IV SA/Wa 1818/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...]; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. -zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - decyzją z [...] września 2008r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanalizacji i wodociągu na odcinku od ulicy [...] do działek o nr ew. [...] i [...] (do projektowanych budynków mieszkalnych) w drodze dojazdowej do ulicy [...] i w ulicy [...] w W. na działkach o nr ew. [...],[...],[...] i [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: "R." Sp. z o.o. w W. 15 listopada 2007r. złożyła wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kanalizacji i wodociągu w drodze dojazdowej usytuowanej na działce [...] na odcinku od ulicy [...] do działek [...] i [...] w W. Prezydent W. decyzją z [...] kwietnia 2008r. ustalił lokalizację dla wyżej opisanej inwestycji celu publicznego. W wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, c) zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Nadto, że w czasie realizacji inwestycji mogą nastąpić czasowe ograniczenia w dostępie do drogi publicznej i mediów. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż uzgodnienia z zarządcą ul. [...] dokonano w formie opinii, ponieważ zarządca drogi i organ ustalający warunki zabudowy działają w ramach jednego organu, jakim jest Urząd W. W. M. w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008r. zarzucił, iż nie wydano opinii ani zgody właściwego zarządcy przedmiotowej drogi, ani starosty. W ocenie odwołującego Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 się stanowi to naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpatrzeniu środka zaskarżenia - decyzją z [...] września 2008r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja ustalająca lokalizację wydana została po dokonaniu wymaganych prawem uzgodnień, przy czym okoliczność, że uzgodnienie z Prezydentem W. jako zarządcą drogi nie ma formy postanowienia, nie może być uznana za uchybienie, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w przypadku tożsamości organu prowadzącego postępowanie i organu uzgadniającego wyłączony jest tryb określony w art. 106 K.p.a. W związku z argumentacją zawartą w odwołaniu organ wskazał iż, droga dojazdowa do ulicy [...] nie ma charakteru drogi publicznej i realizacja przewodów infrastruktury technicznej nic w tej kwestii nie zmieni. Stanowisko zarządcy drogi publicznej jest w niniejszej sprawie wymagane z uwagi na to, że inwestycja przylega do drogi publicznej gminnej, tj. do ulicy [...]. Nadto z racji tego, że inwestycji przewidziana jest częściowo również w pasie drogowym ulicy [...], to jej realizacja wymagać będzie zachowania postanowień ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych ((Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115, ze zm.) -dalej w skrócie: u.d.p.). Organ podkreślił także, iż niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie kwestii określenia warunków i wymagań dla realizacji inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej, tj. kanalizacji i wodociągu na terenie wyznaczonym przez linie rozgraniczające. Kwestia zaś szerokości drogi dojazdowej, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Spełnienie wymagań dotyczących realizacji planowanej inwestycji, w tym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, oceniane jest w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego, nie zaś na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W. M. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2008r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz oddalenie Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 wniosku inwestora, tj. "R." Sp. z o.o. w W. Zarzucił naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p.) oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: K.p.a.). W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem materialnym, narusza kodeks postępowania administracyjnego i pozbawia go podstawowych praw podmiotowych. Skarżący podniósł, iż już w odwołaniu zgłosił zarzut braku zgody i opinii właściwego zarządcy przedmiotowej drogi oraz zgody starosty, bowiem po zrealizowaniu inwestycji droga nie będzie już mieć charakteru drogi lokalnej. Stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości dokonanego uzgodnienia jest nie do przyjęcia, albowiem organ prowadzący postępowanie (Delegatura Biura Architektury i Planowania Przestrzennego) nie jest tożsamy z organem uzgadniającym (Prezydent W.). Zatem należało uznać, iż nie dokonano wymaganych prawem uzgodnień, a w konsekwencji pozbawiono skarżącego prawa wniesienia zażalenia na postanowienie zawierające stanowisko w tym przedmiocie. Zdaniem skarżącego przewidziana realizacja inwestycji częściowo w pasie drogowym ulicy [...], skutkuje koniecznością zachowania wymogów ustawy o drogach publicznych i oczywistym jest, że przewidziane prawem uzgodnienia winny być również dokonane ze starostą. Ponadto zdaniem skarżącego organ odwoławczy błędnie uznał, że kwestia szerokości drogi dojazdowej wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Skarżący zauważył, iż problemem nie jest szerokość drogi po zakończeniu inwestycji, lecz jej szerokość w chwili obecnej, która wynosi 3 m i uniemożliwia realizację przedmiotowej inwestycji. Budowa kanalizacji i wodociągu będzie trwała przez okres bliżej nie określony, być może nawet przez kilka lat, co oznacza że skarżący będzie pozbawiony prawa dojazdu do jego nieruchomości, w tym prawa gwarantującego bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze organ odwoławczy wskazał, iż zarzut braku uzgodnień nie jest trafny. Organ wyjaśnił, iż Delegatura Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] nie jest organem administracji lecz jednostką organizacyjną, przy pomocy której organ Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 administracji wykonuje zadania należące do jego kompetencji. Dalej wskazano, iż konieczność dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wynika z tego, że droga dojazdowa, na terenie której planowana jest inwestycja, przylega do ulicy [...], będącej drogą publiczną. Organ wskazał także, iż kwestia zapewnienia w trakcie budowy dojazdu do działek położonych przy drodze dojazdowej, na terenie której planowana jest inwestycja, będzie podlegała ocenie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w trybie przepisów prawa budowlanego. Na rozprawie skarżący oświadczył, iż jest właścicielem działki nr [...], na której znajduje się jego siedlisko, położone są budynki gospodarcze oraz szklarnie, jak również działki nr [...] (pole orne) oraz współwłaścicielem działki o nr [...], stanowiącej drogę dojazdową. Droga, gdzie ma przebiegać inwestycja (działka nr [...]) jest jedynym dojazdem do jego zabudowań. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, chociaż nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2008r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosownie do art. 54 pkt 2 d ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 przestrzennym ((Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m. in. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p.). Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa wyżej mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Powyższe wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich, o co skutecznie zabiegał skarżący. Niemniej jednak ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym -pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w ustawie o p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m. in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich obejmuje m. in. zapewnienie dostępu do drogi publicznej (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 42, 48; wyrok NSA z 15.03.2006r., sygn. akt II OSK 629/05, publ. Lex nr 198329). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 2 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] kwietnia 2008r. zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że w ramach projektu budowlanego należy zastosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich m.in. przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w tym samym punkcie organ zawarł ustalenie, iż "w czasie realizacji inwestycji mogą nastąpić czasowe ograniczenia w dostępie do drogi publicznej i mediów". Z kolei w przytoczonym zapisie decyzji pierwszoinstancyjnej żadnej nieprawidłowości nie dostrzegł organ odwoławczy, wskazując że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego zawiera elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p. Przytoczony zapis decyzji - w ocenie Sądu - został sporządzony z naruszeniem wyżej cytowanych regulacji prawnych, mającym wpływ na wynik sprawy. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zgodnie z zaprezentowanymi wyżej wywodami - winna znaleźć konkretyzację w Prawie budowlanym i ochrona ta obejmuje zapewnienie dostępu do drogi publicznej, to właściwym co do zasady w tym zakresie byłoby odesłanie przez organ wydający decyzję o lokalizacji do przepisów Prawa budowlanego, czyli jak to uczynił stwierdzeniem, że "W ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem m. in. dostępu do drogi publicznej". I tak organ, zamiast poprzestać na ogólnikowym określeniu "wymagań dotyczących interesu osób trzecich" przez zapewnienie dostępu do drogi publicznej z powołaniem się na podstawy prawa budowlanego, co oznaczałoby iż konkretyzacja tego uprawnienia istotnie nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, postanowił dalszym stwierdzeniem przesądzić o możliwości ograniczenia tego dostępu w bliżej nieokreślonym czasie, tym samym potwierdził w tej kwestii obawy skarżącego prezentowane zarówno w odwołaniu, jak i w skardze. Jednocześnie w przedmiotowych ustaleniach organ pierwszej instancji dopuścił się sprzeczności, albowiem z jednej strony nakazał w ramach projektu budowlanego ochronę osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, zaś z drugiej (już w ramach decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) przewidział możliwość ograniczenia takowego dostępu. Z kolei w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyraźnie podkreślił, iż kwestia zapewnienia w czasie trwania budowy dojazdu do działek położonych przy drodze dojazdowej, na której planowana jest inwestycja, nie jest materią objętą postępowaniem dotyczącym ustalenia lokalizacji celu publicznego, lecz będzie ona podlegała ocenie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w trybie przepisów Prawa budowlanego. Nie zauważył jednak, iż możliwość zapewnienia dojazdu została już ograniczona przez organ pierwszej instancji, czyli właśnie na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. W kontekście rozważanego zarzutu skarżącego, który uznano za zasadny, należy także podkreślić - wbrew twierdzeniom organu - iż skarżący co do zasady nie kwestionował szerokości drogi przeznaczonej pod planowaną inwestycję, ale związaną z nią obawę pozbawienia możliwości jedynego dojazdu do jego siedliska, nie tylko wynikającego z potrzeb codziennej egzystencji, ale i służb ratowniczych w nagłych wypadkach, np. pożaru. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wyjaśnienia również wymaga kwestia obszaru, na którym planuje się lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, albowiem decyzją organu pierwszej instancji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla ww inwestycji na działkach nr ew. [...],[...],[...] i [...], tymczasem zawnioskowanym terenem inwestycji była jedna działka, do tego określona ogólnie jako działka nr ew. [...]. Idąc dalej należy podkreślić, iż stosownie do art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania na żądanie jednej ze stron organ administracji publicznej winien zawiadomić wszystkie podmioty będące zgodnie z art. 28 K.p.a. stronami w sprawie, a w dalszej kolejności - zgodnie z zasadą ogólną unormowaną w art. 10 K.p.a. - dopełnić obowiązku zapewnienia tym stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Innymi słowy obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu powinien obejmować fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem aktu oraz fazę wydawania aktu. Uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi przesłankę do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Zgodnie z normą art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z akt administracyjnych sprawy, a ściślej informacji z rejestru gruntów, wynika, że działka nr [...], na której między innymi ma być realizowana sporna inwestycja, stanowi współwłasność kilku osób fizycznych, w tym A. W., K. W., S. W., M. F. i W. G. oraz A. R. Oznacza to, iż wymienione podmioty - zgodnie z przywołaną regulacją art. 53 ust. 1 u.p.z.p. -powinny zostać zawiadomione o wszystkich czynnościach postępowania lokalizacyjnego na piśmie. Tymczasem z materiału sprawy wynika, iż osoby te (czy ich następcy prawni, w przypadku zgonu którejkolwiek z tych osób) nie brały czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu. I tak zawiadomienia o wszczęciu postępowania skierowane do S. W. i K. W. wróciły z adnotacją "mieszkanie zamknięte; awizowano powtórnie", z kolei przesyłki zawierające decyzje organu pierwszej instancji i drugiej instancji wracały z adnotacją "adresat wyprowadził się". W przypadku zaś A. W. brak jest potwierdzeń odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji organu pierwszej instancji, natomiast na potwierdzeniu odbioru decyzji organu drugiej instancji widnieje adnotacja "adresat wyprowadził się". Podobna sytuacja w kwestii doręczeń dotyczy współwłaścicieli w osobach M. F., W. G. i A. R., bowiem w aktach sprawy nie tylko brak potwierdzeń odbioru przez te podmioty jakiejkolwiek korespondencji, ale nawet brak ich adresów, chociaż M. F. i W. G. w rozdzielniku zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji wymienia organ pierwszej instancji. Z informacji nadesłanych przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego wynika, iż W. G. zmarł w 1992r, zaś od około 40 lat nie żyją M. F. i A. W. (pismo z 5 stycznia 2009r. i 17 marca 2009r.). Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 Pomimo powyższego stanu rzeczy organy rozpoznające sprawę nie podejmowały w toku postępowania żadnych działań mających na celu wyjaśnienie wykazanych okoliczności, w tym ustalenie aktualnych adresów, jak i następców prawnych zmarłych, stron postępowania. Przedstawione działanie organów dowodzi naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania. Niezasadnym jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 i 10 u.p.z.p. oraz art. 106 K.p.a. Decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się - w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. - po uzgodnieniu z: - właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (pkt 9), - wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 10). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Jest to przepis regulujący współdziałanie organów przy wydawaniu decyzji. Istota unormowania polega na tym, że inny organ ma przedstawić swoje stanowisko w określonym zakresie. Oznacza to, że wymóg uzgodnienia oparty jest na założeniu, iż w określonym zakresie konieczne jest zajęcie stanowiska przez inny organ, niż organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten zatem nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy zarówno do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowiska) uprawniony jest ten sam organ (por. wyrok NSA z 6.09.2007r., sygn. akt II OSK 776/07, publ. Lex nr 360131). Mając powyższe na względzie wskazać należy, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządcami dróg są organy administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do których właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.). Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 W kontrolowanej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, jako że W. jest miastem na prawach powiatu, zaś ulica [...] jest drogą gminną, której zarządcą jest Prezydent W.. Oznacza to, iż w sprawie z racji tożsamości organu prowadzącego postępowanie i organu uzgadniającego mamy do czynienia z przypadkiem, w którym wyłączony jest tryb określony w art. 106 K.p.a. W tym względzie postępowanie organu - wbrew twierdzeniom skarżącego - było zgodne z prawem i nie pozbawiło go możliwości skorzystania z zażalenia, które przewiduje art. 106 § 5 K.p.a. Zasadności należało także odmówić zarzutowi naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p., wobec braku podstaw do jego zastosowania w sprawie. Powyższe oznacza, iż Sąd nie podzielił argumentacji skargi, jakoby organ wydał decyzję bez wymaganych prawem uzgodnień. Wyjaśnienia też wymaga, iż Delegatura Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] nie była - jak twierdził skarżący - organem prowadzącym postępowanie, lecz - jak słusznie podkreślił to organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - jednostką organizacyjną, przy pomocy której organ administracji wykonuje zadania należące do jego kompetencji. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym orzeczeniu. Stosując się w pełni do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów, w tym zasad ogólnych, w szczególności z ich poszanowaniem, przeprowadzić postępowanie z udziałem wszystkich uprawnionych stron i wydać zgodną z prawem decyzję . Sąd wobec uznania, iż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem wyżej powołanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania dających podstawę do wznowienia postępowania oraz innych przepisów postępowania, których to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c i art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku. Z kolei koszty na rzecz skarżącego zasądził - w punkcie III - na mocy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Sygn. akt IV SA/Wa 1818/08 Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).