IV SA/Wa 1792/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności złożenia zażalenia - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność złożenia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu postanowienia ustalając stan faktyczny wskazało, że w dniu 1 lutego 2011 r. do Kolegium wpłynęło pismo J. K. zatytułowane "Odwołanie". Z treści pisma wynika, że J. K. składa zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta M. Nr [...] orzekające o zażądaniu od J. K. złożenia zaliczki w wysokości 25.000,00 zł na pokrycie kosztów wykonania przez Instytut Techniki Budowlanej ekspertyzy dotyczącej oceny podwyższenia poziomu terenu działki nr ewid. [...] w obrębie [...] w aspekcie szkodliwego wpływu na grunty działki przy ul. [...] w M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wstępne, w którym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Wskazało na art. 134 k.p.a., który stanowi m. in., iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W niniejszej sprawie, jak ustaliło Kolegium, mamy do czynienia z brakiem przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie oraz w orzecznictwie żądanie przez organ od strony złożenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania, następuje w formie postanowienia, na które nie służy jednak zażalenie. Skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odwołaniem od postanowienia, na które nie służy środek zaskarżenia, zaistniała podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia w trybie art. 134 k.p.a. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K. Skarżący wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło żadnego z jego postulatów jakie przedstawił w swoim piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. Wskazał, że nie zlecał nikomu wykonania jakichkolwiek czynności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Orzekające w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak podkreśla się w doktrynie postępowania administracyjnego, zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i/lub przez przepisy szczególne. W doktrynie przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnione są następujące warunki: środek odwoławczy musi być dopuszczalny z ustawy, musi być wniesiony w przepisanej formie, musi być wniesiony w przepisanym czasie, musi być wniesiony przez legitymowaną do tego osobę. W doktrynie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, Lex nr 425381). Odnosząc powyższe rozważania odnośnie art. 134 k.p.a. do zażalenia na postanowienie organu I instancji (art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.) należy stwierdzić, że niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. sytuację wniesienia zażalenia na postanowienie, na które przepisy prawa środka takiego nie przewidują. Ustalenie przez organ, iż wniesiono zażalenie na postanowienie, w stosunku do którego przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja, w której orzeczenie pierwszoinstancyjne nie mogło być zaskarżone zażaleniem do organu wyższej instancji, gdyz nie służy na nie zażalenie. Jak wynika z akt administracyjnych, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie zmiany stanu wody na gruncie działki nr ewid. [...] w obrębie [...] w M., Burmistrz Miasta M. zwrócił sie do G. o wykonanie ekspertyzy dotyczącej warunków gruntowo wodnych na terenie w/w działki. Warunkiem przeprowadzenia ekspertyzy było jednak wyrażenie zgody przez właścicieli działki J. K. i H. K. zgody na wejście na teren posesji i wykonanie badań. Właściciele zgody tej nie udzielili. W rozmowie z Burmistrzem Miasta M., jaka miała miejsce w dniu 22 marca 2010 r., J. K. stwierdził, że badania powinien wykonać Instytut Techniki Budowlanej w W., ponieważ tylko do tego wykonawcy ma zaufanie. Burmistrz Miasta M. polecił zwrócenie sie do tego Instytutu o przedstawienie oferty cenowej na wykonanie badań i sporządzenie ekspertyzy. Instytut Techniki Budowlanej w W. przedstawił swoją ofertę wskazując koszt wykonania ekspertyzy na kwotę 25.000 zł + 22 % VAT. Burmistrz Miasta M. postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 123, art. 262 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., w związku z żądaniem J. K. dotyczącym wykonania przez Instytut Techniki Budowlanej w W. ekspertyzy w sprawie zmiany stanu wody na gruncie działki nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w M., zażadał od dniego złożenia zaliczki w wysokosci 25.000 zł na pokrycie kosztów wykonania ekspertyzy. Postanowienie to zostało doręczone J. K. w dniu 6 maja 2010 r. Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. zatytułowanym “Odwołanie", J. K. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na postanowienie Burmistrza Miasta M. z dnia [...] maja 2010 r. Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Z kolei § 2 cyt. przepisu w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Zatem żądanie zaliczki następuje na podstawie art. 262 § 2 k.p.a. w formie postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Skoro skarżący wniósł takie zażalenie, zasadnie Kolegium uznało na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. jego niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.