IV SA/Wa 1869/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni [...] z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Skarżącej Gminnej Spółdzielni [...] z siedzibą w M. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] maja 2017 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Gminną Spółdzielnię Samopomoc Chłopska w [...] od decyzji administracyjnej znak [...] z dnia [...] marca 2017 r. wydanej przez Kierownika Referatu Inwestycji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, działającego z upoważnienia Wójta Gminy [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zbiornika na gaz płynny o poj. 9,2 m3 na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] na rzecz: [...] Spółka z o.o. ulica [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części, to jest w zakresie punktu 11.1 lit. c) oraz 11.1 lit. d) i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. Spółka [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika podziemnego na gaz do tankowania samochodów o pojemności 9,2 m3 na działce o nr ewid. [...], położonej we wsi [...]. Jednocześnie Spółka wskazała, iż zbiornik ma być usytuowany na projektowanej stacji paliw. W toku postępowania opracowany projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Zarządu Dróg Powiatowych oraz Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]. W dniu 28 lutego 2017 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], którym uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją administracyjną znak [...] z dnia [...] marca 2017 r. Kierownik Referatu Inwestycji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zbiornika na gaz płynny o poj. 9,2 m3 na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] na rzecz: [...] Spółka z o.o., ulica [...]. Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyła Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska w [...]. W treści odwołania Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej wydania wnioskowanych warunków zabudowy. W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółdzielnia podała, iż brzmienie art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sugeruje konieczność oceny decyzji pod kątem jej niesprzeczności z przepisami odrębnymi. W związku z powyższym organ winien dokonać analizy, czy decyzja nie narusza tych przepisów. Samo wymienienie ustaw, mających zastosowanie w sprawie, wydaje się niewystarczające. Ponadto Spółdzielnia wskazała, iż powoływana w decyzji organu i instancji decyzja środowiskowa nie dotyczy budowy podziemnego zbiornika na gaz, ale przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji gazowej na gaz płynny. Organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe o wypisy z ewidencji gruntów dla nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Organ odwoławczy uznał, że podziemny zbiornik na gaz płynny stanowi urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu wskazanego przepisu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołano się na wykładnię systemową, w tym na regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – art. 143 ustawy oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - art. 3 ust. 9 i ust. 7 ustawy. Wskazano, że skoro stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W tej sytuacji organ nie stosuje art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 co oznacza, że bada jedynie spełnienie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 3 -5 i nie jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo opisanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wymogi przewidziane przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Organ ustalił, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (wypis uproszczony z rejestru gruntów z dnia [...] stycznia 2017 r.) działka o nr ew. [...], położona we wsi [...] to tereny zabudowane inne, oznaczone symbolem Bi. Kolegium dodatkowo ustaliło, w oparciu o dokumentację przesłaną przez organ i instancji przy pismach z dnia 12 i 17 maja 2017 r., iż projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - informacja [...] S.A. i zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunki podłączenia do wodociągu i kanalizacji określone przez Międzygminny Związek Wodociągów i Kanalizacji Wiejskich w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż z treści decyzji Wójta Gminy [...] wynika w sposób bezsporny, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podano, że Wójt Gminy [...] w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał uzgodnień z organami wymienionymi przez ustawodawcę w treści art. 53 u.p.z.p., to jest z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Zarządem Dróg Powiatowych oraz Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w [...]. W dniu 28 lutego 2017 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], którym uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy. Pozostałe organy, w ustawowym terminie, nie zajęły stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, co oznacza, iż uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Wskazano, że organ I instancji dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i ustalił, iż inwestycja objęta wnioskiem nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w zakresie określenia uwarunkowań środowiskowych. SKO podzieliło ustalenia organu I instancji, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jest do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 36 - instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, czy też do przedsięwzięć określonych w § 2 ust. 1 pkt 22, to jest - instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, o łącznej pojemności nie mniejszej niż 200 000 ton, wraz z urządzeniami do przeładunku. Podano, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż planowany zbiornik na gaz ma mieć pojemność 9,2m3, a zatem nie spełnia kryteriów określonych w ww. przepisach, które generowałyby konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Organ powołał się na treść dołączonej do akt sprawy decyzji administracyjnej Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r,, znak [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi na nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wskazano, że w niniejszym postępowaniu wynika bezspornie, iż na nieruchomości tej ma być dodatkowo umieszczony podziemny zbiornik na gaz do ogrzewania o pojemności 4850 I, co w przeliczeniu na metry sześcienne daje 4,85 m3. Stąd też nawet po zsumowaniu pojemności dwóch planowanych zbiorników, uzyskana wartość 14,05 m3 nie spełnia ww. kryteriów. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, iż organ I instancji, wbrew temu co podnosi w odwołaniu Spółdzielnia, dokonał oceny planowanej inwestycji pod kątem zgodności z przepisami odrębnymi, co wynika z treści decyzji oraz dołączonej do niej analizy. Fakt, iż w treści decyzji organ I instancji nie wymienił poszczególnych przepisów zawartych we wskazanych w punktach II.2 i II.3 ustawach nie stanowi o wadliwości postępowania. Przepisy prawa zawarte w poszczególnych aktach prawnych przywołanych w decyzji z dnia [...] marca 2017 r. są przepisami powszechnie obowiązującymi, stąd też inwestor, chcąc zrealizować zamierzenie objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie obowiązany do przestrzegania i zastosowania wszystkich norm prawnych, które dotyczyły planowanej inwestycji. Ponadto zgodność inwestycji z postanowieniami zawartymi w poszczególnych ustawach będzie badana również na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, to jest ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Powołano, że organ I instancji ustalił, iż teren inwestycji objęty jest ochroną dziedzictwa kulturowego i dokonał w tym zakresie stosownego uzgodnienia. Ponadto ustalił, że na terenie inwestycji nie istnieją ustanowione na podstawie przepisów o ochronie przyrody formy jej ochrony, stąd też inwestycja zgodna jest z treścią ustawy o ochronie przyrody. W konkluzji wskazano, że w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium obowiązane było do uchylenia zaskarżonej decyzji w części, to jest w zakresie punktu II.1 lit. c) oraz II.1 lit. d), które dotyczyły określenia wielkości powierzchni zabudowy oraz wyznaczenia linii zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gminna Spółdzielnia [...] z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ze względu na prowadzenie postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy, kiedy w istocie był to wniosek o zmianę uprzednio wydanej a ostatecznej już decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2016 r.; znak [...] - art. 54 pkt 2) w związku z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak określenia szczegółowych wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - art 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 Kpa poprzez dowolne przyjęcie, że budowa zbiornika na gaz płynny stanowi infrastrukturę techniczną. Skarżąca wniosła o złożenie do Sądu akt spraw administracyjnych: [...] w sprawie wydania warunków zabudowy na dz. [...] w [...] i [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia - budowy stacji paliw na dz. [...] w [...], na okoliczność tożsamości w/w sprawy ze sprawą będącą przedmiotem skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i stanowi obejście prawa. Skarżący wskazała, że na obszarze objętym zaskarżoną decyzją była już wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Powyższe przesądza, o tym rozpatrywany w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zbiornika na gaz płynny w istocie zmierza do zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy o znaku: [...], zatem nie powinien być oceniany jako zupełnie nowe przedsięwzięcie ponieważ przy tego rodzaju "rozczłonkowaniu" inwestycji można by bez większych problemów uniknąć w większości przypadków, konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podano, że wnioskowany przez Spółkę [...] zbiornik integralnie i nierozłącznie związany będzie z Inwestycją polegającą na budowie stacji paliw. W związku z tym nie powinien być rozpatrywany jako niezależna i odrębna inwestycja. Tym bardziej, że inwestycja ta jest jeszcze na etapie projektowania. Podano, że inwestor - aby uniknąć procedury zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla stacji paliw, które jak powszechnie wiadomo, są szczególnie wnikliwie analizowane pod kątem bezpieczeństwa osób i środowiska, wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zupełnie nowej inwestycji. W związku z tym, w ocenie skarżącego poważnym błędem SKO było rozpatrywanie tejże sprawy w oderwaniu od uprzednio wydanej decyzji, a dotyczącej tego samego zamierzenia inwestycyjnego. Zakwestionowano oparcie się organów tylko i wyłącznie na decyzji Wójta z dnia [...] 07.2016 r. znak: [...], wskazując, że jest to decyzja wadliwa albowiem uszczegółowienie decyzji znajduje się dopiero w uzasadnieniu a nie sentencji decyzji, co pozbawia analizowane orzeczenie doniosłości prawnej. Zakwestionowano uznanie, że budowa zbiornika na gaz stanowi infrastrukturę techniczną ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym braku wymogów tzw. dobrego sąsiedztwa. Podano, że przywołane z ustawy o gospodarce nieruchomościami czy prawa energetycznego definicje infrastruktury technicznej, dotyczą zgoła odmiennych obiektów niż zbiornik na gaz mający być wyłącznie powiązany ze stacją paliw i w istocie tworzący z nią jedno przedsięwzięcie budowalne. Infrastruktura techniczna, w ocenie skarżącej, w znaczeniu powołanych ustaw dotyczy ciągów np. sieci energetycznych, ciepłowniczych, gazowych, drogowych czy wodnych stanowiących cel publiczny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami Zastosowana więc przez SKO, "wykładnia systemowa" pojęcia infrastruktury technicznej stanowi nadużycie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonana sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 788 z późn. zm.). Zgodzić się należy z zarzutem skargi, że prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla podziemnego zbiornika gazu, który stanowi element techniczny większego przedsięwzięcia, a mianowicie stacji paliw płynnych, dla którego została wydana już wcześniej decyzja o warunkach zabudowy, stanowi obejście prawa. Zgodnie z art. 59 ust. 1 w/wym. ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, wymaga ustalenia w drodze decyzji. Niewątpliwie obiektem budowlanym jest stacja paliw wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jej użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem – art. 3 pkt. 1 prawa budowalnego, natomiast podziemny zbiornik na gaz jest urządzeniem technicznym związanym z tym obiektem budowalnym (art. 3 pkt. 9 prawa budowlanego) (por. Wyrok NSA z 15.05.2015.r II OSK 1883/13). Przedmiotowy zbiornik jest więc częścią inwestycji, powiązaną ze stacją paliw w sensie technicznym i funkcjonalnym i jako urządzenie stanowi cześć składową większego przedsięwzięcia. Prowadzenie więc odrębnych postępowań co do poszczególnych fragmentów obiektu budowalnego stanowi naruszenie dyspozycji art. 59 ust. 1 w/wym. ustawy. Zasadny jest zarzut Skarżącego, że w przypadku zamiany parametrów, czy części składowych inwestycji, inwestor powinien wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla całego nowego przedsięwzięcia, rozumianego jako jedno całe zamierzenie inwestycyjne. W tylko takiej sytuacji, możliwe jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie parametrów inwestycji, jak również w zakresie warunków jakie powinny zostać spełnione, a które wynikają z przepisów szczególnych. W szczególności powołać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, pod pojęciem przedsięwzięcia rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Mając powyższe na względzie uznać należy, że brak jest możliwości zweryfikowania, czy dane przedsięwzięcie spełnia określone parametry i jak powinno być zakwalifikowane w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym dokonanie oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącym ochrony środowiska, w sytuacji, gdy inwestor, co do różnych elementów przedsięwzięcia prowadzi odrębne postępowania. Podzielić również należy zarzuty skargi w zakresie braku podstaw do zakwalifikowania przedmiotowego zbiornika jako urządzenia infrastruktury technicznej. Niewątpliwie zbiornik ten stanowi urządzenie techniczne (art. 3 pkt. 9 ustawy prawo budowlane), ale w ocenie Sądu nie ma podstaw aby kwalifikować go jako urządzenie infrastruktury technicznej. Nie sposób podzielić interpretacji dokonanej przez organ odwoławczy w tym zakresie. Wskazać należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiuje pojęcie budowy urządzeń infrastruktury technicznej i odnosi się do ust. 1 art. 143 ustawy. Przez taką budowę rozumie się m.in. wybudowanie pod ziemią przewodów lub urządzeń gazowych. Natomiast art. 143 ust. 1 ustawy wskazuje, że przepisy Rozdziału 7 "Udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej" stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej wybudowanych z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi. W przedmiotowej sprawie przedmiotem postępowania był podziemny zbiornik na gaz do tankowania samochodów, który zamierza wybudować prywatny podmiot gospodarczy. Zbiornik ten stanowić ma element stacji paliw płynnych. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, by uznać, że przedmiotowy zbiornik jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 143 ust. 2 ustawy. Również przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne w art. 3 pkt 9 definiują urządzenia techniczne, ale nie infrastruktury technicznej. Definicja ta dotyczy urządzeń stosowanych w procesach energetycznych, które zgodnie z pkt. 7 stanowią techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Natomiast do inwestora występującego z wnioskiem niewątpliwie będą miały zastosowanie uregulowania pkt. 6 i 6a dotyczące obrotu i sprzedaży. Inwestor nie prowadzi bowiem procesów energetycznych. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że organy prowadząc postępowanie naruszyły zasady postępowania określone w art. 7, 77, 80 k.p.a. nieprawidłowo uznając, że zachodzą w sprawie przesłanki pozwalające na wydanie pozytywnej decyzji z wniosku inwestora, dotyczącego części składowej zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym doszło do naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 200 p.p.s.a.