IV SA/Wa 2006/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżący K. R. – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "E." dnia 11 października 2010 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z instalacji spalania odpadów medycznych oraz w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przenoszącej na rzecz skarżącego prawa i obowiązki wynikające z decyzji udzielającej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Decyzja została zaskarżona wyłącznie w części w której utrzymuje ona w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] stwierdzające wygaśnięcie decyzji przenoszącej na rzecz skarżącego prawa i obowiązki wynikające z decyzji udzielającej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części wskazując, iż dnia 26 maja 2010 r. skarżący zawarł z SPZZOZ w K. umowę dzierżawy spalarni odpadów medycznych, której dotyczy przedmiotowe postępowanie. Umowa została zawarta na 9 lat, zaś skarżący jako dzierżawca zobowiązany jest w szczególności płacić wydzierżawiającemu czynsz dzierżawny w wysokości 15.351,67 zł miesięcznie. Decyzja w zaskarżonej części wyrządza skarżącemu zatem znaczną i wymierną szkodę, albowiem uniemożliwia skarżącemu eksploatowanie przedmiotowej spalarni i czerpanie z tego tytułu pożytków zgodnie z przeznaczeniem i celem zawartej umowy dzierżawy, a oczywiście nie zwalnia skarżącego z płacenia czynszu dzierżawnego. Stąd wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. W odpowiedzi organ uznał za niezasadną argumentację wniosku wskazując, że w dotychczasowym okresie nie użytkowania instalacji spalania odpadów medycznych w K. (której dzierżawcą jest skarżący od dnia 1 kwietnia 2007 r.) też płacony był czynsz dzierżawny przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Wniosek skarżącego co prawda zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie decyzji w zaskarżonej części naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie, iż decyzja w zaskarżonej części uniemożliwia skarżącemu eksploatowanie spalarni i czerpanie z tego tytułu pożytków zgodnie z przeznaczeniem i celem zawartej umowy dzierżawy, a oczywiście nie zwalnia skarżącego z płacenia czynszu dzierżawnego w wysokości 15.351,67 zł miesięcznie, nie może stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uniemożliwienie eksploatowania spalarni niewątpliwe pozbawia skarżącego określonej korzyści majątkowej (jednakże nie zostało wskazane w jakiej wysokości), a wiąże się ze stałym miesięcznym kosztem w wysokości 15.351,67 zł (za czynsz dzierżawny), jednakże bez wiedzy o możliwościach finansowych skarżącego (mając na uwadze fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej), nie można przyjąć, że skarżącemu grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Bowiem sama konieczność opłacania czynszu dzierżawnego, bez uprawdopodobnienia, że pozbawienie korzyści majątkowych z eksploatowania spalarni może spowodować np. niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej przez skarżącego, nie pozwala przyjąć, że skarżącemu grozi wystąpienie zagrożenia z art. 61 § 3 ppsa i skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie decyzji w zaskarżonej części. Dodatkowo stwierdzić należy, iż zarówno z akt sprawy jak i odpowiedzi organu na wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wynika, że skarżący (dzierżawiący obiekt spalarni od marca 2007 r.) do dnia 18 stycznia 2009 r. nie unieszkodliwił żadnych odpadów, a w okresie tym również uiszczał czynsz dzierżawny (umowa z dnia 31 marca 2007 r.). Jednakże w uzasadnieniu wniosku nie wyjaśniono dlaczego obecnie opłacanie czynszu przy braku zysku ze spalarni wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę, gdy w okresie do dnia 18 stycznia 2009 r. w analogicznej sytuacji działalność skarżącego była możliwa. Pamiętać przy czym należy, że samo zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa. Dopiero dalsze wyjaśnienia skarżącego np. dotyczące sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień skarżący jednak nie złożył. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.