IV SA/Wa 2010/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2015 r., sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. – zaskarżoną skargą przez M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2014 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1953 r. o przyznaniu na rzecz J. B. odszkodowania za działkę nr [...] o pow. [...] m2, położoną w K., Dzielnica [...], gm. kat. K., obj. dawną księgą wieczystą [...], wywłaszczoną orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] listopada 1951 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. orzekło o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa pod budowę Miasta N. m. in. nieruchomości położonej w K. w Dzielnicy [...], gm. kat. K., obj. dawną księgą wieczystą [...], ozn. jako parcela nr [...] o pow. [...] m2 i stanowiącej własność J. B. Orzeczeniem z [...] maja 1953 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. przyznało J. B. odszkodowanie w kwocie [...] zł za nieruchomość wywłaszczoną orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. M. B. wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1953 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1953 r. M. B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] listopada 2014 r. - Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2015 r., następnie sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru podał, że zgromadził wszelki możliwy do uzyskania materiał dowodowy po przeszło 60 latach od dnia wydania orzeczenia odszkodowawczego - co szczegółowo zostało wyjaśnione w decyzji z [...] listopada 2014 r. Przeprowadzone poszukiwania nie przyniosły spodziewanego rezultatu, tj. nie doprowadziły do uzyskania wszystkich dokumentów archiwalnych, zatem organ nadzoru był zobowiązany orzekać w oparciu o uzyskany materiał dowodowy. Minister podał, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji było ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Po dokonaniu analizy poszczególnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nie można uznać, aby w orzeczeniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1953 r. zaistniały wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 K.p.a., albowiem orzeczenie zostało wydane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K., tj. organ, który zgodnie z art. 10 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., był właściwy do orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu za wywłaszczone nieruchomości położone w K.; w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na okoliczność, iż przedmiotowe orzeczenie rozstrzygało sprawę uprzednio już rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną lub orzeczeniem ostatecznym; przedmiotowe orzeczenie nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie; wykonalność przedmiotowego orzeczenia nie budzi wątpliwości organu nadzorczego; w ocenie organu naczelnego brakuje podstaw do twierdzenia, iż wykonanie ww orzeczenia wywołałoby czyn zagrożony karą; brak również podstaw do twierdzenia, iż przedmiotowe orzeczenie dotknięte jest wadą powodującą jego nieważność z mocy prawa. Dalej organ podał, że z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jeszcze wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest w szczególności wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, niemniej w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono zaistnienia i tej podstawy nieważnościowej. Omawiane orzeczenie zostało bowiem wydane na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. 1952 r., Nr 52, poz. 339). Oznacza to, że w dniu wydania orzeczenia istniała podstawa prawna do wprowadzenia go do obrotu prawnego. Przy tym organ wskazał, że w treści orzeczenia z [...] maja 1953 r. organ błędnie wskazał, iż odszkodowanie zostało ustalone na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 1950 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1950 r., Nr 26, poz. 234). Powyższa pomyłka wynikła z okoliczności, iż przedmiotowe orzeczenie zostało wydane na wzorze sporządzonym jeszcze w 1952 r., który w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia był nieaktualny. Analiza przedmiotowego orzeczenia bezsprzecznie wykazała jednak, iż odszkodowanie za nieruchomość J. B. zostało ustalone na podstawie rozporządzenia z 1952 r., bowiem do ustalenia sumy wyrównawczej niezbędnej do ustalenia odszkodowania zastosowano mnożnik 2,7 (załącznik nr 3 do ww rozporządzenia z 1952 r.) przeznaczony dla gospodarstw o wartości od [...] (wartość całego gospodarstwa J. B. wynosiła [...] zł). W rozporządzaniu z 3 czerwca 1950 r. dla gospodarstw rolnych o takiej wartości przewidziany był mnożnik 6,0 (załącznik nr 3 ww rozporządzenia z 1950 r.). Nie można zatem było uznać, aby badane orzeczenie zostało wydane bez podstawy prawnej. - Przechodząc zaś do oceny podstawy nieważnościowej, tj. wydania aktu administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa, organ nadzoru podał, że odszkodowanie w przedmiotowej sprawie ustalono w oparciu o przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych [(Dz. U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31) – zwanego dalej: "dekretem"], a zatem według przepisów tego dekretu oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania oceniono kwestionowane rozstrzygnięcie. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 dekretu, wniosek o ustalenie odszkodowania mogła każda ze stron złożyć do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej po zgłoszeniu wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Wykonawca narodowych planów gospodarczych mógł zgłosić wniosek o ustalenie odszkodowania równocześnie z wnioskiem o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. W razie sporu co do tytułu własności nieruchomości (art. 26 ust. 3) wniosek o ustalenie odszkodowania miał być rozpatrzony po prawomocnym rozstrzygnięciu sporu. Niekompletne akta archiwalne (brak wniosku o ustalenie odszkodowania) nie pozwoliły organowi naczelnemu ustalić daty złożenia wniosku w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. nieruchomość oraz dokonania oceny czy przedmiotowy wniosek odpowiadał dyspozycji art. 33 dekretu. Treść orzeczenia odszkodowawczego z [...] maja 1953 r. wskazuje jednak, że z wnioskiem o wypłatę odszkodowania wystąpił Pełnomocnik dla Spraw Wywłaszczeniowych Dyrekcji Budowy Miasta N. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż wniosek o ustalenie odszkodowania przewidziany w art. 33 ust. 1 dekretu został skutecznie złożony. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 dekretu, orzeczenie o ustaleniu odszkodowania zapadało po przeprowadzeniu rozprawy. Z protokołu spisanego [...] grudnia 1951 r. wynika, iż rozprawa wywłaszczeniowo - odszkodowawcza została zarządzona obwieszczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] września 1951 r., którego brak w aktach sprawy. W konsekwencji niemożliwa była pełna ocena prawidłowości zorganizowania rozprawy. Na przedmiotową rozprawę stawiła się E. B. reprezentująca swojego ojca J. B. co wskazuje, iż strony zostały prawidłowo zawiadomione o terminie przeprowadzenia rozprawy wywłaszczeniowo – odszkodowawczej, a ich prawa nie zostały naruszone. Z zeznań E. B. złożonych na przedmiotowej rozprawie wynika, iż J. B. nabył od "[...]" aktem notarialnym L rep. [...] sporządzonym przed notariuszem E. S. w K. nieruchomości o łącznym obszarze [...] m2, w tym również parcelę nr [...]. Następnie oddał (prawdopodobnie darował) córce J. J. [...] arów. Cała powierzchnia nieruchomości należących do J. B. wynosiła [...] m2 (błędne dane bowiem [...] m2 -[...] m2 = [...] m2). Jednocześnie córka J. B. zeznała, iż po wywłaszczeniu pozostaną im jedynie nieruchomości o łącznej pow. [...] m2. Ponadto E. B. wskazała, iż zarówno ona jak i jej ojciec J. B. nie posiadają innych nieruchomości. Powyższe wskazuje, iż w badanym postępowaniu nie został naruszony art. 33 ust. 2 dekretu. - Organ wojewódzki dał wiarę zeznaniom E. B., jednak nieznacznie je skorygował, co odzwierciedla treść orzeczenia z [...] maja 1953 r., w którym wskazano, że całkowita powierzchnia gospodarstwa J. B. wynosiła [...] m2. Skoro wywłaszczono nieruchomość o pow. [...] m2, a właścicielowi po wywłaszczeniu pozostała nieruchomość o pow. [...] m2, to całe gospodarstwo miało powierzchnię [...] m2 ([...] + [...] = [...]). Korekta dokonana przez organ zatem była konieczna i prawidłowa. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w tym przypadku wywłaszczenie doprowadziło do sytuacji, w której właściciel de facto utracił całość gospodarstwa rolnego, gdyż część która mu pozostała nie nadawała się do racjonalnego wykorzystania na dotychczasowe cele. Właścicielowi w tej sytuacji przysługiwała obligatoryjna nieruchomość zamienna. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 1 dekretu, jeżeli wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne lub ogrodnicze, warsztat rzemieślniczy bądź jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiego domu, wywłaszczający obowiązany był zaofiarować tytułem odszkodowania nieruchomość zamienną, położoną o ile możności, w tej samej miejscowości i o tym samym lub zbliżonym charakterze. W innych przypadkach dostarczenie nieruchomości zamiennej wymagało zezwolenia władzy naczelnej wykonawcy narodowych planów gospodarczych, udzielonego za zgodą Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Od powyższego istniał jednak wyjątek przewidziany w art. 30 ust. 3 dekretu. Zgodnie z art. 30 ust. 3 dekretu wypłata odszkodowania w pieniądzach w przypadkach przewidzianych w ust. 1 mogła nastąpić tylko na wniosek wywłaszczonego, złożony prezydium wojewódzkiej rady narodowej lub gdy wywłaszczony odmówił przyjęcia nieruchomości zamiennej uznanej przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej za odpowiadającą wymogom ust. 2. Wnioskodawcy wywłaszczenia, reprezentowani przez Pełnomocnika do Spraw Wywłaszczeniowych - M. K., pismem z [...] stycznia 1950 r. wystosowali do właścicieli nieruchomości uprzywilejowanych w myśl art. 30 ust. 1 dekretu zawiadomienie, w którym wskazano możliwość otrzymania nieruchomości zamiennej w ramach odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Jednocześnie wezwano strony do stawienia się do biura Pełnomocnika do Spraw Wywłaszczeniowych przy ul. [...] w terminie 7 dni celem wskazania konkretnie oznaczonej nieruchomości zamiennej z podaniem powiatu, gromady, obszaru gruntów oraz zabudowań i ich stanu. Ponadto poinformowano strony, iż niezgłoszenie żądania przyznania nieruchomości zamiennej w powyższym terminie będzie uważane jako odmowa ich przyjęcia i żądanie wypłaty odszkodowania pieniężnego. Przedmiotowe ogłoszenie z [...] stycznia 1950 r. zostało wywieszone wraz z wykazem nieruchomości zamiennych położonych w województwach: szczecińskim, koszalińskim, zielonogórskim i wrocławskim na tablicy ogłoszeń Prezydium Gminnej Rady Narodowej w M. w dniach [...] stycznia 1951 r. – [...] stycznia 1951 r. Z uwagi na szczątkowość akt organ wskazał, że nie może wykluczyć, iż zostały wywieszone również wykazy nieruchomości zamiennych w innych województwach. Z treści oświadczenia z [...] stycznia 1951 r. pełnomocnika inwestorów wynika, że żaden z właścicieli nie wyraził woli otrzymania nieruchomości zamiennej pomimo wywieszenia ww zawiadomienia. W aktach archiwalnych dotyczących przedmiotowego postępowania brak jakiejkolwiek informacji, która podważałaby to oświadczenie. Powyższe okoliczności świadczą o istnieniu po stronie wykonawców narodowych planów gospodarczych woli przyznania nieruchomości zamiennych w innych miejscowościach niż wieś K. W tym miejscu organ podkreślił, że nie może domniemywać zaistnienia rażącego naruszenia prawa, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 178/08. W konsekwencji przyjęto, iż J. B. nie wyraził woli otrzymania nieruchomości zamiennej, co wykluczyło - w ocenie organu nadzoru - uznanie za przejaw rażącego naruszenia prawa przyznanie odszkodowania w formie pieniężnej zamiast nieruchomości zamiennej. Ponadto, jak prawidłowo wskazano w decyzji z [...] listopada 2014 r. zarówno przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., jak i rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie dostarczania nieruchomości zamiennych w zamian za nieruchomości niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 47, poz. 355) przewidywały konieczność zaoferowania nieruchomości zamiennej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie wywłaszczonej nieruchomości jedynie w przypadkach istnienia takiej możliwości. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy organ nadzoru wskazał, że wywłaszczenie pod budowę miasta N. miało bardzo rozległy charakter i obejmowało 1240 ha gruntów w kilku sąsiadujących ze sobą miejscowościach (m. in. B., M., K., K., L., Z.). Ponadto równoległe na tym terenie prowadzone były inne równie rozległe postępowania wywłaszczeniowe, które zostały rozpoczęte tym samym wnioskiem wywłaszczeniowym z [...] września 1950 r. (m. in. wywłaszczenie pod budowę K. N., które obejmowało nieruchomości w gm. M., R. i W., powiat K. o ogólnej pow. ok. [...] ha, wywłaszczenie pod budowę dróg wodnych dokonane na rzecz Dyrekcji Okręgowej Dróg Wodnych w K.). Faktem znanym organowi z urzędu jest okoliczność, iż na przedmiotowym terenie - okolice N. i K. - na początku lat 60 dwudziestego wieku toczyło się szereg innych postępowań wywłaszczeniowych. Powyższe wskazuje, iż skala wywłaszczeń uniemożliwiała zapewnienie przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych nieruchomości zamiennych w tej samej miejscowości lub miejscowościach sąsiednich. Propozycja przyznania nieruchomości zamiennej na "ziemiach odzyskanych", tj. w województwie szczecińskim, koszalińskim, zielonogórskim lub wrocławskim w ocenie organu nadzoru nie może być zatem traktowana jako działanie rażąco naruszające ww przepisy dekretu, tym bardziej, iż § 13 ww rozporządzenia umożliwiał właścicielowi obejrzenie proponowanych nieruchomości zamiennych bez narażania na koszty podróży, które obciążały wykonawcę narodowych planów gospodarczych. Powyższe wskazuje, iż ustawodawca przewidywał i dopuszczał możliwość zaproponowania nieruchomości zamiennej w innym miejscu niż położona była nieruchomość wywłaszczona. Odnosząc się zaś do argumentacji wnioskodawców w zakresie braku skuteczności doręczenia badanego pisma z [...] stycznia 1950 r. wskazano, iż do powyższego obwieszczenia nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. (Dz. U. z 1928, Nr 341, poz. 36, ze zm.) dotyczące doręczeń, bowiem zagadnienie to zostało uregulowane w dekrecie, a art. 11 dekretu wskazuje, iż przepisy ww rozporządzenia stosuje się tylko wtedy, jeżeli dekret nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 37 dekretu do doręczeń, dokonywania obwieszczeń i zaskarżania orzeczeń co do odszkodowania, jak również rozpatrywania odwołań stosowało się odpowiednio przepisy art. 24 dekretu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 dekretu orzeczenia doręczało się wykonawcy narodowych planów gospodarczych, na którego wniosek wszczęte zostało postępowanie oraz właścicielowi nieruchomości. W przypadku, gdy orzeczenie dotyczyło większej liczby właścicieli orzeczenie mogło być im podane do wiadomości w trybie art. 18 ust 2. Zgodnie z art. 18 ust. 2 dekretu w przypadku, gdy postępowanie wywłaszczeniowe wszczęte na podstawie jednego wniosku dotyczyło większej liczby właścicieli zawiadomienie mogło być dokonane za pomocą obwieszczeń na tablicach ogłoszeń prezydiów właściwych gminnych rad narodowych. Powyższe przepisy dekretu w ocenie organu nadzoru przewidywały zatem możliwość dokonania doręczeń za pomocą publicznych obwieszczeń w postępowaniu odszkodowawczym w sytuacji, gdy pismo było skierowane do wielu stron postępowania. W badanym wypadku przedmiotowe pismo zostało skierowane do wszystkich właścicieli nieruchomości uprzywilejowanych objętych orzeczeniem wywłaszczeniowym na terenie gromady K. Skoro przepisy dekretu nie regulowały formy w jakiej ma być zaoferowana wywłaszczonemu nieruchomość zamienna, a jedynie sposób doręczenia, to w ocenie organu nadzoru zastosowanie jako sposobu doręczenia przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych dopuszczalnej przepisami dekretu formy obwieszczenia publicznego nie można było potraktować jako przejaw rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż pismo z [...] stycznia 1950 r. zostało skutecznie doręczone stronom, a argumentacja wnioskodawców w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto należy wskazać, iż wnioskodawcy dokonali błędnej wykładni art. 30 ust. 1 dekretu uznając, iż do zaoferowania nieruchomości zamiennej położonej w innym województwie było niezbędne wcześniejsze uzyskanie zezwolenia władzy naczelnej i zgody Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. W ocenie organu nadzoru obowiązek ten powstawał jedynie w sytuacji zaoferowania nieruchomości zamiennej właścicielowi nieruchomości, która nie była uprzywilejowana w rozumieniu art. 30 ust. 1 dekretu, tj. nie była gospodarstwem rolnym lub gospodarstwem ogrodniczym, jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiego domu. W konsekwencji w niniejszym przypadku uzyskanie zezwolenia władzy naczelnej i zgody Przewodniczącego PKPG nie było konieczne. Stosownie do art. 28 dekretu Rada Ministrów miała określić zasady ustalenia odszkodowania dla poszczególnych rodzajów nieruchomości oraz praw rzeczowych ograniczonych na nieruchomości. Według § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 r. wartość szacunkową nieruchomości rolnej składa się z wartości poszczególnych składników nieruchomości obliczonej zgodnie z § 4 - 8 oraz sumy wyrównawczej obliczonej zgodnie z § 9. Stosownie do § 4 rozporządzenia wartość poszczególnych składników nieruchomości rolnej, o ile rozporządzenie nie stanowi inaczej szacuje się według obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia zasad, ustalających cenę za nieruchomości i ich przynależności dla nabywców na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13). W myśl zaś § 9 rozporządzenia, dla ustalenia wysokości sumy wyrównawczej (§ 3 pkt 2) należało ustalić w sposób przewidziany w § 4 wartość wszystkich gruntów stanowiących gospodarstwo rolne właściciela i zastosować do wartości nabywanego gruntu i drzew owocowych, obliczonej zgodnie z § 4, mnożnik określony w tabeli mnożników stanowiącej załącznik nr 3. Orzeczeniem z [...] maja 1953 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. orzekło o przyznaniu na rzecz J. B. odszkodowania w kwocie [...] zł za działkę nr [...] o pow. [...] m2, położoną w K., Dzielnica N., gm. kat. K., obj. dawną księgą wieczystą [...]. Przedmiotowe orzeczenie zostało skutecznie doręczone stronie [...] maja 1953 r. co wynika, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Z treści uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, iż nieruchomość o pow. [...] m2 wywłaszczona orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. stanowiła grunt I klasy i znajdowała się w strefie ekonomicznej miejskiej. Dodatkowo wskazano, że wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne o powierzchni całkowitej wszystkich gruntów [...] m2. Wartość całego gospodarstwa rolnego o pow. [...] m2 została ustalona na kwotę [...] zł co odpowiada kwocie [...] zł za 1 ha ([...] x [...] = [...]). Wartość wywłaszczonego gruntu powiększona o sumę wyrównawczą wynosiła [...] zł [wartość gruntu + suma wyrównawcza, tj. [...] zł x [...] ha + ([...] x [...] zł x 2,7)], wartość nasadzeń [...] zł, zaś wartość ogrodzenia [...] zł. Ustalając kwotę należnego odszkodowania organ odszkodowawczy, w myśl § 3 ww. rozporządzenia z dnia 28 listopada 1952 r. ustalił wartość gruntu, która została obliczona w sposób i według zasad ustalających cenę sprzedażną nieruchomości ziemskich i innych przynależności dla nabywców z mocy dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1945 r., Nr 3, poz. 13), która wyniosła [...] ([...]x [...] zł = [...] zł) oraz wartość naniesień położonych na przedmiotowej nieruchomości - [...] zł - (9 grusz po [...] zł = [...] zł, 55 grusz po [...] zł = [...] zł, 68 grusz po [...] zł = [...] zł, 100 grusz po [...] zł = [...] zł, 4 grusze po [...] zł = [...] zł, 13 jabłoni po [...] zł - [...] zł, 18 jabłoni po [...] zł = [...] zł, 15 jabłoni po [...] zł = [...]zł, 5 śliw po [...] zł = [...] zł, 110 czereśni po [...] zł = [...] zł, 45 czereśni po [...] zł = [...] zł, 1 szczep czereśni z wiśnią = [...] zł). W konsekwencji organ ustalił wartość wywłaszczonej nieruchomości - [...] zł ([...]+[...]). W celu ustalenia sumy wyrównawczej do ww wartość wywłaszczonej nieruchomości zastosował mnożnik przewidziany w załączniku nr 3 do rozporządzenia 28 listopada 1952 r. wynoszący 2,7 (przewidziany dla gospodarstw rolnych o wartości wszystkich gruntów od [...] do [...] zł) i w ten sposób uzyskał sumę wyrównawczą - [...] zł ([...] x 2,7). Następnie do wartości gruntu wraz z naniesieniami dodał sumę wyrównawczą oraz wartość ogrodzenia i w ten sposób uzyskał wartość odszkodowania - [...] zł ([...] + [...]+[...]). Ustalając wartość naniesień organ dokonał błędnych obliczeń matematycznych bowiem [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł +[...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł +[...] zł +[...] zł - [...] zł, nie zaś [...] zł. Wartość gruntu z naniesieniami wynosiła zatem [...] zł, wartość sumy wyrównawczej wynosiła [...] zł ([...] x 2,7) i w konsekwencji wartość odszkodowania wynosiła [...] zł ([...] + [...] + [...]). Mając powyższe na uwadze organ wskazał, iż zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższe uchybienie organu odszkodowawczego należy traktować jak błąd rachunkowy w decyzji administracyjnej, który podlegał sprostowaniu. Kategoria uchybień decyzji administracyjnych, które podlegają sprostowaniu zawiera uchybienia nieistotne, które nie mogą być uznane za przejaw rażącego naruszenia prawa. Ponadto również powyższego uchybienia nie można uznać za rażące naruszenia prawa mając na uwadze okoliczność, iż kwota odszkodowania przyznana stronom jest w istocie wyższa niż im przysługiwała a zatem prawa stron nie zostały naruszone a cel wydania decyzji - naprawienie szkody został zrealizowany. M. B. w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2015 r., uzupełnionej pismem procesowym [...] listopada 2015 r., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2014 r. Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z 1953 r. o odszkodowaniu, mimo iż badane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie dwojako rażąco naruszało prawo, a to w sposób wskazany w poniższych zarzutach: - rażące naruszenie art. 30 ust. 1 dekretu z 1949 r. przez zaofiarowanie skarżącemu w toku postępowania odszkodowawczego w zawiadomieniu z 15 stycznia 1950 r., jako nieruchomości zamiennej - gospodarstwa rolnego położonego w innym województwie, bez koniecznego w takim wyjątkowym przypadku zezwolenia władzy naczelnej i uprzedniej zgody Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego; brak skutecznego zaofiarowania byłemu właścicielowi odpowiedniej nieruchomości, - rażące naruszenie art. 75 ust. 2 RPA przez brak pełnego i zrozumiałego wywodu co do kwoty odszkodowania w uzasadnieniu decyzji z 1953 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta K. w piśmie zatytułowanym odpowiedź na skargę z [...] października 2015 r. podniósł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty przytoczone przez organ nadzoru w odpowiedzi na skargę są trafne i należy je podzielić. Zdaniem uczestnika w sprawie winien znaleźć zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2015 r., sprostowana postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. i poprzedzająca ją decyzja z [...] listopada 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanego w treści skargi naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzje Ministra Infrastruktury i Rozwoju zostały wydane w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Z kolei przedmiotem przeprowadzonego przez organy postępowania nieważnościowego było orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] maja 1953 r. (zwane dalej: "orzeczeniem z 1953 r."), którym przyznano J. B. odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. opisanym w stanie sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ich zaistnienie ocenia się według stanu faktycznego oraz prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji i nie może być domniemywane. W ocenie Sądu organ nadzoru prawidłowo uznał brak podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1953 r. i Sąd podziela argumentację przytoczoną na uzasadnienie stwierdzonego braku. Z przedstawionego stanu sprawy, akt sprawy i treści wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji wynika, że organy dokonały oceny orzeczenia z 1953 r. w aspekcie wszystkich podstaw nieważnościowych unormowanych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym w szczególności jednej z tych podstaw, mianowicie podstawy z punktu 2, tj. "rażącego naruszenia prawa" i Sąd uznał tę ocenę za prawidłową. Oznacza to, że w dalszej części rozważań odparcia wymaga argumentacja skargi przemawiającą – zdaniem skarżącego – za nieważnością orzeczenia opartą na przesłance z pkt 2 § 1 art. 156 K.p.a., czyli wydaniu go z rażącym naruszeniem prawa. Z brzemienia normy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988 r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Przepisami prawa materialnego, na podstawie których wydano kontrolowany w postępowaniu nieważnościowym akt były regulacje dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (t.j. Dz. U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31), w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 maja 1953 r., czyli w dniu wydania orzeczenia z 1953 r. Mając za podstawę powyższą regulację prawną i ustalenia dokonane przez Ministra odnośnie orzeczenia z 1953 r. pod względem zgodności z przywołanym dekretem, a nadto treść skargi, uzupełnionej pismem procesowym, Sąd stwierdził brak podstaw do zakwestionowania wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Po pierwsze stosownie do art. 30 ust. 1 dekretu, jeżeli wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne lub ogrodnicze, warsztat rzemieślniczy bądź jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiemu domu, wywłaszczający obowiązany był zaofiarować tytułem odszkodowania nieruchomość zamienną, położoną, o ile możności, w tej samej miejscowości i o tym samym lub zbliżonym charakterze. W innych przypadkach dostarczenie nieruchomości zamiennej wymagało zezwolenia władzy naczelnej wykonawcy narodowych planów gospodarczych, udzielonego za zgodą Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Wypłata odszkodowania w pieniądzach (art. 31), w przypadkach przewidzianych w ust. 1, mogła nastąpić tylko na wniosek wywłaszczonego, złożony prezydium wojewódzkiej rady narodowej, lub gdy wywłaszczony odmówił przyjęcia nieruchomości zamiennej, uznanej przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej za odpowiadającą wymogom ust. 2 (art. 30 ust. 3 dekretu). Z treści orzeczenia z 1953 r. wynika, że grunt wywłaszczony (działka l. kat. 317/22 o powierzchni 12517 m ²) - położony w K., Dzielnica [...], gm. kat. K., wchodzący w skład nieruchomości objętej kw. Nr 1768, stanowiącej własność J. B. - wchodził w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni wszystkich gruntów [...] m² i na rzecz właściciela ustalono odszkodowanie w kwocie [...] zł. Skarżący uważa, że ówcześnie orzekający organ, dopuścił się rażącego naruszenia art. 30 ust. 1 dekretu. Według skarżącego, zasadą było bowiem ofiarowanie wywłaszczanemu właścicielowi nieruchomości zamiennej położonej w tym samym województwie co nieruchomość wywłaszczona, zaś tylko wyjątkowo i pod pewnymi warunkami istniała możliwość zaoferowania nieruchomości zamiennej w innym województwie. Tymczasem właścicielowi gospodarstwa rolnego, w zawiadomieniu z [...] stycznia 1950 r., czyli w toku postępowania odszkodowawczego, zaproponowano tytułem odszkodowania nie tylko nieruchomość zamienną – gospodarstwo rolne położone w innym województwie, ale i bez uzyskania wcześniej obligatoryjnych w takim wyjątkowym przypadku: zezwolenia władzy naczelnej i uprzedniej zgody Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, doszło do braku skutecznego zaoferowania byłemu właścicielowi odpowiedniej nieruchomości zamiennej. Skarżący uważa, że zaoferowanie nieruchomości zamiennej w innym województwie wymagało zarówno zezwolenia władzy naczelnej, jak i zgody Przewodniczącego PKPG. Z kolei Minister odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 dekretu zauważył, że zarówno przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., jak i rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie dostarczania nieruchomości zamiennych w zamian za nieruchomości niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 47, poz. 355) przewidywały konieczność zaoferowania nieruchomości zamiennej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie wywłaszczonej nieruchomości jedynie w przypadkach istnienia takiej możliwości. Nawet § 13 ww rozporządzenia umożliwiał właścicielowi obejrzenie proponowanych nieruchomości zamiennych bez narażania na koszty podróży, które obciążały wykonawcę narodowych planów gospodarczych. I tak wnioskodawcy wywłaszczenia, reprezentowani przez Pełnomocnika do Spraw Wywłaszczeniowych, pismem z [...] stycznia 1950 r. wystosowali do właścicieli nieruchomości uprzywilejowanych w myśl art. 30 ust. 1 dekretu zawiadomienie, w którym wskazano możliwość otrzymania nieruchomości zamiennej w ramach odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i wezwano strony do stawienia się celem wskazania konkretnie oznaczonej nieruchomości zamiennej z podaniem powiatu, gromady, obszaru gruntów oraz zabudowań i ich stanu, a nadto poinformowano, że niezgłoszenie żądania przyznania nieruchomości zamiennej w powyższym terminie będzie uważane jako odmowa ich przyjęcia i żądanie wypłaty odszkodowania pieniężnego. Przedmiotowe ogłoszenie zostało wywieszone wraz z wykazem nieruchomości zamiennych położonych w województwach: [...],[...],[...] i [...] na tablicy ogłoszeń Prezydium Gminnej Rady Narodowej w M. w dniach 15 stycznia 1951 r. – 23 stycznia 1951 r. Wobec niepełnych akt administracyjnych z tamtego okresu, organ wskazał, że nie można wykluczyć, iż zostały wywieszone również wykazy nieruchomości zamiennych w innych województwach. Z treści oświadczenia z [...] stycznia 1951 r. pełnomocnika inwestorów wynika, że żaden z właścicieli nie wyraził woli otrzymania nieruchomości zamiennej pomimo wywieszenia ww zawiadomienia. W aktach brak jakiejkolwiek informacji, która podważałaby to oświadczenie. Ponadto, wywłaszczenie pod budowę miasta N. miało bardzo rozległy charakter i obejmowało 1240 ha gruntów w kilku sąsiadujących ze sobą miejscowościach (m. in. B., M., K., K., L., Z.) i równoległe na tym terenie prowadzone były inne równie rozległe postępowania wywłaszczeniowe, które zostały rozpoczęte tym samym wnioskiem wywłaszczeniowym z [...] września 1950 r. (m. in. wywłaszczenie pod budowę Kombinatu N., które obejmowało nieruchomości w gm. M., R. i W., powiat K. o ogólnej pow. ok. [...] ha, wywłaszczenie pod budowę dróg wodnych dokonane na rzecz Dyrekcji Okręgowej Dróg Wodnych w K.). Skala wywłaszczeń uniemożliwiała zapewnienie przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych nieruchomości zamiennych w tej samej miejscowości lub miejscowościach sąsiednich, zatem propozycja przyznania nieruchomości zamiennej na "ziemiach odzyskanych", tj. w województwie szczecińskim, koszalińskim, zielonogórskim lub wrocławskim nie mogła zostać potraktowana jako działanie rażąco naruszające ww przepisy dekretu. Przytoczone okoliczności świadczą – w ocenie organu nadzoru - o istnieniu po stronie wykonawców narodowych planów gospodarczych woli przyznania nieruchomości zamiennych w innych miejscowościach niż wieś K. i niewyrażeniu przez J. B. woli otrzymania nieruchomości zamiennej. Według organu oznacza to, że skarżący dokonał błędnej wykładni art. 30 ust. 1 dekretu uznając, iż do zaoferowania nieruchomości zamiennej położonej w innym województwie było niezbędne wcześniejsze uzyskanie zezwolenia władzy naczelnej i zgody Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Obowiązek ten powstawał jedynie w sytuacji zaoferowania nieruchomości zamiennej właścicielowi nieruchomości, która nie była uprzywilejowana w rozumieniu art. 30 ust. 1 dekretu, tj. nie była gospodarstwem rolnym lub gospodarstwem ogrodniczym, jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiego domu. W konsekwencji w niniejszym przypadku uzyskanie zezwolenia władzy naczelnej i zgody Przewodniczącego PKPG nie było konieczne. Zaprezentowane różnice w stanowiskach stron wzięły się z innego rozumienia przez nie treści art. 30 ust. 1 dekretu, zwłaszcza w zakresie wyrażenia "w innych przypadkach" i związanego z nim obowiązku uzyskania zezwolenia władzy naczelnej i zgody Przewodniczącego PKPG. Skarżący uważa, że tym "innym przypadek" było zaoferowanie właścicielowi nieruchomości zamiennej w innej miejscowości niż nieruchomość wywłaszczona i ta sytuacja wymagała uzyskania powyższych zezwolenia i zgody. Natomiast organ, że "inny przypadek" to zaoferowanie nieruchomości zamiennej właścicielowi nieruchomości, która nie była uprzywilejowana w rozumieniu art. 30 ust. 1 dekretu, tj. nie była gospodarstwem rolnym lub gospodarstwem ogrodniczym, jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiego domu. Skoro w przypadku właściciela J. B. taka sytuacja nie miała miejsca, to nie było wymogu uzyskania zezwolenia i zgody. W ocenie Sądu istotnie brzmienie normy art. 30 ust. 1 dekretu nie było jednoznaczne, oczywiste, mogło rodzić wątpliwości interpretacyjne, o czym chociażby świadczą prezentowane przez strony koncepcje co do wykładni omawianego przepisu dekretu. Rozstrzyganie zagadnienia, która z tych interpretacji jest właściwa i która ewentualnie mogła przesądzić o takim a nie innym kształcie orzeczenia z 1953 r., nie mogło nastąpić w postępowaniu nadzorczym, w konsekwencji zadecydować o uznaniu, że podczas wydawania orzeczenia z 1953 r. doszło do rażącego naruszenia art. 30 ust. 1 dekretu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub odmowy jego przyznania wbrew wszystkim przesłankom przepisu, a tego w sprawie – z uwagi na powyższe – nie można stwierdzić. Zaś różnice w wykładni przepisu nie mogą stanowić przedmiotu rażącego naruszenia prawa, a zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja Ministra nie naruszają art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w stopniu, które skutkowałoby potrzebą ich uchylenia. Po drugie zgodnie z art. 75 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341), jeżeli decyzja jest w całości lub w części odmowna, powinna zawierać prawne i faktyczne uzasadnienie. Skarżący, powołując się na rażące naruszenie tej normy przy wydawaniu orzeczenia z 1953 r., zarzucił brak zrozumiałego wywodu rachunkowego kwoty odszkodowania, z którego wynikałyby: sposób ustalenia wartości gruntu za gospodarstwo, wyjaśnienie dlaczego przyjęto takie a nie inne stawki za poszczególne gatunki drzew i ogrodzenia. W tej kwestii najpierw należy zauważyć, że orzeczeniem z 1953 r. przyznano J. B. odszkodowanie, zatem nie była to decyzja odmowna, która – zgodnie z art. 75 ust. 2 ww rozporządzenia winna zawierać prawne i faktyczne uzasadnienie. Następnie zgodzić się ze stanowiskiem organu (przedstawionym w odpowiedzi na skargę), że braki w uzasadnieniu aktu administracyjnego nie mogą być rozważane w kategoriach rażącego naruszenia prawa, w tym wypadku przepisu postępowania. Niezależnie od powyższego wywodu, należy jednak wskazać, że w orzeczeniu z 1953 r., części zawierającej "Uzasadnienie wysokości odszkodowania", wyjaśniono zasady i sposób obliczenia odszkodowana przysługującego wywłaszczonemu poprzez wskazanie podstawy prawnej, mnożnika wykorzystanego do ustalenia wysokości odszkodowania, wysokości poszczególnych części składowych odszkodowania - takich jak wartość gruntu, drzew owocowych i ogrodzenia. W świetle powyższego nie było podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1953 r., w szczególności z powołaniem się na przesłankę wydania jego z rażącym naruszeniem prawa. Organ słusznie wywiódł, że tak kwalifikowaną wadą nie jest dotknięte orzeczenie z 1953 r., dowodząc, że nie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią zastosowanych wówczas przepisów prawa a rozstrzygnięciem objętym orzeczeniem z 1953 r., jak również brak podstaw do przyjęcia, że doszło do zaistnienia innej podstawy nieważnościowej z art. 156 § 1 K.p.a., która przemawiałaby za stwierdzeniem nieważności orzeczenia z 1953 r. Wobec zgodności z prawem wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.