IV SA/Wa 1966/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadów oddala skargę Na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 26 pkt 3 i art. 28 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 3 ust. 1 lit. b pkt (iii) oraz art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów, art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych eksploatacji, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 grudnia 2011r. H. M. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M. S. w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011r., znak: [...] nakładającej na H. M. i M. M. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2015, znak [...]: 1. uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] grudnia 2011r., nakładającą na H. M. i M. M. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w całości; 2. nałożył na M. M. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów; 3. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 3 marca 2011 r., w wyniku zgłoszenia do procedury celnej uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego przez H. M. i M. M. z [...] na terytorium Polski, funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] - Oddziału Celnego w I. ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu w postaci ww. pojazdu. W toku postępowania celnego zgromadzono dokumenty tj. kopię umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu, kopia dokumentu "Certifikate of Destruction" z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz z tłumaczeniem, kopię oceny technicznej pojazdu Nr [...] z dnia 27 stycznia 2011 r., wykonanej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego R. O., kopię dokumentu SAD z dnia [...] marca 2011 r. oraz dokumentację fotograficzną. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], mając na uwadze stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, iż ww. pojazd stanowi odpad, pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadu oraz przekazał całą dokumentację zebraną w tej sprawie wskutek czego Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania ww. odpadem. H. M., pismem z dnia 27 lipca 2011 r. zwrócił się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o umożliwienie powrotnego wywozu przedmiotowego pojazdu do kraju wysyłki na podstawie procedur określonych w art. 9 Konwencji Bazylejskiej z jednoczesnym zobowiązaniem Strony do sporządzenia zgłoszenia powrotnego wywozu odpadów zgodnie z art. 24 ust. 2 akapit 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 21 września 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska poinformował, iż ww. przepis nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania a odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w rozpatrywanej sprawie spoczywa na jego odbiorcy, nie zaś na wysyłającym odpad. Ostatecznie organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. znak: [...] nałożył na H. M. i M. M. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. H. M., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. S. wystąpił do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, wskutek rozpoznania którego Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] października 2012r. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2011r., nakładającą na H. M. i M. M. przedmiotowy obowiązek. Pełnomocnik H. M. pismem z dnia 20 listopada 2012r. poinformował o śmierci swojego mocodawcy w dniu [...] września 2012r., wskutek czego organ w dniu [...] listopada 2012r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] października 2012r. oraz postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r. z urzędu wstrzymał jej wykonanie. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż jedynym spadkobiercą zmarłego H. M. - jest jego żona M. M.. Jednocześnie M. M. oświadczył, że na skutek zawartej z M. M. umowy darowizny z dnia [...] marca 2014r., przedmiotowy pojazd stał się jego wyłączną własnością. Nadto M. M. w dniu 31 marca 2014r. przedstawił organowi dokument własności dla ww. pojazdu, tj. Certiifikate of Title Salavage - Powypadkowy Akt Własności z dnia [...] kwietnia 2012r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka [...], jak również wypełniony urzędowy wniosek ze [...] dot. pojazdów po rekonstrukcji wraz z tłumaczeniem oraz ocenę techniczną pojazdu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził nieważność swojej decyzji z dnia [...] października 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2011r. i następnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w odniesieniu do zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał w dniu 17 kwietnia 2015 roku zaskarżoną do Sądu decyzję. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. M. reprezentowany przez adw. M. S. zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego art. 3 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), które polegało na przyjęciu przez organ administracji założenia, że pojazdowi sprowadzonemu przez skarżącego do kraju należy przypisać cechę odpadu w rozumieniu w/w przepisu prawa, w sytuacji, w której takiej cechy mu przypisać nie można, o czym świadczy przedłożona przez skarżącego dokumentacja w toku postępowania w postaci Certificate of Title SALAVAGE z dnia [...] kwietnia 2012 roku, "Application for Reconstructed, Specially Costructed, Collectible, Modified, Flood, Recovered Thef Vehicles and Street Rods" oraz opinii rzeczoznawcy - biegłego sądowego R. O., które to dokumenty jednoznacznie stwierdzają, że przedmiotowy pojazd po dokonaniu naprawy może być użytkowany w ruchu drogowym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i to zarówno na terenie [...] jak i Polski;  2) naruszenie przepisów postępowania, art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nie wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie wszechstronne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji pozostającej w sprzeczności z interesem prawnym obywatela oraz podstawowymi zasadami współżycia społecznego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o: 1)uchylenie zaskarżonej części decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 roku, znak sprawy [...]; 2)zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych; 3)zwolnienie skarżącego z konieczności uiszczania wpisu od niniejszej skargi, gdyż nie jest on go w stanie uiścić bez uszczerbku dla swojego utrzymania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji rozpoznający sprawę, w efekcie wydający decyzję powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, działać na podstawie przepisów prawa, w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powinien też mieć na względzie, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania (wyrok NSA w Katowicach z 13.06.2000r., sygn. akt I SA/Ka 2160/98, publ. LEX nr 43969). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się "każde/ substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11 wskazał, iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Z powyższego wynika, iż głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest postępowanie jej posiadacza. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września 2003r. w sprawie C-l 14/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje (wyroki WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt: IV/Wa 81/08; z dnia 15 października 2009r., sygn. akt: IVSA/Wa 98/09 oraz z dnia 31 marca 2010r., sygn. akt: IVSA/Wa 249/10). Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz. Pozbycie się zatem pojazdu przez poprzedniego posiadacza bez równoczesnego przekazania dowodu rejestracyjnego lub dokumentu stanowiącego jego odpowiednik, w ocenie Sądu, w sposób jednoznaczny przesądza o zaistnieniu przesłanki "pozbycia się przedmiotu". Z akt sprawy wynika, że uszkodzony pojazd marki [...] został w dniu [...] września 2010r. zbyty przez [...] podmiot [...], [...] na rzecz H. i M. M. za ustaloną cenę 2.325,00 USD. Do ww. pojazdu dołączono dokument Certifikate of Destruction z dnia 25 sierpnia 2010r., który zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka [...] stanowi Świadectwo Kasacji Pojazdu i zawiera adnotację, iż po jego wydaniu nie jest możliwe wydanie Aktu Własności dla tego pojazdu. Powyższy dokument wyklucza prawną możliwość ponownego dopuszczenia ww. pojazdu do ruchu drogowego. Tym bardziej dziwi Sąd zaistniała w sprawie sytuacja, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przedstawiono inny dokument dla ww. pojazdu, tj. Certificate of Title Salvage z dnia 22 kwietnia 2012r. który stanowi Powypadkowy Akt Własności, gdzie jako właściciel ww. pojazdu wskazana została firma ubezpieczeniowa [...]. Niezrozumiałym jest dla Sądu legitymowanie się dwoma różnymi dokumentami dotyczącymi tego samego pojazdu znajdującego się w tym samym stanie technicznym, wydanych w różnych datach, przy czym wystawienie drugiego z nich tj. Certificate of Title Salvage nastąpiło już po sprowadzeniu pojazdu do Polski, bez poddania go stosownym badaniom. Powyższa jednak okoliczność nie mogłaby stanowić o zmianie kwalifikacji przedmiotowego pojazdu albowiem brany jest pod uwagę wyłącznie ten dokument, który został wskazany przy zgłaszaniu w Urzędzie Celnym. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Stosowanie do art. 72 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Na terytorium [...] podstawowym dokumentem uprawniającym właściciela pojazdu do jego zarejestrowania jest Certyfikat Tytułu Własności (Certificate of Title of Vehicle) i taki dokument stanowi "inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu, wydany przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie". Dokument Świadectwo Kasacji Pojazdu, wydany dla przedmiotowego pojazdu, nie stanowi dokumentu, o którym mowa w ww. art. 72 ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając na uwadze, iż przedmiotowy pojazd był zarejestrowany, a następnie w wyniku zdarzenia losowego uległ uszkodzeniu i przez Departament ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i Pojazdów [...] w [...] został przeznaczony do zniszczenia (zezłomowania) należy znać, że ww. pojazd jeszcze na terytorium [...] uzyskał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski. Przedstawiony do deklaracji celnej dokument "Certificate of Destruction" w żaden sposób nie potwierdza rejestracji na terenie [...] pojazdu, dla którego został wydany, a więc nie może zostać uwzględniony w procesie rejestracji pojazdu na ternie RP. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości użytkowania tego pojazdu zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Zatem z powyższych przyczyn pojazd ten nie mógł być ponownie zarejestrowany a obecnie może być ewentualnie wykorzystany jako źródło części zamiennych lub złom. Należy mieć na uwadze, że okoliczność związana z możliwością użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem oraz funkcją ma wpływ na uznanie bądź nie uznanie pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Jeżeli pojazd samochodowy utracił swoją pierwotną funkcję, dla której został wytworzony, to spełniona została tym samym przesłanka ustawowa kwalifikująca ten przedmiot jako odpad. Z powodu utraty pierwotnej funkcji, dotychczasowy posiadacz pojazdu pozbył się go na rzecz skarżącego. W literaturze wyrażono pogląd, według którego kluczowym elementem definicji odpadów jest pojęcie "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza (M. Górski, Gospodarowanie odpadami w świetle prawa wspólnotowego i polskiego prawa wewnętrznego, Poznań 2005, s. 41.). Z orzecznictwa TS Unii Europejskiej wynika, że ważną przesłanką, która przesądza o tym, że przedmiot staje się odpadem, jest zachowanie się posiadacza (K. Karpus, Gospodarowanie odpadami w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na gruncie dyrektyw ramowych w sprawie odpadów, Włocławek 2011, s. 12 i n.). M. Górski zwraca uwagę na duże znaczenie wykładni określenia "pozbycie się". Jego zdaniem, powinna ona być indywidualizowana, w szczególności gdy pojawiają się wątpliwości, czy wskutek pozbycia się dany przedmiot jest odpadem (J. Jerzmański, M. Górski, Pojęcia "odpady", "odpady komunalne", [w:] M. Górski, K. Nowacki, Prawne i organizacyjne obowiązki gmin w postępowaniu z odpadami komunalnymi, Wrocław 2012, s. 55.). Z definicji ustawowej wynika dwoista natura odpadu. Odpadem jest substancja lub przedmiot. Ta szczególna cecha jest związana z określonymi zachowaniami posiadacza odpadów. Polegają one na: pozbywaniu się odpadów, zamiarze pozbycia się odpadów lub obowiązku pozbycia się odpadów. Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu należy odnosić do pojęcia subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla jego posiadacza. Jest ona bezpośrednio powiązana z utratą pierwotnej funkcji substancji lub przedmiotu. Miernik wartościowy substancji lub przedmiotu wymaga stosowania kryteriów, które zawiera definicja ustawowa pojęcia "odpady". W przypadku substancji lub przedmiotu, które stają się odpadem możemy mówić np. o wartości początkowej oraz wartości bieżącej, uzasadniającej podstawę pozbycia się przez dotychczasowego posiadacza. W definicji tej pozbycie się, wzorem interpretacji przyjętych w prawie wspólnotowym i orzecznictwie sądów europejskich, nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Możliwe jest więc pozbycie się przedmiotu także wówczas, gdy pozostaje on nadal we władaniu tego samego podmiotu. Pozbyciem się przedmiotu będzie też przekazanie innemu podmiotowi, który to podmiot będzie dany przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny sposób (odmienny od jego pierwotnego przeznaczenia, a stosowany ze względu na nieprzydatność przedmiotu do wykorzystania w sposób pierwotnie zakładany). W konsekwencji wykładnia terminu "pozbycie się" powinna być indywidualizowana, w szczególności wówczas, gdy jest wątpliwe, czy dany przedmiot jest wskutek pozbycia się go odpadem. Zgodnie z sugestiami zawartymi w orzecznictwie sądów europejskich, wykładnia taka powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku polskiej ustawy o odpadach – ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Pamiętać też trzeba o obowiązku stosowania przy interpretacji ustawy o odpadach zasad ogólnych ustawy – Prawo ochrony środowiska, w szczególności w tym przypadku zasady prewencji (art. 6 p.o.ś.), mającej także swoje odzwierciedlenie w podstawowych przepisach wspólnotowych. Z założeń tych wynika wskazówka stwierdzająca, iż w sytuacji wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, a potencjalnie możliwe jest negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko, należałoby uznać dany przedmiot za odpad. Sąd nie znalazł zatem uzasadnienia dla uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 u.o., poprzez uznanie spornego pojazdu za odpad. Organ dokonał kwalifikacji przedmiotowego pojazdu jako odpadu na podstawie prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, w odniesieniu do obowiązującego w tym zakresie prawa, a także ugruntowanego orzecznictwa, zarówno sądów administracyjnych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skoro zatem pojazd ten był odpadem, to w dalszej kolejności należało ustalić kto jest odpowiedzialny za jego międzynarodowe przemieszenie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o, stanowi, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów (jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów) w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o.). Sąd podziela zatem stanowisko organu orzekającego w niniejszej sprawie, że strona skarżąca jest odpowiedzialna za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci wskazanego pojazdu, ponieważ była odbiorcą tego odpadu. Natomiast zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ orzekający słusznie zobowiązał skarżącego do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony w wyżej wymienionym przepisie. Reasumując stwierdzić należy, że organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, wreszcie w sposób wyczerpujący uzasadnił, dlaczego przedmiotowy pojazd marki: [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], o został uznany za odpad. Uzasadniając swoje stanowisko GIOŚ prawidłowo powołał się na normy prawa materialnego. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.