IV SA/Wa 1787/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. R. i M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 1787/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta W. orzekł o wymeldowaniu A. R. wraz z córką M. R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję. Organ wywodził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie organu odwoławczego przesłanka opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. przez A. R. wraz z córką została spełniona, co zostało ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Organ stwierdził, że z zeznań pełnomocnika właściciela budynku K. B. wynika, że odwołująca wraz z córka nie mieszka w przedmiotowym lokalu od czerwca 2010r. W budynku odcięto prąd i wodę, i ze względu na stan techniczny przygotowywany jest on do rozbiórki. Wojewoda wywodził, że A. R. oświadczyła, iż pełnomocnik właściciela utrudnia jej zamieszkiwanie. Zamurował częściowo drzwi do budynku, wyłączył prąd i wodę. Odwołująca przyznała, że nie ma możliwości zamieszkiwania w tym budynku ze względu na warunki jakie tam panują. W piśmie z dnia 14 maja 2011 r. A. R. stwierdziła, że na stałe zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ podkreślił, że w odwalaniu skarżąca podniosła, że od 25 maja 2011 r. zamurowane są drzwi do budynku i okna w lokalu, który zajmowała. Organ wywodził, że świadek P. R. zeznał, że A. R. wraz z córką M. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a przebywa u swej matki przy [...] w W. K. P., która jako ostatnia opuściła budynek położony w W. przy ul. [...] oświadczyła, że A. R. wraz z córką nie mieszkają tam od roku, a budynek przeznaczony jest do rozbiórki. Ponadto organ podkreślił, że przeprowadzona w budynku przy ul. [...] kontrola meldunkowa wykazała, iż budynek pozbawiony jest drzwi wejściowych. Otwór drzwiowy jest częściowo zamurowany. W budynku na podłodze leżą kable elektryczne, uszkodzone są skrzynki elektryczne, wszędzie widoczny jest gruz. Lokale nie są oznaczone numerami, nie wyglądają na zamieszkałe. Ze względu na własne bezpieczeństwo zespół kontrolujący nie wszedł na pierwsze piętro. Wokół nieruchomości są śmieci, brak kontenera i śmietnika. Budynek sprawia wrażenie opuszczonego i niezamieszkałego, większość okien jest zamurowana. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal nie jest miejscem pobytu stałego A. R. i M. R., w którym skoncentrowane by były ich sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Organ podkreślił, że przeprowadzone dowody wzajemnie się uzupełniają, są koherentne i logiczne. Stan techniczny budynku zaś wskazuje, że nikt tam nie mieszka. Wyjaśnienia A. R. są sprzeczne, gdyż po raz pierwszy stwierdziła, iż nie ma możliwości zamieszkiwania w tym lokalu, a następnie podała, ze zamieszkuje w tym lokalu na stałe. W ocenie organu podnoszone przez skarżącą zarzuty, iż opuszczenie lokalu zostało wymuszone zachowaniem K. B. nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Organ wywodził, ze A. R. nie udowodniała, że została zmuszona do opuszczenia lokalu. Ponadto pomimo twierdzeń, że K. B. utrudniał jej zamieszkiwanie nie podjęła żadnych kroków prawnym umożliwiających jej swobodne korzystanie z lokalu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła w imieniu własnym jak i małoletniej córki M. R. – A. R. zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nie działanie na podstawie przepisów prawa, a to jest art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez uznanie, że A. R. opuściła lokal, podczas, gdy skarżąca do 25 maja 2011 r. stale w tym lokalu zamieszkiwała. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie w ten sposób, że Wojewoda [...] błędnie ustalił stan faktyczny, a tym samym błędnie uzasadnił podstawę prawną, bowiem wziął pod uwagę jedynie zeznania niewiarygodnych świadków pozostających w sporze z A. R. Nadto A. R. zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi A. R. argumentowała, że organ odwoławczy nie odniósł się do oświadczeń A. W., E. J., C. C., B. J., D. J., któryż podali, iż skarżąca została siłą wyrzucona z mieszkania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż skarga jest zasadna. Podzielić należy pogląd skarżącej, iż organ II instancji naruszył przepisy postępowania, a w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów nakłada na organ administracji obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Artykuł 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zauważyć należy, że A. R. dołączyła do odwołania oświadczenia 7 osób, które nie były przesłuchiwane wcześniej w charakterze świadków na okoliczność, iż w lokalu, którego dotyczy postępowanie zamieszkiwała do 25 maja 2011. r. to jest to daty zamurowania wejścia do budynku. Nadto dołączyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa skierowane do Prokuratury Rejonowej [...]. W postępowaniu administracyjnym dowodem może być wszystko co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Celem prowadzonego przed organem odwoławczym postępowania nie jest jedynie kontrola prawidłowości wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, lecz ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji nie jest pozbawiony możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego. Może przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia dowodów na żądanie strony lub z urzędu (art. 136 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona Wojewoda [...] wydał decyzję, pomijając materiał dowodowy przedłożony wraz z odwołaniem przez A. R. Organ II instancji nie ustosunkował się do powyższych oświadczeń nie uwzględniając, ich przy ocenie materiału dowodowego. Nie rozważył, czy powyższe oświadczenia nie stanowią asumptu do przeprowadzenia dowodów z zeznań tych osób jako świadków na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy to jest czy skarżąca zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu i czy opuściła go dobrowolnie, czy też została do tego zmuszona przez zachowanie osób trzecich. Ustalenie powyższych okoliczności ma bowiem istotne znaczenie w kontekście treści art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. czy skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce swojego pobytu stałego. Tym bardziej, że skarżąca przedkładając powyższe dowody kwestionuje w ten sposób ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji, a następnie przyjęte przez organ odwoławczy. Organ nie odniósł się również do wniosku skarżącej dotyczącego powołania w charakterze świadka B. J. Nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie przeprowadził dowodu z zeznań tego świadka. Powyższe naruszenia proceduralne przesądziły o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchybienia powyższe czynią przedwczesnym odniesienie się do zarzutu skarżącej, iż organ naruszyła art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na względzie powyższe wskazania prawne i dokonać oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustosunkować się do zawnioskowanych przez skarżącą dowodów. Mając na względzie powyższe na mocy art. 145 § 1 pkt "c" prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 powołanej wyżej ustawy.