IV SA/Wa 1872/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania nakazu przywrócenia terenu do stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] L.; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie, o którym mowa w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącej J. K. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. [...] Prezes Zarządu Gospodarki Wodnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), w związku z art. 88o ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani J. K., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 roku, znak: [...], w sprawie zobowiązania odwołującej, w związku z wykonaniem na działkach nr [...], obręb [...], gm. O., robót polegających na zmianie ukształtowania terenu poprzez podwyższenie rzędnych koryta wielkiej wody, bez uzyskania stosownej decyzji Dyrektora RZGW w G. (...)" do przywrócenia ww. działek do stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią, tj. do usunięcia odpadów z części działek, zlokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, do rzędnych terenu sprzed wykonania zasypu. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie postępowania organ I instancji przeprowadził dnia [...] grudnia 2011 roku kontrolę stanu działek nr [...], obręb [...], w trakcie której stwierdził zmianę ukształtowania terenu polegającą na usypaniu warstwy odpadów zmieszanych z ziemią, co spowodowało podwyższenie rzędnych o ok. 0,7-1,3 m w stosunku do stanu pierwotnego (protokół kontroli Nr [...]). Protokół został przekazany właścicielce działek, tj. Pani J. K. pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Strona nie wniosła uwag do protokołu. Ponadto dnia [...] stycznia 2012 roku Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wydał zarządzenie pokontrolne Nr [...], w którym zobowiązał Panią J. K. do natychmiastowego zaprzestania podwyższania rzędnych wysokościowych terenu działki nr [...], obręb [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 roku, Dyrektor RZGW w G. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb [...], gmina O., robót lub czynności, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz 88l ust. 1 nieobjętych decyzją, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. W trakcie postępowania organ ustalił, że przedmiotowa zmiana ukształtowania terenu została wykonana bez uzyskania jakichkolwiek decyzji, zezwoleń bądź pozwoleń (pismo Starostwa Powiatowego w O. z dnia [...].02.2012 r.; pismo Wójta Gminy O. z dnia [...].03.2012 r.). Pani J. K. pismem z dnia [...] lutego 2012 roku poinformowała organ, że nie zdawała sobie sprawy z robót, które były wykonywane na przedmiotowych działkach, tj. z nawożenia odpadów oraz podnoszenia rzędnych terenu; ponadto zaś nie była świadoma faktu, iż działki te są zlokalizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a zatem nie zdawała sobie sprawy z ograniczeń, które ich dotyczą. Strona podkreśliła również, że po dniu [...] marca 2011 roku prowadzone na działce prace miały jedynie charakter porządkowy, a także iż niezwłocznie zastosowała się do ww. zarządzenia pokontrolnego. Prowadzone postępowanie administracyjne zostało zawieszone z uwagi na konieczność rozpatrzenia przez sąd zagadnienia wstępnego, tj. określenia, kto wykonał bez zezwolenia prace polegające na podwyższeniu rzędnych działki o ok. 0,7-1,3 m w stosunku do stanu pierwotnego. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 roku, sygn. akt: [...], Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] Karny uznał Panią J. K. winną popełnienia wykroczenia z art. 194 pkt 13 ustawy Prawo wodne. W związku z powyższym, na podstawie cytowanego wyroku sądowego, organ I instancji przyjął, iż osobą odpowiedzialną za wykonanie przedmiotowych robót na terenie szczególnego zagrożenia powodzią jest Pani J. K. i decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku, znak: [...], zobowiązał ją do przywrócenia działek o numerach ewidencyjnych: [...], obręb [...], gm. O., zlokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, do stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Pani J. K., reprezentowana przez radcę prawnego L. O. Po przeanalizowaniu akt omawianej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że działki, na terenie których nastąpiła zmiana ukształtowania terenu poprzez nawiezienie odpadów, zgodnie ze sporządzonym na zlecenie Dyrektora RZGW w G. opracowaniem pn.: "Wyznaczenie granic obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych, stanowiącego element studium ochrony przeciwpowodziowej, są zlokalizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...]. Nieruchomości te znajdują się w zasięgu wody o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (p=1%), a także raz na 10 lat (p=10%). W myśl art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się m.in. gromadzenia materiałów, które mogą zanieczyścić wody, a także prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Jednocześnie w myśl art. 88l ust. 1 pkt 3 na obszarach tych zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym zmiany ukształtowania terenu oraz składowania materiałów. Od powyższych zakazów zwolnić może dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - odpowiednio na podstawie art. 40 ust. 3 oraz art. 88l ust. 2 ww. ustawy, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi oraz nie utrudni to ochrony przed powodzią. Zgodnie z art. 88o ustawy Prawo wodne w przypadku wykonania czynności wymienionych w cyt. wyżej artykułach organ właściwy do wydania ww. decyzji zwalniających może nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód, na koszt tego, kto wykonał te roboty lub czynności. Należy zwrócić uwagę, że podstawą wydania przez organ decyzji, o której mowa w powyższym przepisie, jest łączne spełnienie obu przesłanek w niej wymienionych, tj. wykonanie stosownych robót, czynności, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią bez posiadania stosownej decyzji zezwalającej na ich przeprowadzenie. Zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt: IV SA/Wa 530/08 "(...) z literalnego brzmienia niniejszego przepisu wynika zatem wprost, iż adresatem decyzji orzekającej o nakazaniu przywrócenia do stanu poprzedniego może być jedynie osoba, podmiot, który wykonał roboty lub czynności na obszarze w nim wskazanym i nie legitymuje się decyzją, o której mowa w art. 40 ust. 3, art. 82 i ust. 3 pkt. 1 i ust. 4 lub art. 85 ust. 3, czyli decyzją zwalniającą od określonych w ustawie zakazów wykonywania robót i czynności na ww. obszarach. (...).". Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, wypracowanego na podstawie powyższego wyroku sądu. Zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tj. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.) prawomocne orzeczenie wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy oraz inne organy państwowe i orany administracji publicznej. W związku z powyższym organ I instancji był zobowiązany do uznania w ślad za przedmiotowym wyrokiem, iż Pani J. K. jest winna wykonania czynności określonej w art. 194 pkt 13 ustawy Prawo wodne, tj. wykonania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią robót utrudniających ochronę przed powodzią. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Art. 88o Ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (tj. Dz.U. 2002 poz. 145) poprzez błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że to Skarżąca dokonała podwyższenia rzędnych terenu działek [...] obręb [...] i bezpodstawne nałożenie na Skarżącą obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na koszt Skarżącej. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez: a. zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w sposób dokładny i wyczerpujący i wydanie decyzji w sposób rażąco naruszający słuszny interes obywatela - strony postępowania, b. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rzędne terenu zostały podniesione na działkach [...], podczas gdy w rzeczywistości rzędne terenu podniesiono tylko na części działki 350, a działka [...] nie jest własnością Skarżącej i nie jest w jej posiadaniu, 2. art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i nie ustalenie rzeczywistego sprawcy zasypu przedmiotowych nieruchomości oraz bezpodstawne nałożenie na Skarżącą obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości, 3. art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i błędną ocenę materiału dowodowego sprawy i nieuprawnione przyjęcie przez organ, iż sprawcą dokonania zasypu przedmiotowych nieruchomości, była skarżąca, 4. art. 75 i 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań zawnioskowanych przez skarżącą świadków oraz przyjęcie, że wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] lipca 2012 r. (sygn. akt [...]), jest wystarczającym dowodem w sprawie, przez co organ I i II instancji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego, 5. art. 138 §1 pkt 1 k.p,a. poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta winna zostać uchylona w całości. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 ppsa, oraz art. 200 §1 i 2 ustawy ppsa, skarżąca wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2014 r., wydanej w sprawie [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] oraz uchylenie w całości decyzji poprzedzającej tj. decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, iż skarga jest częściowo uzasadniona, aczkolwiek z innych względów niż w niej wskazano. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 88o ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm. zwana w dalszej części "ustawą"), zobowiązująca skarżącą do przywrócenia ww. działek nr [...] obręb [...], gm. O. do stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią, tj. do usunięcia odpadów z części działek, zlokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, do rzędnych terenu sprzed wykonania zasypu, w związku z wykonaniem na tych działkach, robót polegających na zmianie ukształtowania terenu poprzez podwyższenie rzędnych koryta wielkiej wody, bez uzyskania stosownej decyzji Dyrektora RZGW w G. (...)"wydanej w oparciu o art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy w/w działki, zgodnie ze sporządzonym na zlecenie Dyrektora RZGW w G. opracowaniem z 2004/2005 pn.: "Wyznaczenie granic obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych, stanowiącego element studium ochrony przeciwpowodziowej, są zlokalizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...]. Nieruchomości te znajdują się w zasięgu wody o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (p=1%), a także raz na 10 lat (p=10%). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą nie można zgodzić się, że w/w opracowanie nie jest źródłem prawa i nie może być podstawą kształtowania praw i obowiązków. Wskazać należy, iż zgodnie z wymaganiami Ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239 z późniejszymi zmianami) w latach 2001-2009 były wykonywane "Studia ochrony przed powodzią" Zgodnie z artykułem 79. ustęp 2 ustawy dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej sporządził studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w których w zależności od sposobu zagospodarowania terenu oraz ukształtowania tarasów zalewowych, terenów depresyjnych i bezodpływowych dokonuje podziału obszarów na: 1. obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową, 2. obszary, służące przepuszczaniu wód powodziowych, zwane dalej "obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią" 3. obszary potencjalnego zagrożenia powodzią. Projekt studium, o którym mowa w ust. 2, w/w organ przesyłał do zaopiniowania właściwym radom gminy, radom powiatu i sejmikom wojewódzkim; termin zgłaszania uwag upływa po 30 dniach od dnia przesłania projektu, a brak opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego projektu (ust. 3) Następnie Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej zawiadamiał organy, o których mowa w ust. 3, o sposobie uwzględnienia uwag w terminie 30 dni od dnia ich otrzymania (ust. 4). Nie ulega więc wątpliwości, że informacja o w/w opracowaniu i jej ustaleniach była znana organom gminy i ogólnodostępna. Ponadto stosownie do art. 84 w/w ustawy obszary, o których mowa w art. 79 ust. 2, uwzględniało się przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z art. 14. Ustawy o zmianie- ustawy Prawo Wodne i niektórych innych ustaw z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U Nr 32, poz. 159) Studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego . Wyznaczone w nich obszary bezpośredniego zagrożenia uznaje się w myśl artykułu 17 tej ustawy za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Uznając zatem, że w sprawie organy ustaliły, iż w/w działki, są zlokalizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...], zasadnym było przyjęcie, że w odniesieniu do nich znajduje zastosowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy, który stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się m.in. gromadzenia materiałów, które mogą zanieczyścić wody, a także prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Jednocześnie w myśl art. 88l ust. 1 pkt 3 na obszarach tych zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym zmiany ukształtowania terenu oraz składowania materiałów. Od powyższych zakazów zwolnić może dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - odpowiednio na podstawie art. 40 ust. 3 oraz art. 88l ust. 2 ww. ustawy, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi oraz nie utrudni to ochrony przed powodzią. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji przeprowadził dnia [...] grudnia 2011 roku kontrolę stanu działek nr [...], w trakcie której stwierdził zmianę ukształtowania terenu polegającą na usypaniu warstwy odpadów zmieszanych z ziemią, co spowodowało podwyższenie rzędnych działki o ok. 0,7-1,3 m w stosunku do stanu pierwotnego (protokół kontroli Nr [...]). Protokół został przekazany właścicielce działek, tj. Pani J. K. pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Strona nie wniosła uwag do protokołu. Ponadto dnia [...] stycznia 2012 roku Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wydał zarządzenie pokontrolne Nr [...], w którym zobowiązał Panią J. K. do natychmiastowego zaprzestania podwyższania rzędnych wysokościowych terenu działki nr [...], obręb [...]. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2012 roku, Dyrektor RZGW w G. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb [...], gmina O., robót lub czynności, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz 88l ust. 1 nieobjętych decyzją, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. W trakcie postępowania organ ustalił, że przedmiotowa zmiana ukształtowania terenu została wykonana bez uzyskania jakichkolwiek decyzji, zezwoleń bądź pozwoleń (pismo Starostwa Powiatowego w O. z dnia [...].02.2012 r.; pismo Wójta Gminy O. z dnia [...].03.2012 r.). Zgodnie zaś z art. 88o ustawy Prawo wodne w przypadku wykonania czynności wymienionych w cyt. wyżej artykułach organ właściwy do wydania ww. decyzji zwalniających może nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód, na koszt tego, kto wykonał te roboty lub czynności. Podstawą wydania przez organ decyzji, o której mowa w powyższym przepisie, jest jednak łączne spełnienie obu przesłanek w niej wymienionych, tj. wykonanie stosownych robót, czynności, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią bez posiadania stosownej decyzji zezwalającej na ich przeprowadzenie. Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy uznały, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt: IV SA/Wa 530/08, że "(...) z literalnego brzmienia niniejszego przepisu wynika zatem wprost, iż adresatem decyzji orzekającej o nakazaniu przywrócenia do stanu poprzedniego może być jedynie osoba, podmiot, który wykonał roboty lub czynności na obszarze w nim wskazanym i nie legitymuje się decyzją, o której mowa w art. 40 ust. 3, art. 82 i ust. 3 pkt. 1 i ust. 4 lub art. 85 ust. 3, czyli decyzją zwalniającą od określonych w ustawie zakazów wykonywania robót i czynności na ww. obszarach. (...).". Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą okoliczność, iż nie jest ona właścicielem działki nr [...], nie ma znaczenia przy rozstrzyganiu na podstawie art. 88 o ustawy. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb [...], gmina O. nastąpiła zmiana ukształtowania terenu polegającą na usypaniu warstwy odpadów zmieszanych z ziemią, co spowodowało podwyższenie rzędnych działki o ok. 0,7-1,3 m w stosunku do stanu pierwotnego (protokół kontroli Nr [...]). W sprawie wbrew stanowisku strony skarżącej organy, które zgodnie z art. 6 k.p.a działają na podstawie przepisów prawa, zobligowane były uwzględnić prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w O. Wydział [...] Karny sygn. akt. [...] z dnia [...] lipca 2012r. uznającej skarżącą za winną wykonania w okresie od lipca 2011r do dnia [...] stycznia 2012r. na terenie działki nr [...] obręb [...] gm. O. stanowiących częściowo obszar szczególnego zagrożenia powodzią, robót utrudniających ochronę przed powodzią, tj. o wykroczenie z art. 194 pkt 13 ustawy Prawo wodne. Należy bowiem mieć na uwadze, że nakaz karny prawidłowo doręczony, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, traktuje się w zakresie wykonania tak jak prawomocny wyrok skazujący i jak każdy wyrok skazujący, tak i wyrok nakazowy podlega wykonaniu w oparciu o przepisy Kodeksu karnego wykonawczego. Tym samym wynikające z niego ustalenia są wiążące dla strony, organów i sądu. Twierdzenia zatem skarżącej, iż obowiązkiem organu było przeprowadzenie odrębnego postępowania w zakresie wynikającym z w/w wyroku, w sytuacji, gdy to organ był inicjatorem postępowania jakie zakończyło się wydaniem orzeczenia Sądu są nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym w/w wyrok) stanowiły podstawę do wydania decyzji w odniesieniu do działek nr [...]. W ocenie jednak Sądu analiza akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości- tak jak uczyniły to organy, iż to skarżąca dokonała w/w robót utrudniających ochronę przed powodzią również na działce nr [...]. Przytoczony powyżej wyrok Sądu Rejonowego w O., czego nie zauważyły organy nie odnosi się do działki nr [...]. Tym samym ustalenia poczynione przez Sąd, co do sprawcy, organy w sposób nieuzasadniony przeniosły także na tą działkę, nie dokonując w tym zakresie żadnych indywidualnych ustaleń. Powyższe w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107§3 k.p.a oraz art. 88o ustawy, w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej działki nr [...]. W pozostały zakresie na podsatwie art. 151 p.p.s.a skarbę zaś oddalił. Jednocześnie na podstawie art.152 i 200 w/w ustawy Sąd rozstrzygnął w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części w jakiej została uchylona i zwrotu kosztów postępowania sądowego- wpisu.