IV SA/Wa 1813/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2011r. - zaskarżoną skargą przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] lutego 2011r., którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji wytwórni mas bitumicznych "C." łatwo przestawnej, nietrwale związanej z gruntem, wraz z infrastrukturą towarzyszącą - na części działki nr ew. [...] położonej we wsi K., gm. R., powiat z. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, iż postępowanie prowadzone było na wniosek A.M.- prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." Firma Handlowo - Produkcyjno - Usługowa z [...] marca 201Or. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przedsięwzięcie powyższe, kwalifikowane jako "instalacje do produkcji mas bitumicznych", zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest - na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko [(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o udostępnianiu informacji] - uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ zwrócił uwagę, iż mimo wejścia w życie z dniem 15 listopada 2010 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), w świetle § 4 tego aktu, do przedmiotowego postępowania wszczętego przed wejściem w życie ww rozporządzenia, należy stosować przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że niniejsze postępowanie nie podlegało przepisom nowego rozporządzenia. Przedmiotowe przedsięwzięcie lokalizowane jest na części nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...], obręb K., gm. R., która zgodnie z decyzją Nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009r. w sprawie terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...], ze zm.) uznana została za teren zamknięty. Powyższa okoliczność stanowi o właściwości w przedmiotowej sprawie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt. 1 lit b ustawy o udostępnianiu informacji. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy uznał za prawidłowe, jednak w toku postępowania prowadzącego do wydania decyzji z [...] lutego 2011 r. doszło do szeregu uchybień, które jednak - z racji ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji - nie miały wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy wskazał, iż kluczową rolę w omawianym postępowaniu odgrywają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], ze zm.) ustala zagospodarowanie terenu m. in. dla nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb K. Jak wynika - z załącznika graficznego do ww uchwały - działka objęta wnioskiem o wydanie zaskarżonej decyzji, została oznaczona symbolem KK, jako tereny kolejowe, określone w § 6 ww uchwały. Natomiast zgodnie z § 83 ww uchwały, dla wyznaczonych terenów kolejowych ustala się: utrzymanie linii kolejowej normalnotorowej, zelektryfikowanej relacji [...] - [...] (tzw. C.) ze stacją towarową we wsi K. Zaś obszar kolejowy, zgodnie z art. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 16, poz 94, ze zm.), jest to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. W kontekście tej definicji, zagospodarowanie i użytkowanie terenu, którego przeznaczenie w planie miejscowym ustalono jako teren kolejowy, nie może wykraczać poza ustawowo określony zakres. W związku z powyższym lokalizacja omawianego przedsięwzięcia, polegającego na produkcji mas bitumicznych, na terenie przeznaczonym w planie miejscowym, jako tereny kolejowe, jest niezgodna z ustaleniami tego planu. Za słusznością postawionej tezy przemawiają także dalsze zapisy planu, a zawarte w: § 74 - formułującym zakaz lokalizowania na całym obszarze planu obiektów i urządzeń prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować m. in. emisję niezorganizowaną (szczególnie pyłów), podczas gdy z informacji przedłożonych przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, wyjaśnieniach do karty oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, omawiane przedsięwzięcie będzie m. in. źródłem emisji niezorganizowanej pyłu pochodzącego z operacji przeładunkowych kruszywa oraz pyłu unoszącego się z terenu wytwórni głównie podczas transportu i rozładunku kruszywa i ruchy samochodów w okresach suchych oraz § 75, z uwagi na planowane przez inwestora wykorzystanie kotłowni węglowej, które narusza ustanowiony tym postanowieniem obowiązek ogrzewania lokalnego budynków ze źródeł ekologicznie czystych. Zdaniem organu wszystkie przytoczone okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują na brak zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie zaskarżonej decyzji, co uzasadniło odmowę określenia warunków środowiskowych, ze względu na art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji. Zgodnie bowiem z wymienionym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Dlatego zarzut strony, sformułowany w odwołaniu, a dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy udostępnianiu informacji, uznano za bezzasadny. Dalej organ zauważył, iż w przypadku stwierdzenia przez organ braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, nie ma podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r., II OSK 1036/07). Z tego względu badanie zgodności z planem miejscowym zawsze powinno mieć miejsce w jak najwcześniejszej fazie postępowania, a w przypadku gdy organ nie stwierdzi zgodności z planem, postępowanie należy zakończyć bez przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W omawianej sprawie organ pierwszej instancji dokonywał dalszych czynności procesowych, będąc od początku postępowania w posiadaniu informacji wystarczających do odmowy określenia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, występował do organu opiniującego o zajęcie stanowiska oraz zlecił sporządzenie koreferatu. Jakkolwiek takie działanie organu należało uznać za niewłaściwe, to jednak nie mogące stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji, z racji prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak wynika z uzasadnienia odwołania, zdaniem skarżącego organ I instancji posłużył się stanowiskiem Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, wyrażonym w piśmie z 5 stycznia 2011 r., które było odpowiedzią na problem zgłoszony przez RDOŚ w W. w związku z prowadzonym postępowaniem, odnośnie obowiązywania zapisów planu miejscowego dla terenu zamkniętego, w przypadku gdy wyznaczenie tego terenu nastąpiło po uchwaleniu planu miejscowego. I chociaż, w tym kontekście zarzut odwołania jest słuszny, choć w rzeczywistości RDOŚ w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wspomniał o piśmie Ministerstwa Infrastruktury, a nie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, to jednak nie można uznać, że stanowisko to zdeterminowało rozstrzygnięcie organu I instancji, jako że organ orzekł zgodnie z zapisami ustawy o udostępnianiu informacji i oceny zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego dokonał samodzielnie wypełniając dyspozycję art. 80 ust. 2 ww ustawy. Organ odwoławczy także zauważył, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż wnioskodawca na działce objętej wnioskiem o wydanie zaskarżonej decyzji, dokonał już montażu maszyny "C.", utwardzenia części nieruchomości oraz budowy wagi samochodowej o wymiarach 18 x 3 m. Elementów tych nie wymieniono w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w opisie zagospodarowania terenu (pkt 2.2.) oraz opisie stanu istniejącego (pkt 3). Mając jednak na uwadze stwierdzony w niniejszym postępowaniu brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przesądził o braku możliwości określenia warunków środowiskowych, kwestię możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji w części już zrealizowanej uznano za drugorzędną. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja zawiera uzasadnienie adekwatne do okoliczności, które przesądziły o podjętym rozstrzygnięciu. Skoro podstawą do odmowy określenia warunków środowiskowych w omawianym przypadku był brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, to bezzasadnym byłoby szczegółowe omawianie w uzasadnieniu decyzji elementów, które wpływu na to rozstrzygnięcie nie miały. Natomiast brak publikatora uchwały nie może zostać uznany za istotną wadę uzasadnienia decyzji, ponieważ jest to informacja dodatkowa, jedynie ułatwiająca wyszukanie danego aktu prawnego. Organ odwoławczy dostrzegł również naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 49 K.p.a., jednak mając na uwadze ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, które potwierdziły możliwość zastosowania tego przepisu w sprawie, nie mogło ono zostać uznane za istotne i w związku z tym dające podstawę do uchylenia decyzji z [...] lutego 2011r. A. M. w skardze wniósł o uchylenie decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2011r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. [...] lutego 2011 r. Zarzucił: 1) rażące naruszenie przez organ I i II instancji przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 9, 10 § 1, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa oraz braku dokładności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy; 2) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji polegającą na błędnym przyjęciu, że lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji polegającą na braku szczegółowego uzasadnienia decyzji zgodnie z rygorami wymaganymi przez ww przepis dla tego rodzaju decyzji; 4) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 nr 156 poz. 1118) polegającą na błędnej jego interpretacji przez organ I oraz II instancji i przyjęciu, że planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko podczas gdy wszelkie załączone do akt sprawy uzgodnienia i raporty jednoznacznie wykluczają taką możliwość; 5) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz. 94 z późn. zmianami) polegającą na błędnej jego interpretacji przez organ I i II instancji i przyjęciu, że treść tego przepisu nie zezwala na lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie przeznaczonym w planie miejscowym, jako tereny kolejowe. Dodatkowo skarżący wskazał, iż organ I instancji zaniechał podania w uzasadnieniu decyzji publikatora obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R.; odniesienia się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, ograniczając się jedynie do rozstrzygnięcia jego zdaniem kluczowej kwestii, a mianowicie rozstrzygnięcia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem, albowiem wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2069/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał szczegółowej analizy przepisów ustawy prawo budowlane, ustawy o transporcie kolejowym oraz o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, szczególnie w kontekście możliwości budowy na terenach zamkniętych oraz możliwości legalizacji inwestycji w przypadku jej realizacji bez stosownego pozwolenia. Powyższy wyrok wydany został w sprawie nakazu rozbiórki budowli stanowiącej wagę samochodową, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w m. K., gm. R., czyli na tej samej co maszyna C. służąca do produkcji mieszanek bitumiczno - mineralnych do budowy nawierzchni drogowych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, tym samym podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego dopuszczono do udziału w sprawie na prawach strony Stowarzyszenie E. z siedzibą w R., które w piśmie z 29 stycznia 2012r. wyrażającym swoje stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi. Skarżący wnioskiem z 19 stycznia 2012r. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj. umowy podwykonawczej Nr [...] z 12 sierpnia 2011 r. oraz umowy z 1 czerwca 2009 r. na okoliczność wykazania konieczności lokalizacji Wytwórni Mieszanek Mineralno - Asfaltowych na terenie kolejowym zamkniętym celem jej wykorzystania dla realizacji przedmiotu umowy polegającego na "Zaprojektowaniu i wykonaniu modernizacji linii kolejowej [...] - [...] (...) zgodnie § 1 przedmiotowej umowy, a w konsekwencji wykazania, że lokalizacja inwestycji będącej przedmiotem postępowania sądowego na terenie zamkniętym jest możliwa i prawnie dopuszczalna; natomiast w piśmie procesowym z 9 marca 2012r. poinformował o kolejnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2012 r., sygn. VII SA/Wa 2344/11, którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] kwietnia 201Or. i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 201Or. nakazującą inwestorowi F. demontaż maszyny C. służącej do produkcji mieszanek bitumiczno - mineralnych do budowy nawierzchni drogowych zlokalizowanej na części działki nr ew. [...] przy ul. [...] w m. K. Podając, iż przedmiotowa maszyna oraz waga samochodowa (objęta wyrokiem powołanym w skardze), zdaniem organów administracji budowlanej stanowią samowole budowlane. W ocenie tych organów lokalizacja ww instalacji nie jest dopuszczalna na terenach kolejowych. Tymczasem z ww wyroków wynika, iż lokalizacja taka jest prawnie dopuszczalna. Z powyższych wyroków wynika, iż organy nadzoru budowlanego błędnie argumentowały przepisy prawa, podobnie jak w przedmiotowej sprawie uczyniły to organy ochrony środowiska. Ostatecznie wniósł o rozważenie argumentacji wskazanej w ww wyrokach, choć podkreślił, iż nie dysponuje jeszcze uzasadnieniem ww wyroku, w konsekwencji uchylenie decyzji organów ochrony środowiska zgodnie z wnioskami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2011 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] lutego 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Wymienione decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o udostępnianiu informacji. Działka nr [...], będąca terenem inwestycji, po pierwsze jest objęta ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] lutego 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. [(Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], ze zm.) - zwanej dalej: planem], obowiązującej od 9 maja 2004r. i obecnie; po drugie posiada status terenu zamkniętego na mocy decyzji Nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych [(Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...]) - zwanej dalej: decyzją], obowiązującej od 14 stycznia 201Or. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z uwagi na fakt, iż inwestycja będąca przedmiotem wniosku skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nie była przedsięwzięciem wymienionym w drugim zdaniu cytowanej normy, to obowiązkiem organu było stwierdzenie zgodności tej lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkowi temu organy zadośćuczyniły i - w ocenie Sądu - słusznie uznały, iż takowej zgodności w przypadku inwestycji planowanej przez skarżącego brak. W § 6 planu ustalono ogólny symbol terenów komunikacyjnych K, w tym KK - tereny kolejowe. Dalej zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 na obszarze objętym planem ustalono jako tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych tereny, oznaczone na rysunku planu symbolem KK - tereny kolejowe. Z kolei w rozdziale 5 zatytułowanym "Ustalenia dotyczące granic i zasad zagospodarowania terenów i obiektów środowiska przyrodniczego podlegających ochronie", w: - § 74 pkt 1 ustalono, iż "Na całym obszarze plan zakazuje lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować: emisję do powietrza zanieczyszczeń o charakterze odorowym oraz emisję niezorganizowaną (szczególnie pyły), - § 75 pkt 1 ustalono, iż " Na całym obszarze plan ustala obowiązek: ogrzewania lokalnego budynków ze źródeł ekologicznie czystych zgodnie z ustaleniami określonymi w § 89 niniejszej uchwały, - § 83 pkt 1 ustalono "dla wyznaczonych terenów kolejowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem KK: utrzymanie linii kolejowej normalno - torowej, zelektryfikowanej relacji [...] - [...] (tzw. C.) ze stacją towarową we wsi K. Inwestycja wnioskowana przez skarżącego, jak prawidłowo ustaliły organy, przede wszystkim ma być wytwórnią mas bitumicznych będącą źródłem emisji niezorganizowanej pyłu unoszącego się z terenu wytwórni pochodzącego z operacji transportowych i przeładunkowych kruszywa oraz ruchu samochodów w okresach suchych, z wykorzystaniem kotłowni węglowej dla potrzeb grzewczych i ogrzewania ciepłej wody użytkowej. Z przytoczonej charakterystyki inwestycji bez wątpienia zatem wynika, iż jej lokalizacja byłaby niezgodna z przytoczonymi wyżej ustaleniami planu, co czyni bezzasadnym zarzut skargi jakoby zaskarżonym rozstrzygnięciem organu odwoławczego i rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji. W kontekście treści zarzutów skargi należy jeszcze wyjaśnić, iż: - po pierwsze nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy dokonały wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia sprawy, w efekcie wydały rozstrzygnięcie oparte na prawidłowej podstawie prawa materialnego, tj. ustawie o udostępnianiu informacji; - po drugie nie doszło do naruszenia art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji. Stosownie bowiem z ust. 1 powołanej normy organy uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia i uczyniły to zgodnie z wymogami art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. O zakresie uzasadnienia zadecydowała treść rozstrzygnięć, tym samym wyeliminowała potrzebę ich uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji. Brak powołania publikatora planu w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, nie mógł zostać uznany za istotną wadę uzasadnienia; - po trzecie nie można zarzucać organom, jakoby podjęły decyzje z naruszeniem art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623), albowiem przepis nie znajdował zastosowania w sprawie; - po czwarte nie można mówić o naruszeniu art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007r., Nr 16, poz. 94), choć organ powołał ów przepis w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Plan miejscowy - stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - jest aktem prawa miejscowego, czyli źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej takim jak np. ustawa zgodnie z art. 87 Konstytucji RP. Dopóki zatem nie dojdzie do stwierdzenia, w odpowiednim trybie, że plan miejscowy w danym zakresie jest niezgodny z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, dopóty organy są związane jego ustaleniami; - po piąte bez wpływu na wynik sprawy pozostała okoliczność, iż działka [...] na mocy decyzji z [...] grudnia 2009r. uzyskała status terenu zamkniętego. Decyzja ta weszła bowiem do obrotu prawnego 14 stycznia 2010r., zaś plan obowiązuje od 9 maja 2004r. Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu regulujących kwestie związane z terenami zamkniętymi wynika, iż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych, wyjątek stanowią tereny zamknięte ustalone przez ministra właściwego do spraw transportu, a takim był np. Minister Infrastruktury, obecnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (art. 4, art. 14 ww ustawy); a nadto, że obszar kolejowy nie musi pokrywać się z terenem zamkniętym i pojęcia "teren zamknięty" nie można utożsamiać z pojęciem "obszar kolejowy"; - po szóste odnosząc się do orzeczeń wydanych w wydziale VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na które powoływał się skarżący w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, należy zauważyć, iż orzeczenia te zapadły w wyniku kontroli prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa budowlanego, co oznacza iż dotyczyły innego stanu faktycznego, jak i stanu prawnego; oceną prawną w nich wyrażoną Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie był związany; - po siódme, odnosząc się do umów przedłożonych przez skarżącego w załączeniu wniosku z 19 stycznia 2012r., należy podkreślić, iż postanowień umowy nie można przedkładać nad przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Wszystko to dowodzi zgodności z prawem kontrolowanych rozstrzygnięć. Organy obu instancji nie naruszyły - wbrew twierdzeniom skarżącego - ani przepisów prawa procesowego, ani też prawa materialnego wskazanych w skardze, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Nadto Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.