IV SA/Wa 1956/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. K. i M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), znak: [...] wydane na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 123, art. 124 i art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez M. K. na postanowienie Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. wydane przez Wójta Gminy L., którym postanowiono: nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku inwentarskiego obory o obsadzie 90 DJP z podziemnym zbiornikiem na gnojownicę o V=990 m³ i zbiornika na ścieki bytowe o V=do 9,5 m3 na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości W., gmina L. określić zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) W postanowieniu z [...] maja 2015 r. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: We wniosku z 25 lutego 2014 r. M. K. zwrócił się do Wójta Gminy L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego obory o obsadzie 90 DJP z podziemnym zbiornikiem na gnojownicę o V=990 m3 i zbiornika na ścieki bytowe o V= do 9,5 m3 na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości W., gmina L. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. W zawiadomieniu z 2 marca 2015 r. Wójt Gminy L. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji. W piśmie z 2 marca 2015 r. Wójt Gminy L. wystąpił do Regionalnego Dyrektor Ochrony Środowiska w W. Wydział Spraw Terenowych w S. (dalej: RDOŚ) oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M.(dalej: PPIS) o wyrażenie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określenie jej ewentualnego zakresu. W opinii sanitarnej Nr [...] z [...] marca 2015 r. PPIS uznał, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego obory o obsadzie 90 DJP z podziemnym zbiornikiem na gnojownicę o V=990 m3 i zbiornika na ścieki bytowe o V= do 9,5 m3 na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości W., gmina L. nie jest wymagane. W postanowieniu Nr [...] z [...] marca 2015 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W postanowieniu Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Wójt Gminy L. postanowił: nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku inwentarskiego obory o obsadzie 90 DJP z podziemnym zbiornikiem na gnojownicę o V=990 m i zbiornika na ścieki bytowe o V= do 9,5 m3 na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości W., gmina L.; określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy u.u.i.ś. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie złożył M. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 i 4, art. 64 i art. 65 u.u.i.ś. poprzez błędną ocenę, że zaszły przesłanki uzasadniające przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci karty informacyjnej, a także opinii RDOŚ i PPIS wynika, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zebrany w sprawie materiał pozwolił na ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Z dokonanych obliczeń oraz wniosków przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że zamierzona inwestycja nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska, a także przekroczenia standardów jakości środowiska w odniesieniu do najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Oddziaływanie związane z emisją substancji do powietrza i emisją hałasu spowodowanymi prowadzeniem prac budowlanych będzie krótkotrwałe i odwracalne i nie powinno stanowić o uciążliwości tego przedsięwzięcia dla otoczenia. Oddziaływanie związane z pochodzącą z pracy maszyn i pojazdów transportujących materiały budowlane, przy zastosowaniu planowanych rozwiązań chroniących środowisko, nie powinno powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów emisji zanieczyszczeń i hałasu w środowisku. W postanowieniu z [...] maja 2015 r. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie oba organy opiniujące tj. PPIS oraz RDOŚ nie stwierdziły obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Powyższe organy występowały w charakterze organów współdziałających. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. Wójt Gminy L. jest zobowiązany do zasięgnięcia tych opinii, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W ocenie Kolegium, wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał analizy uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. nie mniej jednak całkowicie pominął treść wydanych w sprawie opinii, nie odnosząc się do nich w żadnym fragmencie uzasadnienia. Według SKO, organ I instancji opisując przebieg postępowania stwierdził jedynie, że uzyskał w jego toku dwie opinie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie wyciągając z tego faktu żadnego wniosku. Zdaniem SKO, obowiązkiem organu I instancji jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego dlatego też organ ma obowiązek uzasadnienia dlaczego nie podzielił stanowiska organów współdziałających, które uznały że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Według Kolegium, tego elementu zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Końcowo organ odwoławczy wskazuje, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia na str. 13 określono oddziaływanie inwestycji w fazie eksploatacji w zakresie zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, zagospodarowania odpadów, klimatu akustycznego, oraz środowiska gruntowo-wodnego. Zdaniem Kolegium, w sprawie został naruszony art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 124 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze na postanowienie SKO z [...] maja 2015 r. skarżący zarzucili wiele nieprawidłowości postanowieniu organu II instancji oraz opiniom wydanym w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących, karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera nieprawidłowe dane dotyczące sąsiedztwa planowanego przedsięwzięcia. Według skarżących, najbliższy sąsiedni budynek mieszkalny znajduje się za drogą w odległości oko 65 m od planowanego budynku obory. W skardze wskazano na niekompletność karty informacyjnej przedsięwzięcia. Na etapie karty informacyjnej nie przeprowadzono szczegółowych obliczeń i określono szacunkowo emisje hałasu i substancji gazowych do środowiska. Karta informacyjna nie odnosi się do stanu istniejącego obecnie funkcjonującej o obsadzie 43,5 DJP hodowli, w której nie są zachowane żadne standardy ochrony środowiska. Składowanie obornika odbywa się bez płyty gnojowej. W skardze podniesiono, że niewłaściwe przechowywanie odchodów zwierzęcych w obrębie pomieszczeń inwentarskich, oprócz strat składników nawozowych, stanowi poważne zagrożenie dla środowiska oraz stwarza niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych. Karta informacyjna nie odnosi się do stanu istniejącego, zabudowy obiektami terenu posesji działki nr [...]. Istnieje rozbieżność zagospodarowania terenu na mapie oraz w terenie. Na terenie działki istnieje nowy obiekt obory, o którym budowie nie zostały powiadomione strony procesu inwestycyjnego. Może to stanowić samowolę budowlaną. Zdaniem skarżących, w odległości ok. 50 m od istniejącej obory i ok. 70 m od planowanej zabudowy znajduje się zbiornik wodny dz. [...] o pow. ok. [...] m2 o zwierciadle wody na poziomie terenu stanowiący część parku przyrodniczego zespołu pałacowego. Zdaniem skarżących, w odległości ok. 100 m od istniejącej obory i ok. 140 m od planowanej zabudowany znajduje się park historyczno, kulturowy zespołu pałacowego wpisanego do rejestru zabytków od 1980 r. W ocenie skarżących, postanowienie Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Wójta Gminy L. określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 u.u.i.ś. mogło mieć na celu przymuszenie inwestora do uporządkowania procesu inwestycyjnego wynikającego z Prawa budowlanego, Prawa ochrony środowiska. Według skarżących, postanowienie RDOŚ i opinia PPIS wydano na podstawie załączonej karty informacyjnej przedsięwzięcia, która zawiera niekompletne informacje, nieprawdziwe informacje z wadliwym załącznikiem mapowym stanowiącym integralną część graficzną analizy, który nie pokazuje istotnych obiektów budowlanych na działce nr [...]. Wadliwy załącznik kwalifikuje kartę informacyjną przedsięwzięcia, jako wadliwą i nie może stanowić podstawy do wydawania postanowień i decyzji w tej sprawie. Zdaniem skarżących, zebrany w sprawie materiał pozwała na stwierdzenie, że niekompletna i nieprawdziwa karta informacyjna przedsięwzięcia ma na celu uniknięcie konieczności opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 u.u.i.ś., który musiałby narzucić wymagane rozwiązania techniczne chroniące środowisko, oraz interesy osób trzecich, lub stwierdziłby niemożliwość zlokalizowania inwestycji na dz. [...] W. gmina L. W skardze wskazano, że oddzielnego postępowania wymaga legalizacja istniejącego nowo-wybudowanego obiektu obory, o którym nie zostały powiadomione strony procesu inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie Kolegium z [...] maja 2015 r., w którym uchylono zaskarżone postanowienie w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego, tj. postanowienia o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Oceniając prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzenia sprawy co do meritum. Powody więc, dla których organ odwoławczy tego rodzaju postanowienie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, wymagane było ponowne przeprowadzenie postępowania. Postanowienie kasacyjne nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji uznając, że sprawa ta nie została należycie wyjaśniona. Ten zasadniczy motyw rozstrzygnięcia jest uzasadniony. Przyjąć w związku z tym należy, że organ odwoławczy może wydać postanowienie kasacyjne jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1062/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei prowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego (na co zezwala art. 136 k.p.a.) nie może oznaczać prowadzenia istotnych czynności w tym postępowaniu niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem I instancji, a postępowanie dowodowe, także w kontekście oceny dowodów, do pewnych z nich się nie odnosi w ogóle. Uzupełnianie oznacza bowiem swoiste "dodanie" pewnych działań do czynności, które na wcześniejszym etapie postępowania zostały już przeprowadzone. Brak jest tym samym upoważnienia do przeprowadzania nowych działań lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ I instancji dowodów w ramach postępowania administracyjnego. Zasadą wynikającą z regulacji zawartych w k.p.a. jest bowiem obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w toku postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji (w realiach sprawy przez Wójta Gminy L.). Postępowanie dowodowe przed organem wyższego stopnia powinno mieć w związku z tym ograniczony zakres i być postępowaniem uzupełniającym. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego wymaga łącznego zaistnienia dwóch przesłanek. Pierwsza - o charakterze negatywnym - to brak konieczności przeprowadzenia tego postępowania w całości lub w znacznej części. Druga - pozytywna - to istniejące po dokonanej ocenie materiału dowodowego zebranego w I instancji wątpliwości co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Należy mieć również na uwadze, że zasadniczo organ odwoławczy obowiązany jest do wydania decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny (art. 80 k.p.a.). Konieczność przeprowadzenia określonego dowodu (w niektórych wypadkach nawet kilku dowodów) czy też uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Ta ostatnia zasada podlega jednak wyłączeniu w tym przypadku, gdy postępowanie dowodowe dotyczyłoby ustalenia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, warunkujących przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 678/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś., ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przepisie tym wskazane zostały kryteria środowiskowe, jakimi powinien kierować się organ administracji nakładający obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe postanowienie wydawane jest po zasięgnięciu opinii zarówno regionalnego dyrektora ochrony środowiska jak i organu sanitarnego. W niniejszej sprawie oba organy opiniujące tj. PPIS oraz RDOŚ nie stwierdziły obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. nie jest wiążącą dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 232/10 - Legalis). Jednak argumenty zawarte w stanowiskach RDOŚ i PPIS powinny być rozważone i podlegać stosownej ocenie. Dopiero wówczas organ I instancji powinien się w niniejszej sprawie wypowiedzieć, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym miał obowiązek wyjaśnić równocześnie, dlaczego za decydujące nie uznał argumentów RDOŚ i PPIS. Analiza uzasadnienia postanowienia organu I instancji wskazuje zaś, że organ ten nie poddał analizie stanowisk RDOŚ i PPIS. Organ I instancji pominął zupełnie argumenty podniesione w opiniach ww. organów, nie odnosząc się do nich w żadnym fragmencie uzasadnienia swojego postanowienia. Organ I instancji opisując przebieg postępowania stwierdza jedynie, że uzyskał w jego toku dwie opinie nie wyciągając z tego faktu żadnych wniosków. Stwierdzenia takiego nie można uznać za potwierdzenie przeprowadzenia analizy i rozważenia stanowisk organów opiniujących. Wskazuje to, że decydując o konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko organ I instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zarazem nie rozstrzygnął w oparciu o całość materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w sposób istotny wpłynęło to na wynik sprawy. Nie można wszak wykluczyć, że gdyby argumenty opinii PPIS oraz RDOŚ zostały uwzględnione w toku postępowania przed organem I instancji, organ podjąłby inne rozstrzygnięcia. W literaturze wyrażono pogląd, według którego "Postanowienia organów współdziałających w procesie orzekania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jako wyrażające jedynie opinię będącą najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji nie mają charakteru wiążącego dla organu właściwego do orzekania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z czym to ten organ będzie w sposób ostateczny przesądzał o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć, dla których ma ona charakter fakultatywny. Dlatego też ocena dokonywana w tym zakresie powinna mieć charakter kompleksowy i w żadnym razie nie może ograniczać się do odwołania do poglądów wypowiedzianych przez organy współdziałające. Skoro [...] wyrażają one jedynie niewiążącą opinię, to organ orzekający o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko powinien odwołać się również do innych okoliczności faktycznych przemawiających za taką koniecznością" (zob. K. Gruszecki, Prawne podstawy oceny wpływu na środowisko oddziaływań skumulowanych, ST 3/2012, s. 60). Należy podzielić stanowisko Kolegium, które podnosi, że obowiązkiem organu jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego dlatego też organ I instancji miał obowiązek uzasadnienia dlaczego nie podzielił stanowiska organów współdziałających, które uznały że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tego elementu zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, SKO prawidłowo stwierdziło, że w sprawie został naruszony art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 124 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., co w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchylenie przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wyklucza wydania przez organ I instancji ponownie postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jeżeli karta informacyjna przedsięwzięcia została sporządzona niezgodnie ze stanem faktycznym to organ I instancji winien wezwać wnioskodawcę do jej uzupełnienia w przypadku zaistnienia rozbieżności ze stanem faktycznym. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.