IV SA/Wa 1952/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które wywołują skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, a których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, niepubl.). Problem wykonania aktu dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Jest to zatem rodzaj aktu nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania. Taki wyłącznie formalny charakter ma zaskarżone postanowienie organu. Dotyczy ono podjęcia zawieszonego postępowania, tj. uruchamia (kontynuuje) proces, który toczy się na podstawie innego aktu prawnego - kreującego prawa i obowiązki skarżącej na gruncie prawa materialnego. Zaskarżone postanowienie w żaden zatem sposób nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej skarżącej, gdyż nie powoduje zmian w ewidencji gruntów i budynków. W ogóle nie kwalifikuje się więc do wykonania, a wskutek tego nie wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 588/08, niepubl.). Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.