IV SA/Wa 198/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej oddala skargę Decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. nałożono na O. S.A. w W. obowiązek zapłaty 79.463,59 zł tytułem opłaty za wycinkę drzew, opłata ta była wymagalna z upływem 14 dni od dnia kiedy decyzja Wojewody [...] Nr [...] stanie się ostateczna. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] zaliczył O. S.A. w W. (dalej jako spółka/skarżąca) na poczet zaległości podatkowej wpłatę z dnia [...] marca 2013 r. w kwocie 79.463,59 zł na: koszty upomnienia - 8,80 zł; opłatę za usunięcie drzew - 66.670,79 zł i odsetki za zwłokę - 12.784,00 zł. Natomiast wpłatę z dnia [...] maja 2013 r. w kwocie 12.792,80 zł zaliczył na: koszty upomnienia - 8,80 zł; opłatę za usunięcie drzew - 10.589,57 zł i odsetki za zwłokę - 2.194,43 zł. Na skutek zażalenia spółki Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zaskarżonym do tut. Sądu postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie [...] utrzymał w mocy ww postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej. W skardze na powyższe postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej spółka wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając organowi lI instancji naruszenie art. 55 § 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r. poz. 749 zwana dalej ordynacją), art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Dz. U. 2013 r. poz. 267 zwanej dalej kpa) oraz art. 87 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 627). Zdaniem skarżącej egzekwowany obowiązek zapłaty należności nie istnieje albowiem wpłacona przez nią kwota, zgodnie z jej wnioskiem, powinna zostać zaliczona w całości na poczet należności głównej, a ponadto nie było podstaw do naliczenia przez organ administracyjny odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty za wycinkę drzew, ponieważ zdaniem skarżącej nie pozostawała ona w zwłoce w uiszczeniu opłaty. Spółka wskazała, że decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. dotyczyła praw i obowiązków około 80 osób a każda z nich mogła wnieść odwołanie. Podniosła, że nie posiadała wiedzy na temat złożonych przez adresatów decyzji ewentualnych odwołań oraz że wielokrotnie bezskutecznie zwracała się do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. a opłatę za usunięcie drzew uiściła w dniu [...].03.2013r. tj. niezwłocznie po otrzymaniu upomnienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].03.2013r. Skarżąca podniosła, że w kolejnych upomnieniach organ zmieniał stanowisko, np. w upomnieniu z dnia [...].04.2013r. Wojewoda [...] wezwał ją do uiszczenia 15.237,40 zł tytułem odsetek za zwłokę w uiszczeniu opłaty za usunięcie drzew a kwota należności głównej została wówczas określona na 0,00 zł. Jej zdaniem oznacza to, że organ zaliczył dokonaną w dniu [...].03.2013 r. wpłatę kwoty 79 463,59 zł w całości na poczet należności głównej. Zaznaczyła przy tym, że w piśmie [...] z dnia [...].10.2012r. organ wyraźnie wskazał, że postępowanie w sprawie przedmiotowej decyzji nie zostało zakończone, a zatem nie miała podstaw by uznać, że decyzja jest ostateczna a w związku z tym nie mogła dokonać zapłaty za wycinkę drzew. Spółka zarzuciła też, że żądanie odsetek w niniejszej sytuacji narusza wyrażoną w art. 7 kpa zasadę załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony, a także narusza zasadę wyrażoną w art 8 kpa oraz w art. 9 kpa, ponieważ brak niezwłocznego poinformowania spółki o ostateczności przedmiotowej decyzji miał istotny wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków zaś obowiązkiem, organu administracji było czuwanie nad tym, by strona nie poniosła z tego tytułu szkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę Sąd ocenia, czy zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że nie narusza on przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad wyrażonych w art. 7, art. 8 i w art. 9 kpa. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w S: w pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu wojewoda zezwala na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Do inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.w.), z wyjątkiem art. 84-89 tej ustawy. Jak stanowi art. 87 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody uiszczenie opłaty następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna. W razie nieterminowego uiszczenia opłaty pobiera się odsetki za zwłokę w wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych (art. 87 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody). Stosownie zaś do art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 749) do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2, zgodnie z którym jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu wskazujące na to, że zaliczenie dokonanej wpłaty, w sposób inny niż ten, jaki określono w art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej nie jest możliwe. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 1457/11). Wbrew twierdzeniom spółki nie ma tu zastosowania art. 62 § 1 Ordynacji wskazujący, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Spółka twierdziła, że zgodnie z jej wolą organ miał obowiązek zaliczyć dokonaną przez nią pierwotnie wpłatę na poczet należności głównej. Jednak ewentualnego zobowiązania co do odsetek od należności głównej nie można wbrew treści art. 55 § 2 Ordynacji traktować jako zobowiązania z różnych tytułów, o których mowa w art. 62 § 1 Ordynacji. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej za niezasadny. Nie są też zasadne twierdzenia skarżącej wskazujące na brak obowiązku zapłaty opłaty z tytułu wycięcia drzew do czasu uzyskania zaświadczenia o ostateczności decyzji administracyjnej określającej tę opłatę. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że przepisy procedury administracyjnej dla określenia ostateczności decyzji nie wymagają wystawienia osobnego pisemnego zaświadczenia, gdyż o dacie ostateczności decyzji administracyjnej stanowią same przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mianowicie jak stanowi wprost art. 16 § 1 kpa, ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa) a od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa). Jednocześnie o każdym wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, ma obowiązek zawiadomić strony (art. 131 kpa). W kontrolowanej sprawie odwołanie od decyzji nakładającej opłatę za wycięcie drzew złożyła jedna strona, o czym skarżąca spółka została poinformowana osobnym pismem. O wyniku postępowania odwoławczego również spółka została powiadomiona. Organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 kpa stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, i postanowienie to zostało skutecznie doręczone spółce. Postanowienie w tym zakresie, jak stanowi art. 134 zd. 2 kpa - jest ostateczne. Powyższe oznacza, że sporna decyzja stała się ostateczna z datą doręczenia stronom postanowienia wydanego w trybie art. 134 kpa a termin uzyskania owej ostateczności decyzji wynika z przepisów kpa. Okoliczność, że toczyło się następnie postępowanie sądowo-administracyjne nie ma znaczenia dla określenia daty ostateczności ww decyzji z 2010r. Spółka nie kwestionowała ww okoliczności, w szczególności ani kwestii doręczenia powiadomienia o wniesieniu odwołania ani postanowienia wydanego w trybie art. 134 kpa, nie kwestionowała także samej zasady wyliczenia odsetek czy daty ostateczności decyzji, od której je naliczono a Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Ostatecznie bez znaczenia dla wyniku sprawy Sąd uznał zarzuty co do niekonsekwencji organu wyrażanej w kolejnych upomnieniach. Przedmiotem skargi jest bowiem postanowienie wydane w trybie art. 62 § 4 zd 2 Ordynacji a ono nie narusza prawa. Kwestionując pozostawanie w zwłoce spółka nie wskazała podstawy prawnej, na której opierałaby swoje twierdzenie o konieczności osobnego pisemnego zawiadomienia jej o dacie ostateczności spornej decyzji. Odnośnie do podnoszonej w skardze kwestii wyważania interesu publicznego i interesu strony – należy wskazać, że Sąd w czynnościach organu nie dopatrzył się nieprawidłowości. Organ I instancji, do którego zwracała się spółka o wydanie zaświadczenia nie dysponował aktami sprawy, bo te były najpierw w dyspozycji organu II instancji a następnie w dyspozycji Sądu. Ponieważ jednak spółka jako strona postępowania zgodnie z przepisami procedury była powiadamiana o czynnościach postępowania odwoławczego, to brak dysponowania przez nią stosownym pisemnym zaświadczeniem o dacie ostateczności decyzji nie powoduje, że data tej ostateczności nie mogła być przez nią ustalona we własnym zakresie w oparciu o obowiązujące przepisy procedury administracyjnej. W konsekwencji nie doszło także do przesunięcia terminu wymagalności spornej opłaty za wycięcie drzew, a organ prawidłowo wyliczył odsetki dzieląc pierwszą wpłatę częściowo na należność główną a częściowo na odsetki – stosownie do treści art. 52 § 2 Ordynacji i stosownie do przekroczenia wymagalności terminu płatności. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.