IV SA/Wa 1960/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] maja 2019 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło postanowienie Prezydenta W. Nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. orzekające o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nauki) wraz z łącznikiem i garażem podziemnym oraz przebudową budynku istniejącego, miejsc postojowych na poziomie terenu z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi, na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. K. (budynek) oraz części działek ew. nr [...] i [...] (pod wjazd, wejścia i infrastrukturę) na terenie dzielnicy [...] W. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Instytut Ochrony Środowiska – Państwowego Instytutu Badawczego pismem z 11 stycznia 2019 r. wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nauki) wraz z łącznikiem i garażem podziemnym i przebudową budynku istniejącego, miejscami postojowymi na poziomie terenu oraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na dz. ewid. [...] części działek ewid. [...] i [...] (pod wjazd wejścia i infrastrukturę) w obrębie [...] przy ul. K. w W. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie wszczętej ww. wnioskiem, wskazując iż do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 20 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 811/18 uchylającego decyzję Wojewody [...] zatwierdzającej projekt budowlany dla ww. inwestycji, decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy z siedzibą w W. przy ul. K. SKO w W. po rozpoznaniu środka zażaleniowego uchyliło zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniło, że w sytuacji gdy podstawę zawieszenia postępowania stanowi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. przesłanka wymieniona w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, trzeba mieć na uwadze, że zagadnienie wstępne warunkuje merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Innymi słowy wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Dalej SKO wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji znalazł się w obrębie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia ul. J. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady W. Gminy W. z [...] października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., stwierdził nieważność § 56 ust. 2 pkt 1 uchwały. W konsekwencji zostały uchylone zasady kształtowania terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. SKO wskazało także, że Prezydent W. odmówił Instytutowi Ochrony Środowiska - Państwowemu Instytutowi Badawczemu z siedzibą w W. decyzją z [...] lipca 2017 r. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją nr [....] z [...] lutego 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2017r. i zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Wyrokiem z 20 grudnia 2018r., sygn. akt VII SA/Wa 811/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że w związku z wyeliminowaniem § 56 ust. 2 pkt. 1 uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego, w chwili orzekania przez organy obu instancji, dla omawianego terenu nie istniały zasady kształtowania zabudowy określone art. 15 ust. 2 pkt. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Organ architektoniczno – budowlany nie posiada zaś kompetencji do samodzielnego wyinterpretowania i uzupełnienia brakujących zapisów planu w części objętej orzeczeniem o stwierdzeniu ich nieważności przez Sąd. Brak stosownych zapisów planu uniemożliwia ocenę zgodności rozwiązań projektowych pod tym kątem i uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok na skutek złożenia skargi kasacyjnej jest nieprawomocny. Zdaniem Kolegium, jakkolwiek zapadły przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2018r., sygn. akt VII SA/Wa 811/11 będzie miał wpływ na wynik postępowania w przedmiotowej sprawie, niemniej związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy wydaniem wyroku a rozstrzygnięciem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie istnieje. Skargę do tutejszego Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2019 r., Nr [...] wniosła M. Z., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny; 2. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a także poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący do niego zaufania; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, tj. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo braku zaistnienia przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w jej ocenie spełnione zostały wszystkie przesłanki zawieszenia postępowania wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy bowiem jest w toku a wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dalej skarżąca podała, że o zasadności i trafności jej stanowiska przesądza treść art. 65 ust. 1 upzp, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy staje się bezprzedmiotowa w sytuacji, w której inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. W sytuacji zatem , w której Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 811/18, uchyli wskazany wyrok WSA w Warszawie w całości, wówczas Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy uzyska prawomocne pozwolenie na budowę Inwestycji. Powyższe będzie oznaczało nie mniej nie więcej jak to, że wnioskodawca, tj. Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy uzyska prawo do prowadzenia robót budowlanych na terenie Inwestycji. Powyższa okoliczność spowoduje, że ewentualna decyzja o warunkach zabudowy wydana w niniejszym postępowaniu na rzecz Instytutu Ochrony Środowiska - Państwowego Instytutu Badawczego stanie się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość należy również odnieść do samego faktu prowadzenia postępowania, którego zakończenie, tj. wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, byłoby równoznaczne z niemożnością realizacji określonych w niej praw i obowiązków z w/w powodu). Mają na uwadze powyższe rozważania, skarżąca podniosła, że twierdzenie organu, iż nie istnieje żaden związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny a wydaniem decyzji w niniejszym postępowaniu, jest niezasadne i traci na znaczeniu. Jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy uzyska prawomocne pozwolenia na budowę Inwestycji, procedowanie w niniejszej sprawie będzie bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że wydana decyzja o warunkach zabudowy nie będzie mogła stanowić podstawy uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje możliwości merytorycznej kontroli postanowienia. Skarżąca w zasadzie musiała domyślać się, jakimi przesłankami i okolicznościami kierował się organ wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Powyższe sprawia, że skarżąca nie jest w stanie kompleksowo odnieść się do stanowiska organu, co w konsekwencji ogranicza jej prawo do wniesienia środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarówno rozstrzygnięcie jak stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest zgodne z prawem, chociaż rację ma skarżąca że motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały przedstawione w nadmiernie lakoniczny sposób. W ocenie Sądu jednak okoliczność ta pozostała bez wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała natomiast, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności Sąd nie stwierdził nieprawidłowości co do ustalenia, że w sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej "k.p.a"). Zgodnie natomiast z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podzielić należy poglądy orzecznictwa (wyrażone w poniżej wskazanych orzeczeniach), że użyty w tym przepisie zwrot "zawiesza" oznacza, iż kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego nie została pozostawiona uznaniu organu prowadzącego postępowanie. Ma on obowiązek zawiesić postępowanie w każdym przypadku, gdy stwierdzi, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Co istotne, przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być okoliczność (okoliczności), którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet wówczas, gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Stąd, przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wymaga istnienia między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania. Z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczone są cztery elementy: po pierwsze – zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; po drugie – jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; po trzecie – wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; po czwarte – istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się tym samym sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim jego rozstrzygnięciem. Innymi słowy, zagadnienie wstępne jest kwestią materialnoprawną pojawiającą się w toku sprawy administracyjnej, która uniemożliwia – bez uprzedniego jej rozstrzygnięcia – załatwienie istoty sprawy administracyjnej. Ocena tego zagadnienia, gdyby samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o braku podstaw do zawieszenia postępowania. Przypomnieć należy, że sporną w niniejszej sprawie kwestię stanowi ocena, czy z uwagi na poddanie kontroli sądu II instancji wyroku WSA w Warszawie uchylającego decyzję orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę, wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowanie w sprawie ustalenia warunków. Wyjaśnić zatem trzeba, że co do zasady (wyjątki nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie), ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest w przypadkach zmiany zagospodarowania terenu lub użytkowania budynków na terenie, na którym nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta poprzedza uzyskanie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że postępowanie o pozwolenie na budowę jest kolejnym etapem inwestycyjnym, w którym – w przypadku braku planu – inwestor musi przedłożyć decyzję wz. Postępowania te nie są wobec siebie konkurencyjne, ale się uzupełniają. Jedynie w przypadku gdy na danym terenie, na którym ma być realizowana inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wówczas decyzja wz nie jest wymagana. W rozpoznanej sprawie dla terenu, na którym miała zostać zrealizowana inwestycja, obowiązywał mpzp, który jednak został wyeliminowany orzeczeniem Sądu w części dotyczącej właśnie tego terenu. Ta kwestia nie jest sporna. Jest również oczywiste, że pozwolenie na budowę, które zostało udzielone decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek wyroku WSA w Warszawie. Zatem już w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji wz, nie było w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Tym samym brak było przeszkód do procedowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Poddanie bowiem tego wyroku kontroli instancyjnej nie stanowi zagadnienia prawnego w wyżej wskazanym rozumieniu. Przedmiotem badania sądu nie jest bowiem ocena jakiejkolwiek kwestii materialnoprawnej, od której rozstrzygnięcia zależy wydanie decyzji wz. Przypomnieć trzeba, że materialnoprawne przesłanki ustalenia warunków zabudowy zostały uregulowane bowiem uregulowane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanym na jego podstawie rozporządzeniu. Wśród przesłanek tych ustawodawca nie wymienia kwestii uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zawiera w tym zakresie unormowań również przywołany przez skarżącą przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Przepis ten jedynie wskazuje skutki uzyskania pozwolenia na budowę dla tego samego terenu, ale przez innego wnioskodawcę. Regulacja ta ma służyć zachowaniu pewności obrotu prawnego. Inwestor, który uzyskał decyzję wz, a następnie w oparciu o nią uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę może bowiem rozpocząć realizację inwestycji. Wówczas zaś inny inwestor już nie może realizować uprawnień z decyzji wz wydanych na jego rzecz. Przepis ten jednak nie odnosi się w żaden sposób do sytuacji, gdy pozwolenie na budowę zostało wydane a następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, zaś na skutek jego wyeliminowania inwestor złożył kolejny wniosek o wydanie decyzji wz. Skoro zatem wskutek wydania przez WSA w Warszawie wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 811/18 pozwolenie budowlane dla przedmiotowej inwestycji zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to na chwilę obecną brak jest zatem przeszkód do prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kontrola instancyjna orzeczenia sądu administracyjnego eliminującego z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, nie tworzy bowiem tego rodzaju zależności, że nie jest możliwe zakończenie postępowania administracyjnego bez uprzedniego rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek skargi kasacyjnej od ww. wyroku nie jest bowiem rozpatrywana żadna kwestia materialnoprawna, której uprzednie ustalenie uczyni dopiero możliwym rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Co prawda dokonywana przez Sąd drugiej instancji ocena legalności rozstrzygnięcia WSA w Warszawie uchylającego pozwolenie budowlane będzie miała wpływ na ocenę czy wydana decyzja wz winna pozostać w obrocie prawnym, jednak nie stanowi to o braku możliwości załatwienia wniosku o wydanie decyzji wz co do istoty. Brak jest bowiem przeszkód do oceny materialnoprawnych przesłanek wydania decyzji wz. Brak również podstaw do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie decyzji wz jest bezprzedmiotowe, skoro na dzień wszczęcia tego postępowania, w obrocie prawnym brak było pozwolenia na budowę. W konsekwencji, skoro w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., prawidłowo zaskarżonym postanowieniem organ drugiej instancji wyeliminował z obrotu prawnego postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania. Odpowiednio przy tym do przedmiotu rozstrzygnięcia dokonał oceny wyłącznie co do uwzględnionej w zaskarżonym postanowieniu przesłanki zawieszenia i na podstawie art. 144 k.p.a., stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości. Trzeba także wyjaśnić, że zgodnie z art. 144 k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Oznacza to, że przepisy art. 138 k.p.a., w tym § 1 pkt 2, do zażaleń mogą być stosowane wprost, z odpowiednimi modyfikacjami lub w ogóle. Dopuszczalne jest zatem orzeczenie przez organ drugiej instancji jedynie o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.