IV SA/Wa 1947/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi H.R. na działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji postanawia: odmówić przywrócenia terminu. H.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, nie precyzując jednak bliżej charakteru tego działania. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. (k. 21-22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowienie zostało doręczone Skarżącemu 17 kwietnia 2015 r. (k. 29). 20 kwietnia 2015 r. (k. 30) Skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pismo wyrażające jego stanowisko wobec odpowiedzi na skargę. Postanowieniem z 3 czerwca 2015 r. (k. 35-36) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sprostował oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia z 1 kwietnia 2015 r. Akta sprawy zostały wysłane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 16 czerwca 2015 r. (k. 45), a wpłynęły do niego 23 czerwca 2015 r. (k. 47). Sprawa została w nim zarejestrowana za sygn. akt IV SA/Wa 1947/15. Pismem z 17 sierpnia 2015 r. (k. 49) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności bądź określenia, na czym polega bezczynność organu - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Skarżącemu 4 września 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący złożył 11 września 2015 r. pismo w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie (k. 53) wyjaśniając, że zarzuca Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji bezczynność w przestrzeganiu art. 2, 4, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 54 ust. 1 i 2 oraz art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Powyższe pismo wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 21 września 2015 r. (prezentata - k. 52). Postanowieniem z 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w związku z nieuzupełnieniem braku formalnego skargi w terminie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismo złożone 11 września 2015 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie nie może zostać uznane za uzupełnienie braku formalnego skargi, ponieważ nie zostało ono złożone do właściwego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, lecz do sądu niewłaściwego - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, stąd za datę jego złożenia należy uznać dzień, w którym wpłynęło ono do sądu właściwego, co nastąpiło 21 września 2015 r., czyli już po terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi, który upłynął 11 września 2015 r. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone Skarżącemu 10 listopada 2015 r. (k. 93), a 13 listopada 2015 r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi (k. 71-92). W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie został poinformowany o przepisach prawnych, w tym w czasie składania pism do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, np. w kwietniu 2015 r. oraz że nie miał w Lublinie dostępu do akt w związku z ich wysłaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Skarżący uchybił terminowi do usunięcia braku formalnego skargi. Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z rozpowszechnionym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba przy braku możliwości wyręczenia się domownikiem w dokonaniu czynności (patrz: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13). Okoliczności powołane w uzasadnieniu wniosku nie przemawiają za przywróceniem terminu, ponieważ Skarżącemu 17 kwietnia 2015 r. (k. 29) doręczono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o stwierdzeniu niewłaściwości tego Sądu i przekazaniu sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Z postanowienia tego bezsprzecznie wynika, że w sprawie właściwy nie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i że jemu sprawa została przekazana. Od 17 kwietnia 2015 r. Skarżący powinien był więc być świadomy, który sąd jest właściwy w sprawie i że - po upływie terminu zaskarżenia postanowienia o sprostowaniu orzeczenia o stwierdzeniu niewłaściwości - akta sprawy zostaną przekazane do sądu właściwego, czyli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym wniesienie przez Skarżącego pisma procesowego z 20 kwietnia 2015 r. nie rodziło w świetle art. 6 P.p.s.a. po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie obowiązku pouczania go, że sądem właściwym w sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i że to do niego należy wnosić pisma procesowe (za wyjątkiem zażaleń na postanowienia z 1 kwietnia 2015 r. i 3 czerwca 2015 r. wskazanych w pouczeniach odpowiednio na k. 25 i k. 39). Nie ma też w związku z powyższym znaczenia okoliczność, że Skarżący nie miał w Lublinie dostępu do akt w związku z ich wysłaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie było to przeszkodą w skierowaniu do sądu właściwego pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wezwanie to zostało wystosowane przez sąd właściwy i to do niego należało wnieść odpowiedź. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.