IV SA/Wa 1893/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 3 lipca 2023 r., nr DO.1.7614.505.2022.MW w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz A.M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 3 lipca 2023 r., DO.1.7614.505.2022.MW, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: kpa), wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej: strona lub skarżący) od decyzji Wojewody Mazowieckiego (dalej: Wojewoda lub organ I instancji) z dnia 16 sierpnia 2022 r., nr 2557/2022, stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez [...]. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni 134 m2, [...] o powierzchni 131 m2 i [...] o powierzchni 220 m2 w obrębie ewidencyjnym [...], zajętej pod część ul. Z. w W., objętej księgą wieczystą nr [...] – Minister Rozwoju i Technologii (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji lub organ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z 16 sierpnia 2022 r. działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.; dalej: ustawa), Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez [...] . prawa własności opisanej wyżej nieruchomości. Strona złożyła od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego ustalić, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość nie pozostawała w jej władaniu, lecz była zajęta pod drogę publiczną. Zarzucił, że Wojewoda oparł swoją decyzję w sposób ogólnikowy na mapie z projektem podziału nieruchomości, opracowanej w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych. W związku z tym zarzutem wniósł o dołączenie do sprawy opracowań geodezyjnych w postaci operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 grudnia 2019 r. nr [...]. Dodatkowo strona podniosła także, iż przedmiotowa nieruchomość, która została rzekomo zajęta przed dniem 1 stycznia 1999 r. pod drogę publiczną, w rzeczywistości pozostawała we władaniu jego rodziny do wydania decyzji z 15 marca 2018 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie tzw. specustawy. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, Minister wskazał, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ stanowiła własność A. M. na podstawie umowy darowizny z 2 grudnia 1991 r., co wynika z treści księgi wieczystej nr [...], a obecnie właścicielem tych działek jest [...] na podstawie decyzji [...] z 15 marca 2018 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Następnie organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, na podstawie: - uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. St. Warszawskiego nr 17 poz.186), zgodnie z którą ul. Zdziarska w Warszawie została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich; - art. 103 ust. 2 ustawy z dniem 1 stycznia 1999 r. ww. droga stała się drogą gminną; - mapy z projektem podziału nieruchomości sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. W., przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego [...] w dniu 15 grudnia 2016 r. nr [...], z której wynika, że działki [...], [...] i zostały wydzielone jako grunty zajęte pod faktycznie istniejące drogi publiczne według stanu władania na dzień 31 grudnia 1998 r.; - protokołu ustalenia granic pasa drogowego ulicy według faktycznego władania na dzień 31 grudnia 1998 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego A. W. wraz z załącznikiem – mapą, z której wynika, że grunty odpowiadające przedmiotowym działkom znajdowały się w granicach pasa drogowego według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r.; - pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy z 10 grudnia 2019 r, z którego wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. działki te były zajęte pod pas drogowy ul. Z., a w pasie drogowym istniało zagospodarowanie: obiekt mostowy ze skarpami i jezdnia o nawierzchni asfaltowej z obustronnymi poboczami. Minister podkreślił, że mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone przez uprawnionego geodetę. Brak jest więc podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej temu dokumentowi, a wzruszenie jego mocy dowodowej jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Organ odwoławczy uznał, że dokument ten stanowił wystarczający dowód w sprawie, potwierdzający faktyczne zajęcie części uwłaszczonej działki pod drogę publiczną i bezcelowym byłoby zbieranie przez organ jakichkolwiek dodatkowych dokumentów potwierdzających tę okoliczność tym bardziej, że strona nie przedstawiła żadnego równorzędnego przeciwdowodu, który wskazywałby na inny stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r. niż ustalony przez geodetę. Minister stwierdził, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznoprawnym, co ustalono na podstawie: - pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla dzielnicy Białołęka Miasta Stołecznego Warszawy z 10 grudnia 2019 r., z którego wynika, że 31 grudnia 1998 r. w ul. Z. istniała sieć elektroenergetyczna; - protokołów odbioru robót drogowych z 19 maja 1995 r., z 23 kwietnia 1996 r. i z 8 października 1997 r, z których wynika, że na ul. Zdziarskiej wykonano profilowanie z wałowaniem. Organ II instancji stwierdził również, że czynności zarządcze w stosunku do ul. Z. w W. wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed 31 grudnia 1998 r., jak i po tej dacie. Wskazał przy tym, że dla wykazania władania publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy. Inaczej mówiąc, władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Wobec powyższego stwierdził, że działki [...] , [...] i [...] jako zajęte pod drogę publiczną, były we władaniu publicznym w dniu 31 grudnia 1998 r. Mając powyższe na uwadze, wobec spełnienia przesłanek określonych w art. 73 ustawy, organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się A. M., reprezentowany przez adwokata, zaskarżając je w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającej je decyzji, jako wydanych z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 73 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.) oraz zastosowanie tych przepisów w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy brak było podstaw do uznania, że przedmiotowymi działkami władało m.st. Warszawa; 2. przepisów postępowania, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, art. 77 § 4 i art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ppsa, który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Przepis ten umożliwia, zatem sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji obarczone były naruszeniami przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga została rozpoznana zgodnie z art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ppsa w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi była decyzja Ministra utrzymująca w mocy decyzję Wojewody z 16 sierpnia 2022 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez [...] prawa własności nieruchomości położonej przy ul. Z. w W.. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji był art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1989 r. Zgodnie z tym przepisem nabycie własności nieruchomości z mocy prawa nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka własności); 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną (przesłanka zajęcia), 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka władania). Przy tym w orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że ze względu na wywłaszczeniowy charakter art. 73 ust. 1 ustawy, musi on być wykładany ściśle, a określone w nim przesłanki wykazane, a nie tylko uprawdopodobnione. Natomiast zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. O tym, czy dana nieruchomość zalicza się do drogi, czy pasa drogowego decydują granice zajęcia ustalone przez geodetę na mapie, a w przypadku drogi pozbawionej geodezyjnej dokumentacji dotyczącej tych linii, o zakresie zajęcia przesądza stan faktyczny. O wartości mapy jako dokumentu, na mocy którego organ jest władny wydać decyzje wywłaszczeniową wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z wyroków, gdzie z stwierdził, że "na mapie przedstawiającej stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną sporządzonej w trybie art. 73 ustawy niezbędne jest więc wskazanie daty 31 grudnia 1998 r. i potwierdzenie tej daty przez uprawnionego geodetę. Dopiero wówczas mapa uzyskuje charakter dokumentu geodezyjnego w zakresie odzwierciedlenia stanu granic nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r." (wyrok z dnia 14 lutego 2023 r., I OSK 2473/22, LEX nr 3504435). W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc drogi wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Natomiast pas drogowy to nie tylko pas jezdni (drogi), czy pas pieszych, ale również pobocze, choćby nieurządzone, przeznaczone do ruchu i postoju pojazdów i pieszych, inne elementy infrastruktury drogowej, jak np. pas zieleni, czy oświetlenie uliczne, a także pas techniczny, na którym zgodnie z definicją ustawową nie powinny znajdować się widoczne elementy pasa drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 222 r., I OSK 157/19, LEX nr 3315971). Powołany wyżej art. 73 ustawy z 1998 r. nie zawiera jednak definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, a po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r., droga lub pas drogowy, to wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają więc granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, tj. drogi wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Natomiast do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości. Pojęcie władania należy rozumieć, jako wykonywanie zarządu drogą w sposób określony w ustawie o drogach publicznych, a to oznacza, że w pojęciu tym mieszczą się takie czynności faktyczne jak np. odśnieżanie, remonty, modernizacje, czy umieszczanie znaków drogowych. Wystarczające jest więc, by jednostka samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne, bądź podmioty, którym to zleciała, wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę, związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności i naprawami. Przy czym, ze względu na upływ czasu oczywistym jest, że dokumenty źródłowe odzwierciedlające te prace mogły się nie zachować. Nie ma zatem przeszkód, by w tym zakresie opierać się także na oświadczeniach składanych przez zarządcę drogi, czy inne osoby posiadające w tym zakresie stosowne informacje. Można wreszcie również wyprowadzać wnioski, co do spełnienia przesłanki publicznoprawnego władania nieruchomością (względnie jej wykluczenia) na podstawie analizy stanu jej zagospodarowania w dniu 31 grudnia 1998 r. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że poza sporem pozostawało, iż 31 grudnia 1998 r. nieruchomość oznaczona jako działki [...] , [...] i [...] , stanowiąca obecnie własność [...], nie była własnością ani Skarbu Państwa, ani właściwej jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ stanowiły własność A. M. na podstawie umowy darowizny z 2 grudnia 1991 r. Sporne było natomiast, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że przedmiotowe działki były zajęte pod drogę publiczną, jak również to, czy władała nimi Gmina Warszawa-Białołęka. W skardze skarżący podniósł, że organ wadliwie przeprowadził postępowanie administracyjne, gdyż pominął przedstawiony przez niego dowód w postaci w postaci operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 grudnia 2019 r. oraz nie odniósł się do zarzutu, iż przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu jego rodziny aż do wydania decyzji ZRID z 15 marca 2018 r., w której ustalono linie rozgraniczające dróg publicznych, w tym ul. Z.. Zdaniem skarżącego, spowodowało, to że decyzja wydana została bez wszechstronnego, pełnego i wyczerpującego rozpatrzenia przedmiotu sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że skarżący od początku kwestionował zajęcie przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną. Zarówno w decyzji organu I, jak i II instancji nie odniesiono się do decyzji ZRID, co zostało zauważone przez skarżącego. W odwołaniu skarżący wskazał na swoje pismo z 17 sierpnia 2020 r. w którym podnosił, że przedmiotowe działki znajdowały się w posiadaniu jego rodziny aż do wydania decyzji ZRID. Tymczasem organ odwoławczy nie tylko całkowicie pominął wnioski dowodowe wskazane w odwołaniu, ale przerzucił na skarżącego cały ciężar dowodzenia, na dodatek w ogóle nie odnosząc się do decyzji ZRID. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa, przez przedwczesne uznanie, że została spełniona przesłanka zajętości, jak i przesłanka władztwa. W powyższym względzie organ powołał się na dowody w postaci uchwały nr uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. i mapy z projektem podziału nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy, że takie zestawienie dowodów było już przedmiotem rozważań judykatury i uznane zostało za niepotwierdzające w sposób wystarczający i przekonujący istnienia okoliczności jednoznacznie potwierdzających spełnienie przesłanek z art. 73 ustawy. Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dnia 2 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1193/21 (LEX nr 3331762), wskazano, że w żadnym wypadku przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie wynikają jedynie z treści obowiązujących przepisów prawa, w niniejszej sprawie z uchwały nr 245 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., na które powołują się organy, a za dowód urządzenia ulic nie sposób uznać wyłącznie mapy do celów prawnych sporządzonej przez uprawnionego geodetę wraz z mapą z projektem podziału nieruchomości. Dalej w wyroku tym stwierdzono, że z dokumentów tych, sporządzonych co do zasady w innym celu niż zobrazowanie granic dróg publicznych istniejących w dniu 31 grudnia 1998 r., w żaden sposób nie wynika bowiem, w oparciu o jakie dokumenty i fakty geodeta uprawniony przyjął taki, a nie inny stan "zajętości" danych działek pod drogi publiczne, a więc jakie elementy infrastruktury drogowej, realnie występujące na gruncie geodeta brał pod uwagę i czy w ogóle one na nich występowały, a znajdujące się w aktach sprawy mapy nie zawierają informacji, czy zostały wykonane na zlecenie organu, czy też na zlecenie wnioskodawcy postępowania, który jest stroną danego postępowania i niewątpliwie jest zainteresowany jego wynikiem. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż na mocy uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. ul. Z. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, ale nie przedstawił dowodu na fakt, że doszło wówczas do wykonania czynności technicznej polegającej na wytyczeniu pasa drogowego tej ulicy, o której to czynności powinien zostać powiadomiony właściciel sąsiedniej nieruchomości. Skarżący wskazał, że linie rozgraniczające ul. Z. i jego gruntu zostały wytyczone przez geodetę uprawnionego A. W. dopiero 17 lat po zaliczeniu ul. Z. do kategorii dróg lokalnych. Wskazał również, że w przypadkach wątpliwych ustalenia przebiegu pasa drogowego można także dokonać na podstawie digitalizacji zdjęć satelitarnych i fotogrametrycznych. Organ jednak nie odniósł się do tego zarzutu, jak również nie skorzystał z możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego o wskazane zdjęcia. Podkreślić przy tym należy, że zarówno ustawa z dnia 13 października 1998 r., jak również ustawa o drogach publicznych, nie zawierają żadnych ograniczeń dowodowych, a zgodnie z art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie natomiast z art. 86 kpa, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Oczywiście, to strona jest obowiązana do przedkładania dowodów, ale to nie zwalnia organu od obowiązku działania z urzędu, do czego zobowiązany jest on na podstawie art. 77 § 1 kpa. W sprawie prowadzonej w omawianym trybie organ nie może polegać jedynie na wezwaniu strony do przedłożenia pełnej dokumentacji geodezyjnej. Sporządzenie takiej dokumentacji jest częścią postępowania dowodowego, którego przeprowadzenie jest ustawowym obowiązkiem organu właściwego do wydania decyzji. W razie nieprzedstawienia kompletnej dokumentacji organ powinien np. przesłuchać świadków, pozyskać archiwalną dokumentację fotograficzną, czy dokonać oględzin w terenie w celu wyjaśnienia i wykazania spornej okoliczności. W przedmiotowej sprawie organ nie przesłuchał żadnych świadków, nie odebrał żadnego oświadczenia od poprzednich właścicieli, co do stanu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. i władania nią. Dodatkowo pominął dowody przedstawione przez skarżącego w odwołaniu, a świadczące na jego korzyść, opierając się jedynie na uchwale nr 245 oraz mapie geodezyjnej, którą skarżący też od samego początku kwestionował. Brak jest również w aktach dokumentów świadczących o tym, że roboty drogowe dokonane na ul. Z. i potwierdzone protokołami odbioru robót z 19 maja 1995 r. oraz z 23 kwietnia 1996 r. oraz profilowanie z walcowaniem tej ulicy, potwierdzone protokołem odbioru robót z 8 października 1997 r., na które wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, obejmowały w jakimkolwiek zakresie obszar ówczesnej nieruchomości skarżącego. Brak jest także dowodu potwierdzającego, że istniejąca w dniu 31 grudnia 1998 r. w ul. Z. sieć elektroenergetyczna również obejmowała w jakimkolwiek zakresie tę nieruchomość. Organ nie wykazał zatem, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość była we władaniu m.st. Warszawy, czy też ówczesnego właściciela. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wyjaśnią, od kiedy przedmiotowa działka jest we władaniu m.st. Warszawy, biorąc pod uwagę dowody przedstawione przez skarżącego w odwołaniu, zaś w razie dalszych wątpliwości podejmą działania z urzędu, np. przesłuchają poprzednich właścicieli na okoliczność daty zagospodarowania terenu i przesłanki władztwa publicznoprawnego. Wobec powyższego zaistniały podstawy do uchylenia nie tylko decyzji organu odwoławczego, ale również decyzji organu I instancji i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt c w związku z art. 135 ppsa należało orzec jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 697 zł, na którą składa się wysokość uiszczonego przez niego wpisu sądowego od skargi (200 zł), ustalonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), a także koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz równowartość poniesionych opłat skarbowych od pełnomocnictw (17 zł) – zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz punktem IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2111).