IV SA/Wa 1859/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2013 r. wniosku L. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - zostało skarżącemu doręczone w dniu 20 sierpnia 2013 r. (k. 16). Wpis w tym terminie nie został uiszczony, a w dniu 29 sierpnia 2013 r. (k. 19) skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. Przed wniesieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy (w dniu 29 sierpnia 2013 r.) bezskutecznie (w dniu 27 sierpnia 2013 r.) upłynął termin do uiszczenia wpisu od skargi, co na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi, a więc oczywistą jej bezzasadnością. W tej sytuacji zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OZ 1321/11). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.