IV SA/Wa 1874/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi N. L. na decyzje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r., działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że uchybienie ustawowego terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy cudzoziemca oraz jego ówczesnego pełnomocnika Pana P. A., ponieważ wystąpiła niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda związana ze stanem zdrowia obu tych osób. Pełnomocnik wskazał, iż skarżący zachorował nagle, co pociągało za sobą konieczność zastosowania kuracji antybiotykowej. Skarżący w związku z tym przebywał od dnia 6 maja do dani 21 czerwca 2013 r. na zwolnieniu lekarskim. Również pełnomocnik skarżącego chorował i przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 1 czerwca do dnia 28 czerwca 2013 r. Do przedmiotowego wniosku dołączono uwierzytelnione odpisy zwolnień lekarskich oraz pełnomocnictwo dla adw. M. F. Ponadto wraz z wnioskiem została dokonana czynność, dla której zakreślony był uchybiony termin, tj. wniesiono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.). Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4). Sąd uznał, że skarżący spełnił warunki formalne określone w art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a., bowiem pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono z zachowaniem siedmiodniowego terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia, a czynność, której uchybiono została dopełniona. Skarżący jednak nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał swoją nagłą chorobę oraz zły stan zdrowia działającego w jego imieniu pełnomocnika i przebywanie z tego powodu na zwolnieniu lekarskim. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stan zdrowia może stanowić przesłankę przywrócenia terminu. Jednak wyraźnie wskazuje się, że dla uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu uchybionego z powodu choroby konieczne jest po pierwsze, udokumentowanie stanu choroby, po drugie zaś w związku ze stanem zdrowia musi zaistnieć przeszkoda, skutecznie uniemożliwiająca dokonanie danej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 839/10, LEX nr 742094). Zgodnie zatem z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem charakteru przeszkody uniemożliwiającej dokonanie danej czynności. Przeszkoda ta musi mieć taki charakter, ażeby nie mogła być usunięta przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym, bądź innych, lub nie narażając siebie lub innych na poważne straty majątkowe (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GZ 441/11, Lex Polonica 3036691). Powyższe wskazuje, że dla skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu uchybionego z powodu choroby skarżący zobowiązany był nie tylko do udokumentowania samego faktu choroby, ale także do wykazania wpływu swojego stanu zdrowia oraz stanu zdrowia pełnomocnika na niemożność działania, tj. sporządzenia i wniesienia skargi w ustawowym terminie. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazując, że był chory nie wykazał bowiem związku przyczynowego pomiędzy swoim stanem zdrowia, a domniemaną niemożnością działania w kierunku sporządzenia i wniesienia skargi. Na podkreślenie zasługuje, że z dołączonego do wniosku uwierzytelnionego odpisu zwolnienia lekarskiego skarżącego nie wynika aby w stosunku do skarżącego wydane zostały zalecenia lekarskie, które miałyby ograniczyć go w aktywnościach codziennych na tyle, że nie mógł on wnieść w skargi w ustawowym terminie, czy też udzielić w tym czasie pełnomocnictwa do działania w jego imieniu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Nie można również uznać, że w niniejszej sprawie zostało wykazane, że działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, który odebrał zaskarżoną decyzję, a który również przebywał na zwolnieniu lekarskim, znajdował się w takim stanie zdrowotnym, który uniemożliwiał mu wniesienie przedmiotowej skargi w terminie. Z uwierzytelnionego odpisu zwolnienia lekarskiego Pana P. A. nie wynika jaka choroba została stwierdzona u niego. W rubryce "Rozpoznanie" nie wpisano żadnej choroby, czy stwierdzonych objawów, nie wpisano również zaleceń ograniczających codzienną aktywność życiową pacjenta. Również w samym wniosku o przywrócenie terminu nie podano żadnych szczegółowych informacji dotyczących choroby pełnomocnika skarżącego. Stąd zdaniem Sądu niemożliwa jest dokonanie oceny, czy pomiędzy chorobą pełnomocnika, a niewniesieniem skargi w terminie, istnieje obiektywny związek przyczynowy. Brak powyższych danych nie pozwala również na dokonanie ustaleń, czy choroba ta była nagłą, niedającą się pokonać, obiektywną przeszkodą. W kontekście poczynionych ustaleń wynikających z dokumentów w postaci zwolnień lekarskich należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił braku zarówno swojej winy, jak i winy swojego poprzedniego pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.