IV SA/Wa 1942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, GDOŚ, organ odwoławczy) z [...] maja 2016r., znak: [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm), dalej: k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.,), dalej: "p.z.p"., którym po rozpatrzeniu zażalenia M. S., dalej: "skarżący", "strona"), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], dalej: "RDOŚ", "organ I instancji", z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji urządzenia wodnego zlokalizowanego na działce o nr. ew [...], obręb [...], gmina [...]. Stan sprawy przestawiał się następująco: Pismem z 17 listopada 2015 r., Wójt Gminy [...] wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji urządzenia wodnego zlokalizowanego na działce o nr. ew. [...], obręb [...], gmina [...]. RDOŚ w [...] w postanowieniu z [...] grudnia 2015 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Swoje rozstrzygnięcie organ l instancji uzasadnił tym, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego [...] Parku Krajobrazowego na terenie którego obowiązują przepisy uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczania Obszaru Chronionego [...] (D.Urz. Woj. [...], poz. [...]). Na terenie tym zabrania się między innymi likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych - § 5 ust. 1 pkt 1. Organ ustalił, na podstawie zdjęć i oględzin dokonanych w postępowaniu [...], że zagłębienie terenu na działce [...] wypełnione jest wodą, na obrzeżach porośnięte sitem rozpierzchłym oraz pałką szerokolistną i nielicznymi stanowiskami trzciny. W czasie oględzin na lustrze wody znajdowała się roślinność o liściach pływających. Ponadto Wójt Gminy [...] w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki sąsiedniej nr ew. [...], uznał ten obiekt za zbiornik wodny i na tej podstawie odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał również, że zbiornik ten istnieje od 2001 r., co przeczy twierdzeniu zawartemu w projekcie decyzji, że został wykonany bez pozwolenia wodnoprawnego w 2010 r. W 2001 r zbiornik ten pełnił funkcję wodopoju dla zwierząt gospodarskich. Wynika to z informacji podanej przez M. S. podczas rozprawy z [...] kwietnia 2011 r., sygn. Akt [...] w Sądzie Rejonowym w [...]. Organ stwierdził, że lokalizacja zbiornika w bezpośrednim otoczeniu terenu o walorach przyrodniczych, jego kształt, wygląd i funkcje powoduje uznanie tego zbiornia za "unaturalniony". Poza tym charakter tego zbiornika wraz z całą niezabudowaną działką stanowi dogodne siedlisko zwierząt w tym zwierząt objętych ochroną gatunkową. Zbiornik ten może być potencjalnie siedliskiem chronionych gatunków przedstawicieli herpetofauny oraz bezkręgowców a w szczególności przedstawicieli mięczaków, ważek i motyli dziennych oraz miejscem schronienia żaby wodnej, trawnej i śmieszki. Konkludując organ uznał, że uzgodnienie projektu jest niemożliwe ze względu na zakaz likwidowania naturalnych zbiorników wodnych i obszarów wodno-błotnych o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały. Ponadto nie gwarantuje, że realizacja inwestycji zostanie wykonana bez naruszenia zakazu dziko występujących zwierząt, naruszania ich nor, legowisk i schronień, miejsc rozrodu i tarlisk, złożonej ikry z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki wodnej, leśnej i rybackiej o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 tej uchwały. RDOŚ ocenił, że w sprawie nie zachodzi żadne z odstępstw przewidzianych dla ww zakazów. Zażalenie złożył M. S. zarzucając organowi naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody oraz § 5 ust. 1 pkt 7 Uchwały. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zaskarżonego zażalenia. Stwierdził że obiekt hydrologiczny znajdujący się na działce skarżącego niezależnie od tego czy jest urządzeniem wodnym czy nie, jest zbiornikiem wodnym. Organ I instancji uznał go za "unaturalniony". Organ odwoławczy stwierdził jednak, że na podstawie zebranych dowodów nie jest w stanie, w sposób określony w art. 7 K.p.a., dokonać ustaleń w tym zakresie. Nie może jednak podzielić stanowiska zaprezentowanego przez organ I instancji, że zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały dotyczy "unaturalnionych" zbiorników wodnych. Treść zakazu jest jednoznaczna – dotyczy zbiorników naturalnych przez co należy rozumieć zbiorniki powstałe na skutek działania sił przyrody a nie człowieka. Kształt, wygląd i położenie zbiornika nie powinny mieć znaczenia dla ustalenia tej okoliczności. Jest to bowiem okoliczność o charakterze obiektywny. Organ nie podzieli również stanowiska organu I instancji w zakresie powołania treści § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały jako podstawy do odmowy uzgodnienia projektowanej decyzji. Z uzasadnienia organu I instancji wynika jedynie domniemanie naruszenia zakazów wymienionych w tym paragrafie. Dyrektor nie dokonał więc również ustaleń w tym zakresie. Wskazał tylko, że przedmiotowy zakaz nie dotyczy niszczenia siedlisk ale niszczenia konkretnych miejsc wymienionych w jego treści. W ocenie organu II instancji planowane działania będą jednak naruszały inny zakaz. Likwidacja omawianego zbiornika wodnego będzie wiązać się ze zmianą stosunków wodnych. Zbiornik posiada pow. ok 200 m. kw. Jego likwidacja niewątpliwe wpłynie na stosunki wodne niezależnie od genezy powstania zbiornika. W związku z tym projektowana decyzja jest niezgodna z § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały zgodnie z którym na terenie objętych tą uchwałą zakazane jest dokonywanie zmian stosunków wodnych, jeżeli służy innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Tego celu nie sprecyzowano w uzasadnieniu decyzji. Poza tym jeżeli urządzenie wykonano bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, daje to podstawę do uznania, że planowane działanie jest związane z czynnościami stanowiącymi odstępstwa od wskazanego zakazu zmiany stosunków wodnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Maciej Sikora. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: -art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz nie odniesienie się do wszystkich istotnych w sprawie faktów; -art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego, błędną ocenę materiału dowodowego, brak osiągnięcia prawdy obiektywnej, brak oceny dowodów pod względem legalności z prawem wodnym i prawem budowlanym; -art. 17 w zw. z art. 19 i 20 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie że RDOŚ jest organem właściwym do rozpatrzenia spraw z zakresu prawa wodnego; -art. 8 K.p.a. poprzez to, iż organ nie stanął na straży praworządności i nie oszacował słusznego interesu jednostki; -art. 107 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia z jego naruszeniem; -art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody i § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały i art. 64 a Prawa wodnego poprzez brak szacowania słuszności interesów jednostkowych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi niewyjaśnienie podczas 5 miesięcznego oczekiwania na wydanie rozstrzygnięcia przez organ II instancji charakteru zbiornika wodnego zwracając uwagę, że w sprawie działki o nr. ew. [...] i [...] zapadły wyrok NSA z 5 kwietnia 2016 r, sygn. akt II OSK 1949/14 i wyrok z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1986/14. Wyroki odnoszą się również do przedmiotowego zbiornika wodnego. Zdaniem skarżącego stwierdzenie, że inwestycja narusza zakaz o jakim mowa w § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały nie została poparta żadnymi ustaleniami organów I i II instancji. Organy nie przedstawiły także wpływu usunięcia tego zbiornika na stosunki wodne w obszarze chronionym. Cały obszar chroniony ma 15 307 ha powierzchni a urządzenie przeznaczone do likwidacji 0,02 ha i w żaden sposób nie jest powiązane z rzeką [...] i jej obszarem. Przyznał, że urządzenie wodne zostało wybudowane bez zezwolenia wodnoprawnego ale przez K. Z. a nie skarżącego a organ, będąc powiązany z tą osobą, nie podjął czynności zmierzających do ukarania sprawcy. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest postanowienie GDOŚ z [...] maja 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...] z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na likwidacji urządzenia wodnego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] gmina [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznając sprawę organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. a organ II instancji nadto art. 15 i 138 § 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mianowicie organ II instancji rozpoznając sprawę za podstawę odmowy uzgodnienia przywołał inne okoliczności faktyczne i inny przepis prawa materialnego t.j., § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (D.Urz. Woj. [...]), dalej "uchwała", który nie był w ogóle brany pod uwagę przez organ I instancji. Oczywiście błędna podstawa prawna może podlegać skorygowaniu w postępowaniu przed organem II instancji ale w niniejszej sprawie chodzi także o zupełnie inne okoliczności faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia. Stanowi to o naruszeniu przez organ II instancji art. 15 K.p.a. Organ II instancji w ogóle nie ocenił okoliczności będących przedmiotem analizy organu I instancji, wskazując że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający aby poczynić ustalenia faktyczne. Skoro tak, organ II instancji powinien zastosować art. 138 § 2 K.p.a, czego nie uczynił gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny generalnie podziela ustalenia organu II instancji co do nienależytego zebrania i oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie przez organ I instancji. Niewątpliwe na działce o nr ew. 403/7 znajduje się obiekt hydyrologiczny. § 5 pkt 7 uchwały zabrania likwidowania zbiorników wodnych ale tylko tych które powstały w sposób naturalny a więc tych które nie są wynikiem działania człowieka. Organ I instancji stwierdził, że został on "unaturalniony". Sąd natomiast jest zdania, podobnie zresztą jak organ II instancji, że o charakterze zbiornika decyduje sposób jego powstania a nie to co się z nim działo później. Kształt, położenie czy znajdująca się w nim flora nie mają znaczenia dla oceny spełnienia warunków o jakich mowa w § 5 pkt 7 uchwały. Ma rację skarżący, że w wyroku NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1949/14 i poprzedzającym go wyroku WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/WA 2968/13, w szczególności wyroku WSA, mowa była o tym obiekcie. Z tym że uchylając decyzję RDOŚ w [...], znak [...], WSA w Warszawie nakazał ustalenie charakteru tego zbiornika ale pod kątem uznania go za "inny zbiornik wodny". Przesądził też, że kryterium powstania (działaniem człowieka czy naturalnie) nie przesądza o istocie tego pojęcia. W drugim z powołanych przez skarżącego wyroku NSA z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1986/14 wydanym w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku na działce o nr. ew. [...] (decyzja organu II instancji uchylona przez sąd do ponownego rozpoznania), Sąd nakazał ustalenie stanu nieruchomości i zbiornika m. in na działce [...]. W związku z tym uprawnione jest twierdzenie, że organy jak dotąd nie ustaliły charakteru przedmiotowego obiektu znajdującego się na działce [...] i to w żadnym z tych postępowań. To czy ma ono charakter naturalny czy nie ma przecież podstawowe znaczenie dla ustalania spełnienia przesłanki z § 5 pkt 7 uchwały. Sąd podziela także pogląd organu II instancji, że w okolicznościach tej sprawy organ I instancji nie udowodnił, że planowana inwestycja naruszy treść § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały (zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zawarł jedynie domniemanie występowania w tym obiekcie organizmów żywych nie popierając tego żadnymi dowodami ani argumentacją. Organ II instancji powołał się natomiast na § 5 pkt 6 uchwały dotyczący zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Stwierdził, że niewątpliwie na skutek zasypania obiektu dojdzie do zmiany stosunków wodnych. W tym aspekcie twierdzenia organu mają taki sam wymiar jak twierdzenia organu I instancji na temat występowania organizmów żywych. Nie sposób się do tego twierdzenia odnieść. Należy mieć także na uwadze to, że na tamtym terenie, co wiadomo sądowi z urzędu z uwagi na rozpoznawanie sprawy o sygn. akt IV SA/WA 2967/13, występuje zaburzenie gospodarki wodnej przede wszystkim w związku z działalnością nie tylko człowieka ale i bobrów. Właściciele gruntów podejmują różnego rodzaju działania mające na celu zapobieżenie występowaniu rozlewisk. Oznacza to, że istnieje szereg czynników mogących mieć wpływ na zmiany stosunków wodnych. Okoliczności te powinny być organowi znane z urzędu. Ma po części rację skarżący, że organ ochrony środowiska nie ma pełnych kompetencji do oceny stosunków wodnych. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r (t.j. Dz.U.2015.469 ) prawo wodne organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są m. in. minister właściwy do spraw gospodarki wodnej; Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - jako centralny organ administracji rządowej, nadzorowany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej; dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - jako organ administracji rządowej niezespolonej, podlegający Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Jednakże, zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r ustawy o ochronie przyrody (t. j. Dz.U.2015.1651 ) organy ochrony środowiska są organami ochrony przyrody a zatem przysługuje im kompetencja do oceny wpływu inwestycji na przedmiot ochrony przyrody. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia art. 17, 19 i 20 K.p.a. Podkreślić należy, że celem ustanowienia zakazów na obszarach objętych ochroną jest ochrona tych terenów przed ingerencją człowieka w daną formę ochrony przyrody. W wypadku rzeki [...] ustanowienie zakazów ma służyć jej ochronie oraz ochronie doliny tej rzeki. Uchwała nr [...] wskazuje w § 4 pkt 2 i 3 w zakresie ustaleń dotyczących czynnej ochrony nieleśnych ekosystemów lądowych obszarów szereg celów związanych z ochroną roślin, zwierząt, wód powierzchniowych itd. Cele te powinny mieć pierwszoplanowe znaczenie przy ocenie czy istnieją podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Kwestie związane z legalnością powstania tego zbiornika mogą być oceniane wyłącznie w aspekcie wyważenia interesu społecznego i interesu strony (art.7 K.p.a.). Odnosząc się natomiast do dowodów powołanych przez organ I instancji z innego postępowania stwierdzić należy, że organ może w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wykorzystywać dowody zgromadzone w innym postępowaniu o ile strona będzie miała możliwość wypowiedzenia się na ich temat (art. 81 i 75 K.p.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie zaprezentowaną ocenę prawną. Ustali charakter zbiornika występującego na działce o nr ew. [...] tj. czy jest on zbiornikiem naturalnym czy też nie. Tylko przyjęcie, że jest to zbiornik wodny o charakterze naturalnym uzasadniałoby przyjęcie, że poprzez jego zasypanie doszłoby do naruszenia zakazów o jakich mowa w § 5 ust. 7 uchwały. Pomocne mogą okazać się w tym wypadku czynności podejmowane w sprawie w której zapadł wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2014 r. W przypadku gdyby okazało się, że nie jest to naturalny zbiornik wodny organ poczyni konkretne ustalenia w zakresie naruszenia zakazów o jakich mowa w § 5 pkt 1 i 6 uchwały. Organ zadba o to aby uzasadnienie rozstrzygnięcia spełniało przesłanki z art. 107 § 3 K.p.a. w tym realizowało wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadę przekonywania. Uzasadnienie rozstrzygnięcia ma bowiem przekonać stronę o racjach jakie legły u podstaw takiego a nie innego rozstrzygnięcia, co oczywiście nie oznacza, że ma być w każdym wypadku zgodne ze stanowiskiem strony. Uchybienia natury procesowej uniemożliwiają ocenę zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że organ naruszył przepisy Konstytucji gdyż zebrany materiał dowodowy i dokonana przez organ jego ocena nie był wystarczający do przeprowadzenie wywodu w tym zakresie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienia.