IV SA/Wa 1920/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Q. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Q. E. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie przekazania cudzoziemca i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze z dnia 25 lipca 2013 r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie przekazania skarżącego do [...] i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nadania statusu uchodźcy, skarżący Q. E., wniósł o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006r., s. 189). W celu stwierdzenia prze Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09). W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazał, iż niewstrzymanie decyzji skutkowałoby pozbawieniem prawa do sądu, lecz przeze wszystkim naraziłoby skarżącego na pozbawienie podstawowych praw poprzez rozdzielenie z rodziną, tj. żoną będącą obywatelką Polski. W treści art. 17 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. U. UE. L. 2013.180.31) uchylającego z dniem 19 lipca 2013 r. Rozporządzenie Rady (WE) Nr 343/2002 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego prawodawca europejski wpisał klauzulę dyskrecjonalną opartą o zasadę łączenia wszelkich osób należących do rodziny ze względów humanitarnych opartych w szczególności na względach rodzinnych lub kulturowych. Powyższa regulacja wynika z faktu, iż w zarówno w art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1), jak i w art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) uregulowano prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Prawo do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu ww. aktów prawnych stanowi bowiem część praw podstawowych, które są chronione we wspólnotowym porządku prawnym. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazuje się, iż prawo do poszanowania życia rodzinnego "to prawo do mieszkania z bliskimi krewnymi wiąże się dla państw członkowskich bądź z obowiązkami nieczynienia, jeśli jedno z nich jest zobowiązane do niewydalania osoby, bądź czynienia, jeśli jest zobowiązane do zezwalania osobie na wjazd i pobyt na swoim terytorium. I tak, nawet jeśli EKPC nie gwarantuje jako prawa podstawowego prawa cudzoziemca do wjazdu i pobytu na terytorium określonego państwa, to wydalenie osoby z kraju, w którym żyją jego bliscy krewni, może stanowić ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego, które jest chronione na podstawie art. 8 ust. 1 tej konwencji" (tak TS w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sprawa C-540/03, ZOTSiS 2006/6B/I-5769), albowiem "Podstawowym przedmiotem art. 8 Konwencji jest ochrona jednostki przed arbitralną ingerencją ze strony organów władzy publicznej. Każda ingerencja na podstawie ustępu pierwszego art. 8 musi być uzasadniona w świetle drugiego ustępu tego artykułu, mianowicie jako ingerencja "przewidziana przez ustawę" i "konieczna w demokratycznym społeczeństwie" ze względu na jeden z uzasadnionych prawnie celów w nim wymienionych. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Trybunału pojęcie konieczności oznacza, iż ingerencja odpowiada pilnej potrzebie społecznej oraz, w szczególności, iż jest proporcjonalna do jednego z uzasadnionych prawnie celów realizowanych przez organy władzy" (Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 30 października 2012 r., sprawa 57375/08, www.echr.coe.int). Co więcej również Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej w art. 47 przewiduje prawo do ochrony życia rodzinnego. Przepisy te pozostają zatem spójne w swym zakresie udzielając ochrony rodzinie. W niniejszej sprawie podstawą przesłanką przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, iż w dniu 4 lipca 2013 r. skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką Polski, S. R., z którą pozostawał uprzednio w związku nieformalnym. Na uprawdopodobnienie powyższej okoliczności do skargi została dołączona kserokopia odpisu skróconego aktu małżeństwa skarżącego ze S. R. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.