tych zasad nie stanowi o sprzeczności uregulowań z prawem. Stanowi tylko tyle, że przepisy zostały źle skonstruowane, co nie zawsze przekreśla ich wartość". Zdaniem Sądu naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje m.in. wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego. Stosownie zaś do § 149 z.t.p. w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Należy mieć na uwadze, że w przypadku powtórnego zdefiniowania pojęcia ustawowego w regulaminie, istnieje realna możliwość, że jego interpretacja w oderwaniu od aktu pierwotnego spowoduje zmianę znaczeniowo-prawną danego pojęcia przyjętą w ustawie. Poza tym, skoro postanowienia regulaminu mają jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, to tym bardziej nie ma podstaw prawnych do powtarzania w nim regulacji ustawowych, w szczególności zawartych w ustawie upoważniającej. Istotne naruszenie prawa w tym zakresie wynika natomiast z faktu braku delegacji ustawowej, opartej na art. 4 ust. 2 u.c.p.g. do dokonywania powtórzeń definicji ustawowych, a także do formułowania definicji. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Należy przy tym zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii naruszeń istotnych, to jest w szczególności polegające na podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. Przy tym decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. Nie ulega wątpliwości, że regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie jest aktem prawa miejscowego – wynika to expressis verbis z art. 4 ust. 1 in fine u.c.p.g. Dokonując bardziej szczegółowej klasyfikacji tego aktu należy stwierdzić, że mieści się on w kategorii aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, dla których ustanowienia niezbędne jest szczegółowe upoważnienie zawarte w ustawie szczególnej (art. 40 ust. 1 u.s.g.). W niniejszej sprawie takie upoważnienie wynika wprost z art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.g. W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87–art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego, a więc aktem o charakterze normatywnym, zawierającym normy generalne i abstrakcyjne; (2) o zasięgu lokalnym, to jest obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienia zaskarżonego regulaminu, jako aktu prawa miejscowego (co wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 u.c.p.g), nie mogą w szczególności wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia unormowanego w art. 4 ust. 2 u.c.p.g., być niezgodne z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz powtarzać regulacji zawartych w tych przepisach (z zastrzeżeniem wyjątków dotyczących powołania definicji in extenso – zob. niżej), ani też formułować ustanawianych w nim nakazów lub zakazów w sposób niejasny lub niejednoznaczny. Naruszenie któregokolwiek z tych wymogów będzie, co do zasady, skutkować nieważnością wadliwego przepisu. Tego rodzaju wady legislacyjne są bowiem traktowane w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych jako przypadki istotnego naruszenia prawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., II OSK 1077/09; orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle regulacji art. 4 ust. 2 u.c.p.g należy podzielić zarzut Prokuratora, że wskazane w skardze przepisy zawarte w paragrafie 1 Załącznika zaskarżonej uchwały, ustanowione zostały z istotnym naruszeniem prawa, gdyż dotyczą zagadnień już uregulowanych ww ustawą; powyższy paragraf bowiem w pełni przywołuje regulację zwartą w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przechodząc do oceny kolejnych przepisów zaskarżonej uchwały wskazać trzeba, że na mocy art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Rada Miejska upoważniona była do określenia szczegółowych zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Natomiast Rada Miejska nie miała podstaw ustawowych do ograniczenia w § 4 ust. 1 pkt 3 mycia pojazdów samochodowych poza myjniami wyłącznie do mycia nadwozia samochodu. Ustawa w powołanym przepisie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g odnosi się bowiem do mycia i napraw "samochodów", nie ograniczając objęcia powyższą regulacja regulaminową jedynie "nadwozia" czy "podwozia" samochodu. Powyższe zatem stanowi nieuprawnione ograniczenie ustawowej materii stanowiąc tym samym rażące naruszenie prawa. Natomiast wbrew twierdzeniom skargi ustęp drugi powołanego paragrafu dotyczącego naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi, w ocenie Sądu jest prawidłowo zredagowany, nie narusza ww przepisu prawa, które skutkować by mogło stwierdzeniem nieważności uchwały w powyższej części. Regulacja zawarta w powołanym zakresie Załącznika zaskarżonej uchwały w ocenie Sądu nie przekracza delegacji ustawowej. Zasadny okazał się również zarzut dotyczący § 27, jednakże w części dotyczącej ust. 2, na co zresztą w uzasadnieniu skargi powołuje także Prokurator, i w tej części powyższy zarzut uznany został za zasadny również przez organ, mając na uwadze, że ustęp 1-szy ww paragrafu reguluje możliwość utrzymywania jedynie zwierząt gospodarskich, stąd też objęcie powyższą regulacją ustępem drugim także gołębi, które nie należą do wyżej wskazanej kategorii zwierząt (gospodarskich czy domowych), jest oczywiście błędne. Podobnie na uwzględnianie zasługuje zarzut rażącego naruszenia prawa § 29 ww załącznika narzucający właścicielom nieruchomości obowiązek deratyzacji nieruchomości w obrębie swojej posesji w sytuacji, kiedy powołana ustawa (art. 4 ust. 2 pkt 8 ) takiego obowiązku nie przewiduje. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 1; § 4 ust. 1 pkt 3; § 12 ust. 3; § 27 ust. 2 i § 29 zaskarżonej uchwały, w pozostałym zaś zakresie jako niezasadną skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.