IV SA/Wa 1958/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] maja 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco: A. O. (poprzedniczka prawna skarżącej A. J.) była właścicielem gruntów o powierzchni 5,54 ha, składających się z działek ewidencyjnych oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości [...], co zostało potwierdzone aktem własności ziemi z dnia [...] grudnia 1975r. znak: [...]. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] maja 1983r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, że spadek po A. O. nabył w całości Skarb Państwa. Naczelnik Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1983 r. znak: [...] przekazał nieodpłatnie Okręgowemu Zarządowi Lasów Państwowych w [...] do zagospodarowania leśnego przez Nadleśnictwo [...] nieruchomość Skarbu Państwa - Państwowego Funduszu Ziemi, położoną na terenie wsi [...], o łącznej powierzchni 1,19 ha, składającą się z działek ewidencyjnych, oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. A. J. wystąpiła w dniu 30 września 2013 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Strona podniosła, że przekazana Lasom Państwowym nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, tylko osób fizycznych, na potwierdzenie czego złożyła w toku postępowania prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2010 r. sygn. akt [...] zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 1983 r. sygn. akt [...], stwierdzające, że spadek i wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne po A. O., na podstawie ustawy nabyli: córka J. D. oraz syn W. O.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1983r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania A. J., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę, Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1983r. Organ uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności, a zmiana postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, która nastąpiła po wydaniu decyzji, nie może mieć wpływu na ocenę przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, postanowienie z dnia [...] maja 1983 roku, sygn. akt [...], nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego z mocą wsteczną, lecz zmienione. Nie można zatem uznać, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji postanowienie to nie obowiązywało. Organ wskazał, że naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone wart. 145 k.p.a., nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ ocenił, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1983 roku, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, posiada podstawę prawną do jej wydania oraz skierowana została do właściwej, w dacie wydania decyzji strony postępowania, zatem brak jest podstaw do stwierdzenie nieważności niniejszej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez A. J., Minister wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 198r. została wydana na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 196r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gmin pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej (Dz. U. z 1969r. Nr 1, poz. 1 z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego przepisy tego rozporządzenia nie mogły jednak mieć zastosowania przy przekazaniu nieruchomości Lasom Państwowym, gdyż jak wskazuje sam tytuł aktu prawnego, rozporządzenie to regulowało przekazywanie nieruchomości pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej, do których nie należały Lasy Państwowe. Organ powołał, że w uzasadnieniu decyzji wskazano, że zespół kwalifikowany do oceny gruntów leśnych i nieleśnych przewidzianych do przekazania miedzy jednostkami organizacyjnymi resortów rolnictwa oraz leśnictwa i przemysłu drzewnego przeprowadził lustrację gruntów Państwowego Funduszu Ziemi; zespół ustalił, że grunty o powierzchni 1,19 ha nie nadawały się do wykorzystania rolniczego i postanowił zakwalifikować je do zagospodarowania leśnego przez Nadleśnictwo [...]. Termin protokolarnego przekazania wyznaczono na dzień [...] grudnia 1983 r. Organ wywiódł wobec tego, że faktyczną podstawę przekazania nieruchomości stanowiły przepisy zarządzenia nr 133 Ministrów: Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 listopada 1978r. (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Rolnictwa z 1978r., Nr 6, poz. 28), które regulowało przekazywanie nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa, do których zaliczały się Lasy Państwowe. Powołano, że zgodnie z § 1 ust. 1 tego zarządzenia, przekazywaniu jednostkom organizacyjnym resortu leśnictwa i przemysłu drzewnego podlegały grunty leśne oraz nie nadające się do rolniczego użytkowania grunty nieleśne, wchodzące w skład Państwowego Funduszu Ziemi oraz znajdujące się w zarządzie jednostek organizacyjnych resortu rolnictwa - o ile były zbędne dla tych jednostek. Oceny gruntów przewidzianych do przekazania dokonywał zespół kwalifikowany (§ 2 ust. 1). Do zadań zespołu należało w szczególności dokonywanie oceny gruntów przewidzianych do przekazania pod względem ich przydatności dla potrzeb gospodarki leśnej lub rolnej i ustalenie terminów przekazania gruntów (§2 ust. 5 pkt 1 i 2). Zaś przekazanie gruntów następowało w drodze decyzji terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego ( § 5 ust. 1). Grunty nieleśne nie nadające się do rolniczego użytkowania podlegały przekazaniu z przeznaczeniem do ich zalesienia (§ 6 ust. 1). W ocenie organu odwoławczego, z uzasadnienia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] wynika właśnie, że przepisy tego zarządzenia stanowiły podstawę przekazania nieruchomości o powierzchni 1,19 ha Lasom Państwowym do zagospodarowania leśnego przez Nadleśnictwo [...]. Powołano również, że z wypisu z rejestru gruntów, według stanu istniejącego w dniu [...] listopada 1983 r. wynika, że przekazywanie grunty o powierzchni 1,10 ha sklasyfikowane były jako LsVI, zaś RVI stanowiły powierzchnię 0,09 ha, toteż w decyzji Naczelnik zezwolił na ich zalesienie. Organ wskazał również, że w dacie wydawania decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] Skarb Państwa był właścicielem tych gruntów na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1983 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po A. O.. Ponadto organ podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie przywołanego zarządzenia nie była decyzją w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięciem o przekazaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa, powołując postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OW 66/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji organ uznał, że nie stosuje się do niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących kwestię stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym w ocenie organu brak było podstaw do prowadzenia przez Wojewodę postępowania nieważnościowego, zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] września 2018 r. Organ odwoławczy zaznaczył również, że zgodnie z orzecznictwem sądowo administracyjnym powołanie przez organ administracji wadliwej podstawy prawnej, jeżeli podstawa taka w istocie istniała, nie stanowi dowodu, że decyzja została wydana bez podstawy prawej (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2513/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ uznał za bezzasadny zarzut skarżącej, że brak było podstaw do przekazania gruntów Lasom Państwowym, albowiem w dacie wydawania decyzji przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] Skarb Państwa był właścicielem przekazywanych gruntów. Natomiast organ ocenił, że podnoszona przez skarżąca okoliczność zmiany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. sygn. akt [...] prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1983 r. sygn. akt [...] mogłaby ewentualnie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). Organ wskazał jednak, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] nie jest aktem rozstrzygającym sprawę indywidulaną podmiotów pozostających na zewnątrz administracji, lecz aktem o charakterze wewnętrznym, dotyczącym przekazania gruntów pomiędzy podmiotami państwowymi i z tego powodu do takich rozstrzygnięć nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, regulującego kwestię wznowienia postępowania administracyjnego. A. J. wniosła skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2019 r. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu strona powołała, że organ błędnie przyjął, że decyzja z [...] grudnia 1983 r. nie została wydana na podstawie przepisów k.p.a., ponadto w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2019 r. narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zakwestionowaną decyzją Minister uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r. i umorzył postępowanie przed organem i instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] grudnia 1983 r. została wydana na podstawie zarządzenia nr 133 Ministrów: Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 listopada 1978 r. (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Rolnictwa z 1978r., Nr 6, poz. 28), które regulowało przekazywanie nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa, do których zaliczały się Lasy Państwowe, a nie na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gmin pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej, powoływanych w treści decyzji z [...] grudnia 1983 r. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że decyzja wydawana na podstawie przywołanego zarządzenia nie była decyzją w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięciem o przekazaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa. W konsekwencji organ ocenił, że nie stosuje się do niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących kwestię stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym organ uznał, że brak było podstaw do prowadzenia przez Wojewodę postępowania nieważnościowego, zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] września 2018 r. Wyrażając powyższą ocenę Minister powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OW 66/08. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., do obowiązków organu należy podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tak aby interes strony nie został naruszony. Organ zobowiązany jest do dołożenia wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz wnikliwego przeanalizowania sprawy we wszelkich jej aspektach. Odzwierciedlenie tej analizy winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, a ocena organów winna zostać oparta na przekonujących podstawach, przedstawionych w treści decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, jak również art. 107 § 3 k.p.a. W swej ocenie, że kwestionowany akt nie był decyzją administracyjną, organ powołał się na stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. w sprawie II OW 66/08. Minister wskazał w dwóch zdaniach uzasadnienia, że decyzja wydawana na podstawie zarządzenia nr 133 nie była decyzją w rozumieniu k.p.a., lecz rozstrzygnięciem o przekazaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa, i że nie stosuje się do niej wobec tego przepisów k.p.a. W ocenie Sądu Minister nie dokonał wnikliwej i rzetelnej analizy sprawy, zaś sporządzone uzasadnienie w zakresie wyrażonej w nim oceny, nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że powoływane postanowienie NSA z 31 października 2008 r. zostało wydane w sprawie dotyczącej rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] o wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o nieodpłatnym przekazaniu na rzecz Lasów Państwowych gruntów Państwowego Funduszu Ziemi. W powoływanej sprawie NSA wskazał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Natomiast w ostatnim akapicie uzasadnienia do przedmiotowego postanowienia NSA stwierdził: "W uzupełnieniu należy zauważyć, iż w pierwszym rzędzie wyjaśnieniu przez organ załatwiający wniosek I. i T. P. powinna podlegać kwesta, czy decyzje Naczelnika Gminy, których stwierdzenia nieważności wniosek dotyczy, są decyzjami administracyjnymi (rozstrzygającymi sprawę indywidualna podmiotów pozostających na zewnątrz administracji), czy też są innymi aktami (o charakterze wewnętrznym), dotyczącym przekazania gruntów pomiędzy podmiotami państwowymi. W ocenie Sądu, treść uzasadnienia powoływanego postanowienia prowadzi do wniosku, że w sprawie II OW 66/08 NSA nie przesądził, czy decyzja wydawana na podstawie zarządzenia nr 133 jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postepowania administracyjnego, czy też nie. NSA zauważył natomiast na zasadność dokonania takiej analizy przez organ prowadzący sprawę, w której rozstrzygał spór kompetencyjny. W przedmiotowej sprawie organ, poza przywołaniem postanowienia NSA wydanego w sprawie II OW 66/08 nie przeprowadził żadnej analizy w zakresie wskazanym przez NSA. Organ dokonując swej oceny uzasadnił ją dwoma zdaniami uzasadnienia, z których nie wynika ani jakie okoliczności zostały wzięte przez organ pod uwagę ani w jaki sposób organ dokonał analizy, prowadzącej do oceny wyrażonej w uzasadnieniu decyzji. Powołać należy, że elementy składowe decyzji administracyjnej zostały wskazane w art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie brzmieniem tego przepisu w dacie wydawania zakwestionowanego rozstrzygnięcia, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji państwowej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Natomiast § 3 określał, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa Minister, wydając zakwestionowaną decyzję, w ogóle nie przeprowadził analizy w aspekcie spełnienia przez decyzję wydaną przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] grudnia 1983 r. wymogów określonych przepisem art. 107 k.p.a. Niewątpliwie zaś decyzja Naczelnika zawiera oznaczenie organu administracji publicznej – Naczelnika Miasta i Gminy [...], datę wydania - [...] grudnia 1983 r., oznaczenie stron – OZLP [...], Nadleśnictwo [...], WBGiTR O/ [...], powołanie podstawy prawnej – § 3 ust. 1, § 7 ust. 2, 4, 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej (Dz. U. Nr 38 poz. 1 z 1968 r. ze zmianą w 1982 r. (Dz. U. Nr 3 poz. 13) oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego z 14 czerwca 1960 r., rozstrzygnięcie – przekazanie nieodpłatnie Okręgowemu Zarządowi Lasów Państwowych w [...] do zagospodarowania leśnego przez Nadleśnictwo [...] nieruchomości Skarbu Państwa Państwowego Funduszu Ziemi położonych na terenie wsi [...] działek o numerach, powierzchni i użytków wyszczególnionych w decyzji oraz zezwolenie na zalesienie przekazywanych gruntów, uzasadnienie faktyczne, pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Wojewody [...], podpis pracownika upoważnionego od wydania decyzji. Dodatkowo decyzja została zatytułowana jako "Decyzja". Skoro zakwestionowana decyzja z dnia [...] grudnia 1983 r. zawiera wszystkie składowe elementy decyzji określone w art. 107 § 1 k.p.a., to organ zobowiązany był swą ocenę, że orzeczenie Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] grudnia 1983 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. szczegółowo umotywować. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie przeprowadził w istocie żadnej analizy. Ponadto, jak wynika z akt sprawy administracyjnej (akta księgi wieczystej), decyzja z [...] grudnia 1983 r. została złożona wraz z innymi dokumentami potwierdzającymi przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa do sądu wieczystoksięgowego i na tej podstawie dokonano założenia księgi wieczystej dla przedmiotowych nieruchomości, wpisując jako właściciela Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. O ile nie budzi wątpliwości, że wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa miał miejsce na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku na rzecz Skarbu Państwa po A. O. – to wpisanie państwowej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której oddano nieruchomość w zarząd, mogło nastąpić właśnie na podstawie kwestionowanej decyzji. Organ w ogóle nie przeanalizował skutków wydanej decyzji w kontekście praw i władania ujawnionego w księdze wieczystej. Zauważyć również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając postanowieniem z 9 marca 2004 r. w sprawie OW 29/04 (dostępne CBOSA) spór kompetencyjny pomiędzy Wojewodą [...] a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], Starostą Powiatu [...] i Wójtem Gminy [...] w sprawie dotyczącej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] czerwca 1984 r. Nr [...] orzekającej o przekazaniu nieruchomości Skarbu Państwa – PZF – na rzecz Nadleśnictwa [...], wydanej na postawie zarządzenia nr 133 Ministra Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 listopada 1978 r w sprawie zasad oraz trybu przekazywania gruntów leśnych i nieleśnych pomiędzy jednostkami organizacyjnymi resortów rolnictwa oraz leśnictwa o przemysłu drzewnego, nie miał wątpliwości, że decyzja Naczelnika z [...] czerwca 1984 r. jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Również takich wątpliwości nie wyraził WSA w Warszawie wydając wyrok w dniu 31 maja 2005 r. w sprawie IV SA/Wa 409/05 (dostępne CBOSA) - sąd nie miał wątpliwości, że decyzja Naczelnika Gminy [...] z [...] listopada 1984 r., wydana na podstawie zarządzenia Nr 133, była decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a. Podobnie w sprawie II SA/BK 23/11 prowadzonej przed WSA w Białymstoku - wyrok z dnia 21 kwietnia 2011 r. (dostępne CBOSA) dotyczący decyzji z dnia [...] marca 1980 r. wydanej przez Naczelnika Gminyn[...] na podstawie zarządzenia Nr 133. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister winien dokonać wnikliwej analizy sprawy i w swej ocenie uwzględnić przepis art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym orzekł jak w sentencji.