IV SA/Wa 1998/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skarg C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz T. S. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargi - Rada Gminy P. w dniu [...] grudnia 2010 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany Studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. Jednobrzmiące skargi na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli C. sp. z o.o. i T. S., po uprzednim wezwaniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) Rady Gminy P. do usunięcia naruszenia prawa powołaną uchwałą z dnia [...] grudnia 2010 r. W skargach tych, cytując wskazane w nich przepisy prawa oraz zamieszczając w nich stosowną argumentację, zarzucono liczne naruszenia procedury podjęcia zaskarżonej uchwały dotyczące wszczęcia procedury uchwalenia zmiany studium i podania tego do publicznej wiadomości przez co skarżący nic nie wiedzieli o prowadzeniu stosownego w tym zakresie postępowania. Zarzucono także: niepowiadomienie stosownych organów o wszczęciu procedury zmiany studium, oraz niepowiadomienie ich na etapie uzgadniania i opiniowania projektowanej uchwały; niepowiadomienie obywateli o procedurze wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu; nierozpatrzenie przez Radę Gminy P. uwag uprzednio negatywnie rozpatrzonych przez Wójta Gminy P.; niezgodne z rzeczywistością zaznaczenie na rysunku uwarunkowań zagospodarowania występowanie złóż surowców mineralnych; brak określenia w studium wskaźników zagospodarowania; nieprawidłowe określenie parametru wysokości zabudowy; nieprawidłowe określenie w studium obszarów wymagających obowiązkowego sporządzenia planów w trybie szczególnym; brak rozmieszczenia inwestycji celu publicznego; posługiwanie się niejednorodnym nazewnictwem; brak na rysunku kierunków zagospodarowania przestrzennego wyznaczenia stref terenów zamkniętych w zakresie terenów kolejowych i górniczych; brak na rysunku studium określenia terenów wymagających przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji; nieprawidłowe nałożenie obowiązku uchwalania planów dla terenów obiektów handlowych powyżej 2000 m2; wkraczanie ustaleń studium w materię zarezerwowaną dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; niezgodne z prawem ustalenie studium w zakresie ważności decyzji; wskazane w skardze ustalenia studium mogą prowadzić do nierówności podmiotów; studium stoi w sprzeczności z wydany decyzjami koncesyjnymi i dotyczącymi rekultywacji i jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne; Studium w części kierunków zagospodarowania przestrzennego jest całkowicie niejasne; brak ustaleń w studium dla terenów oznaczonych na rysunku kierunków i uwarunkowań symbolem opisanym w legendzie jako "tereny planowanych dolesień". W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie wskazując na motywacje mającą przemawiać za niezasadnością zarzutów tych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie mogą być uwzględnione. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na skarżących kwestionujących akt organu gminy spoczywa zatem obowiązek przynajmniej wskazania, na czym polega naruszenie ich interesu prawnego kwestionowanym aktem, ponieważ do sądu administracyjnego należy wtedy ocena, czy wskazane naruszenie stanowi naruszenie interesu prawnego i czy naruszenie to jest zgodne z prawem, czy też narusza obowiązujące prawo. Skarżący nie muszą więc wykazywać naruszenia interesu prawnego, lecz jedynie wskazać, jakie ich uprawnienia zostały naruszone kwestionowanym aktem, i w czym te naruszenia miałyby się przejawiać. W obu skargach - o identycznej treści - w żaden sposób nie wskazano, do których nieruchomości skarżącym przysługują prawa rzeczowe i na czym polega ich zdaniem naruszenie tych praw kwestionowaną uchwałą. Ocena licznych zarzutów naruszenia procedury tworzenia zaskarżonej uchwały zgłoszonych w skardze jest bowiem możliwa przez sąd administracyjny dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że uchwała ta narusza interes prawny skarżących. Taki pogląd jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i pogląd ten podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, w którym wskazano m.in., że: "Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można też upatrywać - jak to czyni się w zaskarżonym wyroku - w naruszeniu przepisów procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony. To oznacza, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest zobowiązany, po stwierdzeniu, że skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (...) przejść do oceny tego czy interes prawny strony skarżącej został naruszony, przy czym interes ten winien mieć podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego, aby dopiero wówczas ocenić czy naruszenie interesu prawnego strony skarżącej nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, w tym prawnie wymaganą procedurą planistyczną. (...) W tej sytuacji na znaczeniu tracą te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą naruszenia przepisów dotyczących procedury pianistycznej, jako że mogą one podlegać ocenie dopiero wówczas kiedy jednoznacznie przesądzona zostanie kwestia naruszenia interesu prawnego skarżących"). Z uwagi na brak wskazania w skargach, na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego skarżących zaskarżoną uchwałą, zarzuty dotyczące naruszenia procedury tworzenia tej uchwały nie mogły zostać ocenione w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.