IV SA/Wa 1795/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] kwietnia 2017r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2016r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], w obrębie [...], oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] w części uchyloną, a w pozostałej części utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015r. r. ustalono lokalizację linii kolejowej dla inwestycji polegającej na: "Przebudowie linii kolejowej nr [...] na odcinku [...] - [...] od km [...] do km [...] – Obiekt [...]". Pismem z dnia 11 sierpnia 2015r. P. S.A. zwróciły się do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość objętą decyzją lokalizacyjną. W wyniku wszczętego postepowania wydana została decyzja I instancji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za tę nieruchomość. Wojewoda argumentował, że przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie Skarbu Państwa powierzone Agencji Mienia Wojskowego (dalej jako Agencja albo skarżąca) w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 712) (dalej jako ustawa). W przedstawionej sytuacji nie doszło do przejścia na Agencję praw rzeczowych, tylko kompetencji do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa. Jedynie na podstawie art. 8 ustawy dochodzi do wyposażenia Agencji w środki niezbędne do podjęcia działalności, które stanowić będą jej własność. Jak wskazał Wojewoda, domniemanie własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości poparte jest decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], stanowiącą podstawę wpisu własności w dziale II księgi wieczystej, orzekającą o wygaśnięciu z dniem [...] listopada 2001 r. prawa trwałego zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej w stosunku do przedmiotowej nieruchomości i przekazaniu jej na rzecz Agencji jako przejmującej, zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy. W odwołaniu Agencja Mienia Wojskowego zarzuciła, iż organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że Agencja Mienia Wojskowego wykonuje prawo własności jedynie w zastępstwie Skarbu Państwa, a nie samodzielnie jako właściciel nieruchomości. Ponadto zarzucono, że Wojewoda [...] nie wskazał dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest niezbędna Agencji do wykonywania zadań czy też prowadzenia działalności. Minister utrzymując zakwestionowaną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 2 ustawy. W myśl z kolei art. 8 ust. 1 ustawy Minister Obrony Narodowej, działając w porozumieniu z Ministrem Skarbu Państwa, wyposaża Agencję w środki niezbędne do podjęcia działalności, które stanowić będą jej własność. Rozpoznając wniesione odwołanie Minister stwierdził, że kwestią nadrzędną było ustalenie, czy Agencji Mienia Wojskowego przysługiwało w stosunku do wywłaszczonej nieruchomości prawo własności, czy też nieruchomość została Agencji jedynie powierzona, a jej właścicielem pozostaje Skarb Państwa. Minister ustalił, że podstawą wpisu prawa własności w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości jest decyzja Prezydenta Miasta [...] dnia [...] marca 2002r., orzekająca m.in. o przekazaniu nieruchomości na rzecz Agencji Mienia Wojskowego, zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy. Jest to zatem mienie, które zostało powierzone Agencji Mienia Wojskowego, w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. Zgodnie zaś z odpisem Księgi Wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], właścicielem działek nr [...], nr [...] wpisanym w dziale II księgi wieczystej, podrubryce 2.2.2 Skarb Państwa - była Agencja Mienia Wojskowego. Wobec tego Minister stwierdził, że Agencja Mienia Wojskowego ma legitymację czynną żądania nie tylko wykreślenia ("wygaśnięcia") dotychczasowego zarządu MON na podstawie decyzji administracyjnej, podjętej w trybie art. 19 ust. 3 ustawy z 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, ale także do uzupełnienia wpisu ujawniającego jako właściciela Skarb Państwa przez dodanie "Agencja Mienia Wojskowego". Nie jest to bowiem wpis samodzielny, uprawniający podmiot, o którym mowa w cyt. § 41 rozp. wyk. z 2001 r., do ujawnienia swoich praw podlegających wpisaniu w dziale drugim księgi wieczystej (por. § 38 cyt. rozp.), ale mający na celu uszczegółowienie podmiotów uprawnionych, którym powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa. Przy czym przez "wykonywanie praw" Skarbu Państwa należy rozumieć tylko takie prawa, jakie wyraźnie przewiduje dla Agencji ustawa z [...] 1996r. [Oleszko Aleksander Andrzej. Wyjaśnienia Rejent.2001.11.152. Pytania i odpowiedzi. Teza nr 4 ,publ. LEX nr 31953/4]. Minister nadmienił, że w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20.01.2015 r., sygn. akt V CSK 122/14, publ. LEX nr 1656525 z mocy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. Agencja Mienia Wojskowego jest osobą prawną. Zgodnie z art. 6 ustawy, Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia wskazanego w art. 2 ustawy, które obejmują wszelkie prawa majątkowe przekazane Agencji na zasadach i w trybie objętym ustawą. Oczywistym jest, że przez wykonywanie praw Skarbu Państwa należy rozumieć tylko takie prawa, jakie wyraźnie przewiduje dla Agencji ustawa z dnia 30 maja 1996 r. W świetle tych uregulowań Agencja jako osoba prawna, której nabycie osobowości nastąpiło z mocy ustawy, jest, ujmując w uproszczeniu, instytucją powierniczą w stosunku do Skarbu Państwa jako właściciela mienia to oznacza, że w wyniku przekazania mienia, o którym mowa w art. 2 ustawy, na skarżącą Agencję nie przeszły, co wymaga podkreślenia, jakiekolwiek prawa rzeczowe przysługujące Skarbowi Państwa, lecz tylko kompetencja do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa. Reasumując Minister stwierdził, że wywłaszczona nieruchomość została powierzona Agencji Mienia Wojskowego w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r., a nie oddana jej na własność. W niniejszej sprawie Agencja Mienia Wojskowego jest zatem jedynie instytucją powierniczą Skarbu Państwa, a nie samodzielnym właścicielem powierzonej nieruchomości. Nadto, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak i z analizy księgi wieczystej nie wynikało, jak zauważył Minister, by przedmiotowa nieruchomość oddana została Agencji Mienia Wojskowego przez Ministra Obrony Narodowej w trybie art. 8 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego na własność - jako mienie niezbędne do wykonywania jej zadań. We wniesionej skardze Agencja Mienia Wojskowego, Oddział Regionalny w [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozważenie całego materiału dowodowego dotyczącego prawa własności wywłaszczonej nieruchomości, a także niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia szczególnego charakteru skarżącej Agencji Mienia Wojskowego; 2. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego przyjęto, że nieruchomość zajęta w oparciu o decyzję o lokalizacji linii kolejowej została uznana za powierzoną skarżącej, a nie przekazaną na własność; 3. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postępowania i w konsekwencji, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania, podczas, gdy winna być wydana decyzja w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania na zasadzie art. 9y ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. 2016 r. poz. 1727 z późn. zm.); 4. art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. II. Naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 9y ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez jego zastosowanie i odstąpienie od ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą w oparciu o decyzję o lokalizacji linii kolejowej, podczas gdy w niniejszej sprawie odszkodowanie winno być ustalone w drodze decyzji Wojewody [...]; 2. art. 1 w zw. z art 6 i art 23 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. 2013 poz. 712) poprzez uznanie, że skarżąca Agencja winna być traktowana jedynie jako statio fisci Skarbu Państwa, podczas gdy jest to odrębny podmiot, któremu przysługuje prawo własności i uprawnienia właścicielskie z tego prawa wynikające. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Na poparcie stanowiska skargi podano, że w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla rzeczonej nieruchomości (nr [...]) jako właściciel widnieje Agencja Mienia Wojskowego. Nie uwzględniono okoliczności, że zgodnie z zasadą jawności ksiąg wieczystych domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zdaniem Agencji, organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci księgi wieczystej co doprowadziło do niezastosowania art. 8 ustawy będącej podstawą prawną przejścia na skarżącą własności przedmiotowej nieruchomości oraz błędne przyjęcie na zasadzie domniemania, że nieruchomość została Agencji tylko powierzona zgodnie z art. 6 ustawy. Niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia przełożyło się – zdaniem skarżącej - na błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie jest tożsama ze Skarbem Państwa jako jego statio fisci. Organy rozpoznające sprawę przyjęły więc, że z chwilą przekazania Agencji mienia Skarbu Państwa nie przechodzą na nią prawa rzeczowe, a jedynie kompetencje do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa. Skarżąca zauważyła, że zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego AMW jest państwową osobą prawną wykonującą prawo własności i inne prawa rzeczowe w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu. Jej osobowość prawna każe ją odróżniać od Skarbu Państwa, nie można więc mówić, że wykonuje ona prawo własności w zastępstwie Skarbu Państwa. Wreszcie, nie bez znaczenia jest okoliczność, że gospodarowanie nieruchomościami przez Agencję nacechowane jest w głównej mierze kryterium ekonomicznym. Działalność gospodarcza w tym zakresie odbywa się na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia). Trzeba więc mieć na uwadze ustalenia dotyczące ekonomicznego wymiaru racjonalnej gospodarki AMW, jak również jej profesjonalne, zorganizowane i ciągłe działanie w sektorze gospodarczym. Traktowanie jej na równi ze Skarbem Państwa byłoby wykroczeniem poza ramy konstytucyjnej zasady równości. Skarżąca podkreśliła, że Agencja jest wyspecjalizowaną państwową osobą prawną i nie może być w związku z tym utożsamiana ze statio fisci Skarbu Państwa. Posiada własne, określone w ustawie kompetencje i zadania. Mienie przez nią nabyte stanowi jej własność. W ślad za owym przejściem własności przechodzą na nią wszystkie uprawnienia właścicielskie i prawa rzeczowe. Nie można zatem utożsamiać Agencji Mienia Wojskowego ze Skarbem Państwa. Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od Skarbu Państwa podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną. Zwróciła też uwagę na opracowanie Kazimierza Piaseckiego zamieszczone w "Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz" (Zakamycze 2003): "Własność i inne prawa majątkowe przysługują albo Skarbowi Państwa, jako szczególnego rodzaju osobie prawnej, lub innym państwowym osobom prawnym. Z powyższego unormowania wynika zasada "podzielności" mienia państwowego. Jej konsekwencją jest "uwłaszczenie" państwowych osób prawnych. O tym, czy własność i inne prawa majątkowe przysługują Skarbowi Państwa, czy innym państwowym osobom prawnym, decyduje zasadniczo kryterium podmiotowe. Do państwowych osób prawnych należy zaliczyć m.in. przedsiębiorstwa państwowe, wyższe uczelnie publiczne, agencje Skarbu Państwa, banki, jednoosobowe spółki Skarbu Państwa (zob. uch. SN z dnia 19 maja 1992 r., ID CZP 49/92, OSN 1992, nr 11, poz. 200), Polska Akademia Nauk, instytuty naukowo-badawcze. Nie ma podstaw do rozróżnienia własności w sensie ekonomicznym i prawnym. Własność jako kategoria prawna ma oczywiście treść ekonomiczną. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do tego, aby przyjmować, że uprawnienia Skarbu Państwa w stosunku do państwowych osób prawnych mieszczą się w kategorii własności w sensie ekonomicznym (...). Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 3, poz. 11) zniesiona została zasada, że jedynie Skarbowi Państwa może przysługiwać prawo własności mienia państwowego, w wyniku czego państwowe osoby prawne uzyskały zdolność prawną w zakresie nabywania składników majątkowych na własność". W ocenie skarżącej, skoro Wojewodzie [...], jak i Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa znany był status skarżącej, winny one uznać, że odszkodowanie w oparciu o art. 9y ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym przysługuje Agencji Mienia Wojskowego w [...]. Z tego względu – zdaniem Agencji – nie można mówić o bezprzedmiotowości tego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i w całości poparł argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 9y ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2117, ze zm.) za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, o których mowa w art. 9s ust. 3 i 3a oraz art. 9x ust. 4, od podmiotu, na rzecz którego wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, przysługuje odszkodowanie dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości, a także osobom, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. Z powyższego przepisu wynika, że odszkodowanie należne jest następującym podmiotom: dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. W tym miejscu należy odwołać się do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.), który zawiera domniemanie, że prawo jawne wpisane w księdze wieczystej, jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste prowadzi się w celu ujawnienia stanu prawnego nieruchomości. To właśnie z brzmienia tej regulacji w powiązaniu z art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy można wywieść pierwszoplanowe znaczenie księgi wieczystej dla organów prowadzących postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, co do ustalenia podmiotu uprawnionego do odszkodowania. Decydująca rola księgi wieczystej wynika właśnie z treści przywołanych przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece i domniemań związanych z jej treścią. Założenie odmienne prowadziłoby bowiem do podważenia rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II-IV księgi wieczystej. Według obowiązujących przepisów prawami rzeczowymi są: własność (art. 140 k.c.) i użytkowanie wieczyste (art. 232 k.c.), a ograniczonymi prawami rzeczowymi: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka (art. 244 § 1 k.c.). Organy orzekające w sprawie prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako dz. nr [...] i [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], powiat [...].[...], na podstawie odpisu księgi wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego dla [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych ustaliły, że wg stanu na dzień [...] lipca 2015 r., tj. na datę ostateczności decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz. U. z 2016 r., poz. 312, ze zm.) w rozdziale 4 działu II została uregulowana struktura działu II księgi wieczystej, który dotyczy własności. Zgodnie z § 30. 1., ww. rozporządzenia, Dział II "Własność" jest podzielony na rubryki: (2.2) - właściciel, (2.3) - właściciel wyodrębnionego lokalu, (2.4) - użytkownik wieczysty, (2.5) - uprawniony. 2. Rubryka 2.2 "właściciel" jest podzielona na podrubryki: 2.2.1 - udział, 2.2.2 - Skarb Państwa, 2.2.3 - jednostka samorządu terytorialnego (związek międzygminny), 2.2.4 - inna osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, 2.2.5 - osoba fizyczna. 3. Rubryka 2.4 "użytkownik wieczysty" jest podzielona na podrubryki: 2.4.1 - napis, 2.4.2 - udział, 2.4.3 - Skarb Państwa, 2.4.4 - jednostka samorządu terytorialnego (związek międzygminny), 2.4.5 - inna osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, 2.4.6 - osoba fizyczna. 4. Rubryka 2.5 "uprawniony" jest podzielona na podrubryki: 2.5.1 - udział, 2.5.2 - Skarb Państwa, 2.5.3 - jednostka samorządu terytorialnego (związek międzygminny), 2.5.4 - inna osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, 2.5.5 - osoba fizyczna. Z kolei w § 32., ww. rozporządzenia, w rubryce 2.2 "właściciel" wpisuje się osobę właściciela lub współwłaściciela. Następnie zgodnie z § 33., ww. rozporządzenia, rubryka 2.2 "właściciel" obejmuje m. in.: w podrubryce 2.2.2 "Skarb Państwa" następujące pola: szczegółowe dane identyfikujące organ reprezentujący Skarb Państwa, osobę prawną, której powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa, lub państwową jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której oddano nieruchomość w trwały zarząd lub zarząd: a) 2.2.2.1 "udział w prawie" - wskazanie udziału w prawie własności (współwłasności) nieruchomości, określonego w polu 2.2.1.1 "numer udziału w prawie", b) 2.2.2.2 "nazwa" - nazwa organu reprezentującego Skarb Państwa, osoby prawnej, której powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa, lub państwowej jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której oddano nieruchomość w trwały zarząd lub zarząd, Z odpisu zupełnego księgi wieczystej nr [...] wynika, że w dziale II dot. własności, jako właściciel nieruchomości składającej się z dz. nr [...] i [...] wpisany jest Skarb Państwa. Zgodnie z polem 2.2.2.2. podrubryki 2.2.2. Agencja Mienia Wojskowego wpisana została jako nazwa osoby prawnej, której powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa w stosunku do ww. działek. Skoro w dziale II księgi wieczystej nr [...], której odpisy znajdują się w aktach administracyjnych, jako właściciel nieruchomości figuruje Skarb Państwa (podrubryka 2.2.2.), to nieuzasadniony jest zarzut skargi, że to Agencja Mienia Wojskowego widnieje jako właściciel w ww. księdze wieczystej. Agencja Mienia Wojskowego figuruje w ww. księdze wieczystej w podrubryce 2.2.2. w polu 2.2.2.2. dot. nazwy organu reprezentującego Skarb Państwa, nazwy osoby prawnej, której powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa, lub nazwy państwowej jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której oddano nieruchomość w trwały zarząd lub zarząd. Powyższe wskazuje, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił, iż wywłaszczona nieruchomość została powierzona Agencji Mienia Wojskowego w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r., a nie oddana jej na własność. Wobec powyższego, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, podniesione w skardze. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.