IV SA/Wa 1984/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów oddala skargę Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1350/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2008 r., którą uchylono decyzję Starosty M. z dnia [...] stycznia 2008 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Uchyloną decyzją organ I. Instancji odrzucił zarzut M. M., właścicielki działki nr ew. [...] i [...] we wsi R., gmina D., dotyczący danych ewidencyjnych określających przebieg granicy tychże działek z działką nr ew. [...] i [...]. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd sformułował następujące tezy: - zasadnie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, bowiem sprawa nie została właściwie wyjaśniona, - nie wyjaśniono, dlaczego rozbieżnie ustalono przebieg granicy między działkami nr ew. [...] i [...] dniach 13 sierpnia 2005 r. i 12 czerwca 2006 r., - sam fakt nie złożenia oświadczeń, co do przebiegu granicy do protokołu granicznego, o którym mowa w art. 38 § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 38, poz. 454), zwanego dalej rozporządzeniem o ewidencji nie powoduje ich nieważności, - nie wyjaśniono, dlaczego operat nr [...] nie spełnia wymagań technicznych a jednocześnie na jego podstawie w dniu 12 czerwca 2006 r. ustalono przebieg granicy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 ust 1 K.p.a., decyzję Starosty M. z dnia [...] maja 2009 r., którą ponownie odrzucono zarzuty p. M. M., dotyczące granic działek nr ew. [...] i [...] z działkami nr ew. [...] i [...]. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ opisał, następujący stan faktyczny: - w latach 2005-2006 przeprowadzana była przez firmę E. sp. z o.o. modernizacja ewidencji gruntów i budynków obrębu R., gmina D., - w toku prac, ich wykonawca nie uwzględnił archiwalnych operatów technicznych nr [...] i nr [...], lecz granice miedzy działkami nr ew. [...] i [...] wyznaczył na podstawie zgodnego oświadczenia stron złożonego do protokołu w dniu 13 sierpnia 2005 r.; w protokole wskazano, iż granice działek wznowiono na podstawie ewidencji gruntów, jednak w sprawozdaniu technicznym z dnia 22 listopada 2005 r. wykonawca opisał przebieg granic między działkami i wskazał, iż granice działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] nie są zgodne z operatem nr [...], dlatego przyjęto granice ostatniego spokojnego stanu władania (ogrodzenie), wskazano, iż operaty nr [...] i nr [...] nie spełniają obowiązujących standardów technicznych, zgodne oświadczenie, co do przebiegu granicy złożyli właściciele działek nr ew. [...] oraz [...] i [...], - operat był wyłożony do wglądu w dniach 23 stycznia – 10 luty 2006 r. w tym okresie uwagi i zastrzegania wnieśli p. S. M. (co do powierzchni działek nr ew. [...] i [...] – będąc ojcem właścicielki) oraz p. T. S. (współwłaściciel działki nr ew. [...]), - w związku z kontynuacja prac modernizacyjnych w dniu 12 czerwca 2006 r. wykonawca powtórzył czynności ustalania granic z uwzględnieniem wskazanych operatów – granice działek nr ew. [...] i [...] przyjęto według dokumentacji podziałowej nr [...], gdy chodzi o przebieg granic pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...], wobec braku dokumentacji, przyjęto zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie oraz zgodnego oświadczenia stron. Organ uznał, iż przyjecie przebiegu granic według operatu geodezyjnego nr [...] było zasadne z następujących przyczyn; - operaty nr [...] i nr [...] nie zawierały wprawdzie danych określających położenie punktów granicznych w państwowym układzie współrzędnych, ale pozwalają na ustalenie przebiegu granic według innych danych zawartych w szkicach do wyniesienia projektu podziału, w protokołach granicznych.; mianowicie jedną z granic (obecnie między działkami nr ew. [...] i [...] a [...] stanowiło ogrodzenie trwale istniejące do obecnej chwili; w oparciu o ta granice można ustalić aktualnie przebieg granic działek nr ew. [...] i [...]; - operaty nr [...] i nr [...] stanowiły podstawę dla późniejszych opracowań (operat dotyczący podziału działek nr ew. [...] i [...] z 1983 roku oraz dotyczący podziału działki nr ew. [...] z 1999 roku), - w oparciu o dokumentację nr [...] dla działki nr ew. [...] (wcześniej nr ew. [...]) została założona księga wieczysta (KW [...]), - odrzucenia operatów nr [...] i nr [...] i przyjęcie granicy zgodnej ze stanem użytkowania, prowadziłoby do przesunięcia granic pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] o ok. 3 m. a przedmiotem modernizacji ewidencji nie mogą być zmiany stanu prawnego, - faktycznie stan użytkowania nie musi być zgodny ze stanem prawnym, ogrodzenia nie muszą stanowić granic działek, rejestr nie kształtuje nowego stanu prawnego, lecz rejestruje stan zastany, potwierdzony dokumentami. Odnosząc się do zarzutów odwołania M. M., gdzie podniesiono, iż wobec nie kwestionowania granic działek nr ew. [...] i [...] organ nie był uprawniony do dokonywania zmian w stosunku do stanu wykazanego w trakcie wyłożenia w lutym 2006 roku, wskazano, iż wobec zgłoszenia uwag w toku postępowania, dane zawarte w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące. W skardze na powyższą decyzję p. M. M. sformowała zarzuty naruszenia: - art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) przez pominięcie granic między działkami nr ew. [...] i [...] ustalonych w dniu 15 sierpnia 2005 r. i które nie były zaskarżone, - §. 55 rozporządzenia w sprawie ewidencji, przez dokonanie rozgraniczenia w.w. działek, co nie było przedmiotem postępowania, - §. 45 pkt 1 i 2 w zw. z § 35 pkt 7 rozporządzenia w sprawie ewidencji przez zanegowanie możliwości ustalenia granicy na podstawie oświadczeń stron, gdy brak podstaw do innego ustalenia granicy, - § 36 rozporządzenia przez przyjęcie, że granica może być wytyczona na podstawie istniejącego płotu, gdy płot ten nie znajdował się w granicach żadnej z przedmiotowych działek, - art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. w szczególności poprzez nie rozpoznanie istoty sprawy i brak właściwego uzasadnienia decyzji, w tym nie odniesienie się do wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 1350/08 oraz wcześniejszych orzeczeń zapadłych w sprawie; decyzja jest nielogiczna, niejasna i niekonsekwentna, W skardze przywołano następującą argumentację: - wniesione przez p. S. zarzuty nie dotyczyły granicy działek nr ew. [...] i [...] lecz działki nr ew. [...]; podobnie w świetle zawiadomienia przedmiotem ponownych czynności nie miało być ustalenie granic wskazanych działek, lecz działki nr ew. [...], - uprzednio orzekając w sprawie (decyzja z [...] marca 2008 r.), organ wskazał, iż opis granicy z 2005 roku można było przenieść do protokołu ustalania granic w 2006 roku zamiast ustalać je ponownie, - skarga na to orzeczenie została oddalone wyrokiem sygn. akt IV SA/Wa 1350/08, Sąd wskazał dodatkowo, iż granica została ustalona w dniu 13 sierpnia 2005 r. ważnie i winna być wiążąca dla organów administracji, w myśl art. 24a ust. 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, - granica ustalona w operacie jest wiążąca dla organów, co wynika a contrario z treści art. 24a ust. 11 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne – przedmiotem ustalania mogły być wyłącznie grancie działki nr ew. [...] a nie granica pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...], - po uprawomocnieniu danych z operatu sporządzonego w postępowaniu dotyczącym modernizacji ewidencji, nieuprawnione było odwoływanie się do danych z operatów nr [...] i nr [...], - nie wyjaśniono, dlaczego nie uznano stanowiska geodety, iż operaty nr [...] i nr [...] nie odpowiadają standardom i nie mogą być wykorzystane, - oświadczenie z dnia 13 sierpnia 2005 r. określało stan posiadania a co za tym idzie stan własności, tego rodzaju dowód może stanowić podstawę ustalenia granic, w myśl rozporządzenia w sprawie ewidencji, - granica, wskazana przez strony, istnieje od 40 lat, w tej sytuacji oświadczeniem nie przeniesiono własności, lecz wskazano stan własności, w wyniku działań organu I. instancji doszło do zmian w zakresie potwierdzenia stanu własności, W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie (k. 76-77) Pełnomocnik uczestnika postępowania p. S. K. (właścicielka działki nr ew. [...]) wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym, niekwestionowanym przez Strony stanie faktycznym: - w trakcie prac związanych z modernizacją ewidencji na podstawie wizji w terenie (ogrodzenia posesji) oraz oświadczeń zainteresowanych właścicieli działek nr ew. [...] i [...] (w imieniu Skarżącej uczestniczył jej ojciec, który wedle jej oświadczenia składanego w toku postępowania, dysponował stosownym pełnomocnictwem) ustalono w dniu 13 sierpnia 2005 r. granicę miedzy nimi, która została naniesiona do projektu operatu ewidencyjnego, podlegającego następnie wyłożeniu, zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, - wobec wniesienia uwagi przez p. S. (właściciela działki nr ew. [...]) przeprowadzono ponownie czynności w terenie, w wyniku których ustalono, iż przebieg granicy działki nr ew. [...] a [...] w świetle stosownej dokumentacji (operaty nr [...] i nr [...] jest inny) niż wyznaczony uprzednio (przesuniecie o ok. 3 m.), granice wynikające z dokumentacji przyjęto, jako odpowiadające stanowi prawnemu i uwzględniono ostatecznie w operacie, który następnie został zakwestionowany poprzez złożenia zarzutu przez Skarżącą. Sąd orzekając w niniejszej sprawie miał na uwadze następujące uwarunkowania formalnoprawne. Zasady modernizacji ewidencji gruntów i budynków reguluje art. 24a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i stosowne reguły określone w rozporządzeniu w sprawie ewidencji. W świetle 24a ust. ustawy projekt operatu opisowo-kartograficznego sporządzonego przez wykonawcę prac modernizacyjnych podlega wyłożeniu. W okresie wyłożenia, mogą być zgłaszane do niego uwagi (ust. 6) i są one rozpatrywane (ust. 7). Jednocześnie, w świetle ust. 8, po upływie terminu (wyłożenia i zgłaszania uwag) projekt operatu staje się właściwym operatem, o czym informacje zamieszcza się w dzienniku urzędowym. Wówczas możliwość kwestionowania jego treści została uregulowana poprzez instytucję wniesienia zarzutów albo wniosków o zmianę ewidencji (ust. 9 i 12). Regulując stosunkowo formalistycznie procedurę kwestionowania przyjętego operatu ewidencji gruntów (rozpatrywanie zarzutów w formie wydania decyzji administracyjnej lub, zastosowanie zmian w ewidencji) prawodawca kwestie wnoszenia uwag do projektu potraktował bardziej elastycznie, uregulowania w tym zakresie są stosunkowo zdawkowe. Prosta językowo-logiczna wykładnia tych regulacji (jakiej dokonała Skarżąca) prowadzić by mogła do absurdalnych wniosków, iż projekt operatu, wyłożony w myśl ust. 4, staje się operatem w rozumieniu ust. 8 niejako niezależnie od wskazanej ustawowo możliwości wnoszenia uwagi i wskazanej zasady ich rozpoznawania (ust. 6 i 7). Tego rodzaju rozwiązanie trudno przypisać racjonalnemu prawodawcy. Nie sposób z kolei uznać, iż wobec nie uregulowana tej kwestii, należałoby stosować, gdy chodzi o rozpatrywanie uwag do projektu operatu, per analogiam zasady dotyczące zarzutów (odrębnie przecież określono zasady procedowania – wynikiem rozpoznania "wzmianka") lub, iż skutki prawne wniesienia uwag są identyczne do skutków zarzutów (patrz ust. 11). Nie sposób również interpretować regulacji ust. 6 i 7 na zasadach rozumowania a contrario (jak sugeruje Skarżąca) gdyż prowadziłoby to do konieczności uznania, iż wniesienie uwag nie może rodzić żadnych skutków, gdy chodzi o treść projektu operatu, co jak wskazano, jest nie do zaakceptowania przy uszanowaniu zasady poszukiwania racjonalnej wykładni regulacji. Powyższe uwarunkowania muszą prowadzić do konkluzji, iż wnoszenie uwag stanowi swoistą, jak wskazano na wstępie, stosunkowo mało sformalizowaną, procedurę (poinformowanie strony o sposobie załatwienia, sporządzenie "wzmianki"), w ramach której organ właściwy w sprawie ewidencji, może, jeszcze przed przekazaniem projektu operatu do zasobów ewidencji (gdy stanie się on operatem właściwym), dokonać jego stosownej korekty, w zakresie, w jakim dotyczy to uwag (choć wniosek taki nie wynika expressis verbis z treści ust. 6-8). Przepisy art. 24a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie regulują ani kwestii końcowego terminu rozpatrzenia wniesionych uwag (nie może być to przecież z oczywistych racjonalnych przesłanek ostatni dzień wyłożenia projektu, skoro w tym dniu mogą być także jeszcze zgłoszone uwagi) ani nie wyłączają w tym zakresie możliwości przeprowadzenia czynności wyjaśniających (np. w terenie jak w przypadku przedmiotowym). Wobec powyższych uwarunkowań nie można uznać za zasadne tych wywodów Skarżącej, które dotyczą kwestii braku możliwości dokonywania stosownych korekt na projekcie operatu już po jego wyłożeniu, wobec zgłoszenia w jego trakcie stosownych uwag przez p. S., który zakwestionował wszelkie ustalenia dotyczące granic działki nr ew. [...] jak i wobec uwag ojca Skarżącej (który wedle jej wyjaśnień był umocowany do działania w jej imieniu). Należy podkreślić, iż z treści uwagi p. [...] oraz uwarunkowań geograficznych – wspólny punkt graniczny czterech działek nr ew. [...] i [...] oraz nr ew. [...] i [...] - nie było możliwości rozpatrywania, co do meritum, kwestii przebiegu granicy działek nr ew. [...] i [...] bez rozważenia zasadności wytyczenia w projekcie operatu granicy działek nr ew. [...] i [...]. Z kolei rozważenie uwag dotyczących powierzchni działek nr ew. [...] i [...] było możliwe wyłącznie w oparciu o analizę prawidłowości ustalenia wszystkich granic stosownych działek. Pomimo więc, iż granica działek nr ew. [...] i [...] nie została expressis verbis zakwestionowana w uwagach, zasadne było prowadzenie ustaleń, co do prawidłowości jej wrysowania w projekcie operatu. Wobec tych uwarunkowań, zarzuty skargi odnośne naruszenia przepisów art. 24a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne są niezasadne. W świetle obowiązujących regulacji oraz uwarunkowań faktycznych (treści uwag) generalnie dopuszczalne było ponowne dokonanie ustaleń, co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...]. Mylne również skutki Skarżąca wywodzi faktu, z faktu, iż przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji dopuszczają możliwość ustalenia granic pomiędzy działkami na innej podstawie niż stosowne dane i dokumenty (§ 35 pkt 7 w zw. z § 45 ust 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji). W świetle reguł wskazanych w § 36 pkt 6 rozporządzenia granice nieruchomości w ewidencji, w sytuacjach takich jak rozpatrywana, co do zasady wyznacza się na podstawie uprzednio obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. § 37 zawiera jedynie wyjątek od tej zasady, w związku, z czym nie może być on rozumiany w sposób rozszerzający. Użyte w nim pojęcie "dokumentacji nieodpowiadającej wymaganym standardom technicznym" nie dotyczy sytuacji, gdy naruszanie tych standardów nie stanowi przeszkody dla odtworzenia danych w niej zawartych. W rozpoznawanym przypadku, jak zauważyły organy administracji obu instancji, zachowana dokumentacja (operaty nr [...] i nr [...]) nie spełnia wymagań technicznym, w zakresie, który nie wyłącza jej użyteczności dla ustalenia przebiegu granic. Brak bowiem danych określających położenie punktów granicznych w państwowym układzie współrzędnych nie stanowi przeszkody wobec odniesienia do innych stałych punktów w terenie (stałe istniejące ówcześnie i obecnie ogrodzenie). Bez znaczenie jest kwestia, iż punkt odniesienia pozostaje w pewnym oddaleniu od miejsca ustalania przebiegu granicy, nie wyklucza to bowiem przeprowadzenia pomiarów geodezyjnych w celu wyznaczenia odnośnych punktów w terenie. Trzeba odnotować, iż pomiędzy granicą posiadania, widoczną w terenie (wskazane przez Strony ogrodzenie) a rzeczywistą granicą prawną istnieje bardzo znaczna różnica (ok. 3 m.), czego nie można przypisać stosownej niedokładności pomiarów. Trafnie wskazuje organ administracji, iż stosowne opracowania geodezyjne z 1963 i 1965 roku stanowiły podstawę sporządzenia dalszych dokumentacji (dane do założenia księgi wieczystej, podstawa sporządzania dalszych operatów podziałowych, gdzie granice wskazywano zbieżnie). Nieruchomości, w granicach wskazanych na mapach (o stosownej powierzchni), były też przedmiotem obrotu. W takiej sytuacji naruszałoby zasady prowadzenia ewidencji, mającej charakter jedynie informacyjny (art. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne) dokonanie w ramach jej modernizacji oczywistych zmian, co do położenia granic działek nią objętych. O ile, w wyniku długotrwałego władania nieruchomościami w granicach odbiegających od prawnych, doszło do określonych zmian własnościowych (w wyniku zasiedzenia), uwzględnienie modyfikacji stanu prawnego może nastąpić w ewidencji jedynie na podstawie stosownego orzeczenia sądu powszechnego, w tym przedmiocie. Bez znaczenia są także podnoszone kwestie odnośnie możliwości wprowadzenia stanowisk stron z czynności w 2005 roku do protokołu granicznego w trakcie czynności w 2006 roku. Zagadnienie to miałoby znaczenie, o ile zasadnym byłoby oparcie wprowadzonych do operatu granic na oświadczeniach stron. Nie słusznie Skarżąca podnosi również, iż nastąpiło de facto rozgraniczenie nieruchomości. Czynności w terenie, związane z modernizacja ewidencji ,dokonane w 2006 roku miały analogiczny charakter do przeprowadzonych w 2005 roku (których charakteru nie kwestionowała Skarżąca). Wprowadzenie do operatu ewidencyjnego, na etapie jego modernizacji, danych z uprzednich operatów, które nie spełniały niektórych wymagań technicznych, nie stanowi o naruszeniu §. 55 rozporządzenia o ewidencji. Nie trafne są zarzuty skargi dotyczące wad uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, w zakresie braku stosownego wyartykułowania przesłanek faktycznych, jakimi kierował się organ administracji. W uzasadnieniu szczegółowo wskazano z uwagi, na jakie przesłanki uprzednio określono dokumentacje nr [...] i nr [...], jako nie spełniającą standardów technicznych (kwestia braku danych określających położenie punktów granicznych w państwowym układzie współrzędnych) oraz dlaczego ostatecznie uznano, iż może być ona przydatna dla odtworzenia przebiegu granicy. Analogiczne szeroko wyjaśniono przyczyny nie określenia w rozpatrywanym przypadku granicy w oparciu o oświadczenia stron. Ponowne przytaczanie stosownej argumentacji, zawartej w części wstępnej uzasadnienia byłoby bezzasadne. Sam fakt, iż w przypadku granic pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] oparto się na innych zasadach (wizja w terenie, oświadczenia stron) nie podważa prawidłowości procedowania w kwestii granicy pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...], z uwagi na fakt, iż nie wykazano aby zasoby danych geodezyjnych, w obu przypadkach były identyczne (mająca znaczenie w sprawie i przywoływana w uzasadnieniu dokumentacja nr [...] i nr [...] nie obejmuje niewątpliwie przebiegu granicy działek nr ew. [...] i [...]). W tym kontekście chybione są zarzuty naruszania art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Mylnie Skarżąca interpretuje też skutki prawne orzeczenia o sygn. akt IV SA/Wa 1350/08 w kontekście art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd zajął w nim stanowisko wyłącznie w kwestiach wskazanych w części początkowej niniejszego orzeczenia, nie wypowiedział się natomiast w innych sprawach, jak to sugeruje Strona w skardze. Sam fakt oddalenia skargi na decyzję kasatoryjną wskazuje, iż w ocenie Sądu sprawa w określonym zakresie (wskazanym w uzasadnieniu) wymagała wyjaśnienia. W kwestiach tych zajęły, co do meritum, stanowisko organy obu instancji. Wskazanie przez Sąd, iż oświadczenie Stron, co do przebiegu granicy może być traktowane jako skuteczne, nie oznacza, iż w jego ocenie oświadczenie to musiało być podstawą ostatecznego wprowadzenie do operatu przebiegu granicy. Jak w wskazano kwestia ta wymagała wyjaśnienia w kontekście rozważenia zakresu faktycznej wadliwości dokumentacji nr [...] i nr [...]. Trafnie podniesiono jedynie w skardze, iż organ administracji w uzasadnieniu orzeczenia, opisując przebieg sprawy nie wskazał, jakie w jego ocenie skutki prawne wynikają z uprzedniego wyroku Sądu, czym uchybił w tym zakresie wymaganiu właściwego, pełnego uzasadnienia (107 § 3 K.p.a.). Zagadnienie to nie miało jednak, jak wskazano, znaczenia dla meritum orzekania, gdyż organ faktycznie szczegółowo odniósł się do kwestii zarysowanych w prawomocnym orzeczeniu. W tej sytuacji, stwierdzone uchybienie przepisom postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy a więc nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu – a contrario art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.