IV SA/Wa 194/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2008 roku nr [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego R. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu gastronomiczno – usługowego z pokojami gościnnymi, stacji paliw płynnych, rozbudowie istniejącej hali myjni na terenie działek nr [...],[...] (obręb geodezyjny nr [...]) położonych w R. przy drodze krajowej nr [...]. Przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu gastronomiczno-usługowego z pokojami gościnnymi, stacji paliw płynnych, rozbudowie istniejącej hali myjni na terenie działek nr [...],[...] (obręb geodezyjny nr [...]) położnych w R. przy drodze krajowej nr [...], Zastępca Prezydenta Miasta R. wystąpił do zarządu drogi z wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. o uzgodnienie projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Zastępca Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wystąpił R. P. W wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie i rozpoznania wniosku R. P. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż na działkach nr [...] i [...] funkcjonuje myjnia samochodowa, parking a na działce nr [...] stacja gazu płynnego. Dojazd do powyższych działek odbywa się poprzez zjazd wykonany z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Rozbudowa myjni samochodowej dla Tirów i budowa obiektu gastronomiczno - usługowego z pokojami gościnnymi oraz budowa stacji paliw płynnych spowodowałaby znaczny wzrost częstości użytkowania przedmiotowego zjazdu przez samochody o dużych gabarytach i konieczność dostosowania parametrów tego zjazdu do wymogów wynikających z § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Nieruchomość składająca się z działek nr [...], [...] i znaczna część działki nr [...] zlokalizowane są w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...], w tym również zjazd. Stosownie do § 78 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia do obiektów wymienionych w § 55 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zjazd publiczny ze względów bezpieczeństwa powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu przekracza 400 P/h. Ponieważ miarodajne natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi wynosi 720 P/h zjazd zapewniający dojazd dla samochodów o tak dużych gabarytach jak Tiry ze względów bezpieczeństwa powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu, zwłaszcza jak wynika z obserwacji pracowników zarządu drogi wjazd Tira do myjni poprzez istniejący zjazd powoduje blokowanie ruchu na drodze krajowej nr [...]. Przebudowa powyższego zjazdu, zdaniem organu, jest niemożliwa ze względu na fakt, iż przedmiotowy zjazd wraz z dodatkowym pasem ruchu znalazłby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego i stanowiłoby naruszenie § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do postanowień tego przepisu zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Zjazd z drogi krajowej do działki nr [...] obsługujący myjnię, parking oraz stację gazu płynnego, planowany do obsługi nowych obiektów jest zjazdem tymczasowym, który może być użytkowany tylko do 31 grudnia 2009 r., tj. do czasu likwidacji skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z droga krajową nr [...] i dostosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów autostrady. Obsługę terenu przyległego do drogi krajowej obecnie rolnego będą zapewniały drogi dojazdowe biegnące wzdłuż drogi krajowej nr [...] i autostrady [...]. Z uwagi na powyższe, a także duże natężenie ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi, przekraczające 7200 poj/dobę, zdaniem organu drugiej instancji, zasadna jest odmowa uzgodnienia przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, który przewiduje dojazd do projektowanych obiektów istniejącym zjazdem do działki nr [...] lub poprzez bezpośredni zjazd z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Zauważyć należy, że zarządca drogi dokonuje oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu, i jako organ uzgadniający nie może ich zmieniać, ani sam je określać. W uzupełnieniu organ podkreślił, iż parametry dróg dojazdowych, które przewidziane są do obsługi terenów rolnych przyległych do drogi krajowej nr [...] i autostrady [...], a które R. P. planuje wykorzystać do obsługi projektowanej inwestycji, nie będą dostosowane do przenoszenia ruchu drogowego o tak dużym tonażu i gabarytach jak Tiry. Zarządca drogi nie może zająć stanowiska w kwestii możliwości dostosowania powyższych dróg do przenoszenia ruchu ciężkiego, ponieważ już w 2009 r. tereny przewidziane pod przebudowę drogi krajowej nr [...] i autostrady [...] przekazane zostaną koncesjonariuszowi. W skardze z dnia 30 grudnia 2008 r. (data stempla pocztowego k. 40 akt sądowych) na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 listopada 2008 r. R. P. wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie skarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego go postanowienia wydanego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w L. generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2008 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zarzucił naruszenie: - art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) przez ich błędne zastosowanie – i w konsekwencji odmówienie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji skarżącego polegającej na budowie obiektu gastronomiczno – usługowego z pokojami gościnnymi, stacji paliw płynnych, rozbudowie istniejącej hali myjni; - § 2 i § 195 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430) poprzez ich nie zastosowaniej w konsekwencji przyjęcie, że ww. rozporządzenie znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie.; - § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez ich błędną interpretację i przyjęcie, że zjazd z działek [...],[...] i [...] stanowi element drogi publicznej, a w konsekwencji znajdują do niego zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia; - § 78 ust. 2 pkt 3 i § 113 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ich zastosowanie, gdy tymczasem powołane przepisy znajdują zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest przy ocenie zasadności zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę; - Art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy postanowienia prowadzącego do takiego ograniczenia prawa własności, które narusza istotę tego prawa; - § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w każdym przypadku zjazd publiczny z drogi klasy G do obiektu wymienionego § 55 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia wyposażony musi być w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi; - § 113 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w każdym przypadku niedozwolone jest usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania; - Art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i w konsekwencji niewyjaśnianie wszystkich formalnych dla sprawy elementów stanu faktycznego, jak również nieodniesienie się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżącego; - Art. 10 K.p.a. polegające na niezawiadomieniu skarżącego przed wydaniem rozstrzygnięcia o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co uniemożliwiło skarżącemu wniesienie o dopuszczenie dowodów z oględzin, opinii biegłego ds. bezpieczeństwa w komunikacji, studium wypadkowości w rejonie zjazdów, jak również ustalenie kompletności załączników do wniosku oraz kręgu stron niniejszego postępowania.; - Art. 67, art. 75 w zw. art. 79 i art. 8 K.p.a. poprzez niezakomunikowanie stronie faktów znanych organowi z urzędu wskutek czego skarżący nie mógł odnieść się do tychże faktów; - Art. 6 K.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji nieoparcie rozstrzygnięcia na przepisach obowiązującego prawa; - Art. 11 i art. 124 § 2, art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dowodów, na jakich organ oparł swe rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje podniesioną w uzasadnieniu skarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższego postanowienia. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153 , poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zarzuty w niej podniesione są częściowo zasadne. W ocenie Sądu przy wydawaniu postanowienia dopuszczono się bowiem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje m.in. po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Podstawą materialnoprawną dokonywanych uzgodnień są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), a w szczególności art. 35 ust. 3, który stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Należy zauważyć, iż postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy ma cechy rozstrzygnięcia mieszczącego się w zakresie uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne jest uprawnieniem administracji do kształtowania w danej sprawie, w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody administracji, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł proceduralnych. Organ administracji działając w oparciu o uznanie ma obowiązek wyważyć interes publiczny oraz słuszny interes strony. W konsekwencji organ administracji ma zasadniczo rozstrzygać zgodnie z żądaniem strony, chyba że takie rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r., IV SA/Wa 1970/06, LEX nr 316745). Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzjom (postanowieniom) mającym uznaniowy charakter stawiane są szczególne wymagania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. organ administracji jest obowiązany podać w uzasadnieniu faktycznym postanowienia m.in. dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dopełnienie tego obowiązku nabiera szczególnej wagi wówczas, gdy organ administracji działa w granicach uznania administracyjnego. Trzeba również stwierdzić, że uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia jest jego integralnym elementem. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu orzeczenia. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Brak prawidłowego uzasadnienia postanowienia o charakterze uznaniowym uniemożliwia bowiem – w przypadku jego zaskarżenia – ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż organ w niniejszym postępowaniu nie dochował szczególnym wymogom, jakie są stawiane uzasadnieniu postanowienia o charakterze uznaniowym. Organ w sposób zbyt ogólny i nieprecyzyjny wskazał okoliczności, którymi kierował się wydając postanowienie niekorzystne dla skarżącego. Projekt decyzji przedstawiony do uzgodnienia, przewiduje obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji poprzez istniejący zjazd przez działkę nr ewid. [...] lub bezpośrednio z drogi krajowej Nr [...] na działkę nr ewid. [...]. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Zatem organ uzgadniający ocenia jedynie przedstawiony mu projekt decyzji w zakresie proponowanej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Zapis projektu decyzji w tym zakresie stanowi przedmiot postępowania uzgodnieniowego. Zgodzić się należy z zarzutem skargi, że w postanowieniu z dnia [...] października 2006r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na 50 stanowisk oraz hali namiotowej, w której będzie funkcjonowała myjnia samochodowa na działce nr [...], z tym zastrzeżeniem, że dojazd do przedmiotowej inwestycji odbywać się będzie z drogi krajowej nr [...] poprzez istniejący zjazd publiczny na działkę nr [...] do dnia 31 grudnia 2009r. Organ w postanowieniu tym przyjął, że zjazd ten zlokalizowany jest poza obszarem skrzyżowania drogi krajowej nr 1 z drogą krajową nr [...], a zatem nie narusza przepisów § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U, Nr 43, poz. 430). Natomiast w zaskarżonym postanowieniu ten sam organ stwierdził, iż działki nr [...] i [...] i znaczna część działki nr [...] w tym również zjazd na tę działkę, zlokalizowane są w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...]. Rozbieżność ta wymaga wyjaśnienia, gdyż może to mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził, iż zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] jest zjazdem tymczasowym, który może być użytkowany tylko do 31 grudnia 2009r., tj. do czasu likwidacji skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajowa nr [...] i dostosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów autostrady. Jednakże organ nie wyjaśnił z czego wynika i na jakiej podstawie przyjmuje, że zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] jako obiekt budowlany ma charakter tymczasowy. Czy świadczy o tym jedynie zapis w postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2006r., czy też są inne dokumenty potwierdzające taki charakter tego zjazdu. Jak również organ nie wyjaśnił dlaczego likwidacja skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajowa nr [...] i dostosowanie drogi krajowej nr [...] do parametrów autostrady wiąże się jednocześnie z likwidacją zjazdu na działkę nr [...]. W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, iż "... miarodajne natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi wynosi 720 P/h zjazd zapewniający dojazd dla samochodów o tak dużych gabarytach jak Tiry ze względów bezpieczeństwa powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu, zwłaszcza, że jak wynika z obserwacji pracowników zarządu drogi wjazd Tira do myjni poprzez istniejący zjazd powoduje blokowanie ruchu na drodze krajowej nr [...]". Należy stwierdzić, iż organ powołał się w uzasadnieniu postanowienia na materiał dowodowy, którego w aktach administracyjnych nie ma. Jednocześnie okoliczności te miały uzasadniać konieczność wyposażenia zjazdu publicznego na działkę nr [...] ze względów bezpieczeństwa w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] stosownie do postanowień § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. Zgodzić się również należy z zarzutem skargi, iż organ uzgadniający wykroczył poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia przesądzając, iż przebudowa zjazdu poprzez wybudowanie dodatkowego pasa ruchu byłaby niedopuszczalna. W tym zakresie, na podstawie szczególnego unormowania, jakim jest przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych, uprawnionym do wydania wiążącej decyzji jest zarządca drogi w odrębnym postępowaniu, poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że organ w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie zawiadomił skarżącego przed wydaniem postanowienia o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszono zasadę udziału stron w postępowaniu wyrażoną w art. 10 kpa. Zauważyć należy, iż Główny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, orzekający w postępowaniu uzgodnieniowym kieruje się przede wszystkim przesłanką bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jednak jako organ administracji publicznej musi uwzględniać również inne zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym (art. 7 i art. 8 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ w sposób niedostateczny uzasadnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując kontroli zaskarżonych postanowień uchylił zarówno postanowienie z dnia [...] listopada 2008r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] września 2008 r. Organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni przedstawione powyżej uwagi. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.