IV SA/Wa 196/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 czerwca 2018 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 czerwca 2018r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018 r. straszy referendarz sądowy odmówił K. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem referendarza sądowego, okoliczności na których Skarżąca oparła swój wniosek o prawo pomocy zostały jedynie opisane. Wiąże się to z tym, że Skarżąca nie wykonała wezwania do nadesłania dokumentów źródłowych takich jak: wyciągi bankowe czy dokumenty obrazujące wydatki. W związku z tym referendarz sądowy miał do dyspozycji wyłącznie oświadczenia Skarżącej, a to kolei jest niewystarczające, aby podjąć obiektywne i niepozostawiające wątpliwości rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy. W sprzeciwie od powyższego postanowienia Skarżąca podniosła, iż uiściła wpis od skargi i wniosła o przeprowadzenie jawnego posiedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uwarunkowanie jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że spełnia przesłanki o których mowa w tym przepisie tj. wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu rację ma referendarz sądowy, który stwierdził, iż w związku z nienadesłaniem przez Skarżącą dokumentów obrazujących jej sytuacje materialną, Skarżąca nie wykazała, że spełnia ww. przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd podkreśla również, że Skarżąca owych dokumentów nie załączyła również do sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie