IV SA/Wa 2018/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Matecka-Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 czerwca 2025 r. nr DRP-IX.60320.443.2025.AP w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca oddala skargę. IV SA/Wa 2018/25 UZASADNIENIE Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 9 czerwca 2025 r., nr DRP-IX.60320.443.2025.AP po rozpatrzeniu odwołania wniesionego A. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2025 r., znak: [...], orzekającą o odmowie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla B. N. ob. K., na stanowisku rozbieracz- wykrawacz. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu 23 września 2024 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca dla B. N. ob. K., na stanowisko rozbieracz-wykrawacz. Decyzją z [...] marca 2025 r. Wojewoda [...] odmówił wydania przedmiotowego zezwolenia powołując się na przesłanki określone w art. 88j ust. 2b, art. 88 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 88c ust 10 oraz art. 88f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. W ustawowym terminie strona odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia do ministra właściwego do spraw pracy wnosząc o "zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez wydanie zezwolenia na pracę zgodnie z żądaniem złożonego wniosku". Minister w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, na którą powołał się Wojewoda [...] w analizowanej sprawie stanowił m.in. art. 88 ust. 1 pkt 1, ale także art. 88j ust. 2b ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 88j ust. 2b ustawy Wojewoda może wydać decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę, jeżeli z okoliczności wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu lub podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie dopełnia obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] wydał decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemcowi w oparciu o załączone przez Stronę dokumenty, tj. Umowę ramową o świadczenie usług zawartą w dniu 1 lipca 2024 r. pomiędzy A. sp. z o.o. jako "Usługodawca" a Przedsiębiorstwem D. sp. z o.o. jako "Usługobiorca". Na podstawie ww. umowy "Usługobiorca oświadcza, że jego intencją jest współpraca z Usługodawcą, w oparciu o wyodrębnienie ze struktury organizacyjnej Usługobiorcy części określonego procesu i realizowanej przez ten obszar funkcji oraz przekazanie go do wykonania Usługodawcy. Przedmiotem niniejszej umowy jest zatem świadczenie przez Usługodawcę na rzecz Usługobiorcy usług w zakresie: usługi wykonywane przy procesach produkcji: ubój (zawieszanie), patroszenie, dzielenie i konfekcjonowanie, filetowanie, pozostałe usługi określone w zamówieniu". Jest to umowa ramowa o współpracy zawarta w ramach swobody zawierania umów i określa jedynie ogólne warunki współpracy. Natomiast szczegółowy rodzaj, zakres, wartość, czas, termin rozpoczęcia usług mają być określane każdorazowo w poszczególnych zamówieniach składanych przez Usługobiorcę. Na podstawie § 3 ww. umowy Usługodawca oświadczył, że gwarantuje iż jest podmiotem zawodowo i profesjonalnie zajmującym się realizacją usług będących przedmiotem Umowy oraz zobowiązuje się do zapewnienia osób koordynujących i kontrolujących realizację umowy w czasie wykonywania usług na rzecz Usługobiorcy, tj. koordynatorów nadzoru. Strona przedłożyła także Porozumienie do Umowy ramowej o świadczenie usług z dnia 1 lipca 2024 r. w zakresie art. 208 Kodeksu pracy, a także załączniki do porozumienia: załącznik nr 1- protokół realizacji usług oraz załącznik nr 2- porozumienie wykonawcze w zakresie udostępnienia infrastruktury technicznej przy świadczeniu usług, którego przedmiotem jest wykonywanie przez Usługodawcę na rzecz Usługobiorcy usług przy użyciu infrastruktury technicznej udostępnionej Usługodawcy przez Usługobiorcę, co jest podyktowane wymogami Usługobiorcy w zakresie zapewnienia na terenie zakładu Usługobiorcy, gdzie będą wykonywane usługi, określonych norm bezpieczeństwa, specyfiki i jakości realizowanych tam procesów. Pod adresem wskazanym we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, tj. S., ul. [...] mieści się Przedsiębiorstwo D. sp. z o.o. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ I instancji uznał, iż złożony wniosek oraz dołączone do akt sprawy dokumenty wskazują, że A. sp. z o.o., nie będzie podmiotem, na rzecz którego cudzoziemiec faktycznie będzie wykonywał pracę, a wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla ww. cudzoziemca został złożony w celu ominięcia przepisów o pracy tymczasowej. Organ odwoławczy, mając na uwadze słuszny interes Strony i w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pismem z 7 maja 2025 r. odniósł się do materiału dowodowego i wyjaśnił, że dotychczas dołączone do akt spraw dokumenty nie dają podstaw do wydania decyzji zgodnej z żądaniem Strony. Na podstawie art. 79a § 1 k.p.a. poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. W odpowiedzi Strona nie zgodziła się z argumentami organu odwoławczego i stwierdziła, że żaden przepis prawa nie stanowi o tym, że przedmiotem świadczenia usług (tzw. outsourcingu usług) mogą być jedynie procesy stanowiące "poboczną działalność spółki" — usługobiorcy, co rzekomo ma wykluczać możliwość powierzenia przez P.D. Sp. zo.o. podmiotowi zewnętrznemu Wnioskodawcy zadań związanych z przetwarzaniem mięsa. Minister po rozpatrzeniu sprawy uznał, iż wniosek oraz dołączone do akt sprawy dokumenty wskazują, że A. sp. z o.o. nie będzie podmiotem, na rzecz którego cudzoziemiec faktycznie będzie wykonywał pracę. W opinii organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przyjął, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy regulujące kwestię udzielenia zezwolenia na pracę w związku z udostępnianiem lub wynajmem pracowników. Biorąc pod uwagę konstrukcję tych przepisów organ uznał, że w przypadkach, gdy od cudzoziemca wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę, ustawodawca przewidział, że powierzenie pracy może mieć charakter bezpośredni wówczas, gdy podmiot powierzający pracę jest jednocześnie przyszłym pracodawcą cudzoziemca, dla którego zezwolenie ma być wydane, albo też, w przypadku pracy tymczasowej, cudzoziemiec zostaje zatrudniony przez dany podmiot jako pracownik tymczasowy, lecz wykonuje pracę na rzecz pracodawcy użytkownika, a nie podmiotu zatrudniającego. Minister nie zgodził się z zarzutem, że usługi świadczone przez Skarżącą mieszczą się w pojęciu zgodnego z prawem outsourcingu. Organ zaznaczył, że sposób świadczenia usług znany w obrocie gospodarczym pod pojęciem outsourcingu nie został legalnie zdefiniowany ani uregulowany w przepisach prawa. Nie ma też w polskim prawie jednolitej definicji outsourcingu, jednakże uznawany jest on jako wydzielenie ze struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa macierzystego realizowanych przez nie funkcji i przekazanie ich do wykonania innym podmiotom gospodarczym. Istotą outsourcingu jest więc wydzielenie ze struktury własnego przedsiębiorstwa obszaru lub zakresu czynności, których wykonywanie zleca się jednostce zewnętrznej wyspecjalizowanej w interesującym nas zakresie usług lub obszarze. Dobrymi przykładami spełniającymi te założenia będą usługi polegające np. na sprzątaniu pomieszczeń, świadczeniu usług księgowych, obsługi systemów informatycznych lub zapewnieniu cateringu. W przypadku opisanych usług kierujący przedsiębiorstwem zleca podmiotowi zewnętrznemu specjalizującemu się w danej działalności zapewnienie wykonania usługi. Podmiot zlecający ocenia wyłącznie efekt wykonanych działań, w żaden sposób nie ingerując w bieżące wykonanie czynności przez podmiot świadczący usługę. Organ podkreślił jednak, że rzeczywiste korzystanie z usług świadczonych przez podmioty trzecie najczęściej przybiera charakter kierowania osób do pracy w podmiocie korzystającym z usług. Taka praktyka ma na celu obejście przepisów dotyczących pracy tymczasowej i jest to wykorzystywanie mechanizmu outsourcingu do powierzania pracy cudzoziemcom w warunkach charakterystycznych dla pracy tymczasowej. Ponadto sama konstrukcja umowy i zawarte w niej zapisy nie jest w takiej sytuacji wystarczającym dowodem na poparcie twierdzeń strony. Organ bada całokształt sprawy, faktyczną współpracę między podmiotami, biorąc przy tym w szczególności pod uwagę ochronę praw pracownika cudzoziemca. Minister wyjaśnił, że pismo Państwowej Inspekcji Pracy na które powołuje się spółka nie może stanowić dowodu czy też wytycznych dla prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a organ nie może sugerować się jego treścią przy podejmowaniu decyzji. Pismo to jest odpowiedzią do innej sprawy o zupełnie innym stanie faktycznym. Odpowiedź organu kontrolnego oparta jest na analizie dokumentów innej sprawy i stanowi jedynie przypuszczenia organu, który wskazał, że niezbędne byłoby przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy pod kątem wyżej przedstawionych cech outsourcingu i pracy tymczasowej, ponieważ nadesłane materiały zawierają jedynie fragmentaryczną wiedzę w tym zakresie i nie pozwalają na dokonanie kompleksowej oceny wszystkich okoliczności sprawy. Minister zauważył, że główną działalnością Spółki D. jest przetwarzanie i konserwowanie mięsa, które odbywa się na liniach produkcyjnych, więc w praktyce outsourcing usług w tej sytuacji musiałby polegać na wydzieleniu całego procesu przetwarzania i konserwowania mięsa, wręcz oddania swojej działalności. Natomiast zgodnie z umową ramową zawartą między podmiotami Usługobiorca wyodrębnia ze swojej struktury jedynie część procesu i przekazuje go do wykonania Usługodawcy. Co więcej ww. umowa dopuszcza także realizację pozostałych usług wsparcia produkcji, czyli bliżej nieokreślonych usług, które mają być każdorazowo wskazywane w składanych przez Usługobiorcę zamówieniach. Zgodnie zaś z modelem outsourcingu usług katalog wydzielonych usług powinien co do zasady być zamknięty. Dodatkowo, organ podkreślił, że samo stworzenie umowy, która zawiera odpowiednie elementy i zapisy, nie potwierdza faktycznej formy współpracy. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z 7 maja 2025 r. zwrócił się także do Spółki Przedsiębiorstwo D. o złożenie wyjaśnień w zakresie współpracy z A. sp. z o.o. oraz zawartej między spółkami Umowy ramowej o świadczenie usług, aby mieć pełen obraz sprawy. W odpowiedzi Przedsiębiorstwo D. wyjaśniło, że powierzyło Spółce A. kilka procesów i spółka ta odpowiada za ich realizację samodzielnie oraz sprawuje nadzór nad personelem poprzez wyznaczonych liderów. Według Spółki D. cały personel pracuje przy jednej linii produkcyjnej, jednak nie wspólnie. Organ odwoławczy podniósł, że wyjaśnienia te budzą duże wątpliwości m.in. co do tego czy możliwe jest wykonywanie wydzielonego procesu czy funkcji na jednej linii produkcyjnej. Ponieważ Przedsiębiorstwo D. twierdzi, że ma ogromne trudności w zapewnieniu ciągłości produkcji, niezależnie od ilości zatrudnionych przez nich osób, organ odwoławczy uznał, że ma wątpliwości czy Spółka D. wspiera się dodatkowym personelem w przypadku większych zamówień i kto jest faktycznym odbiorcą wykonywanej pracy. Organ uznał też za wątpliwe twierdzenie strony, że A. sp. z o.o. posiada fachową wiedzę z dziedziny konserwowania i przetwarzania mięsa w sytuacji, gdy nie posiada nawet własnych hal produkcyjnych czy sprzętu specjalistycznego, co mogłoby potwierdzić faktyczną działalność spółki w tym zakresie. Organ odwołał się do podpisanego porozumienia między podmiotami na mocy, którego udostępniane są elementy infrastruktury technicznej jak m.in. noże, nożyce, rękawice, ale także linia ubojowa, linie filetowania, linie trybowania, maszyny do dzielenia, wózki paletowe, a nawet komputery i samochody. Zdaniem organu powyższa okoliczność przeczy oświadczeniu usługodawcy, że jest podmiotem zawodowo i profesjonalnie zajmującym się realizacją usług będących przedmiotem umowy. W związku z powyższym, w opinii organu odwoławczego, w przedstawionej sytuacji wskazuje na pozorny outsourcing usług. Odnosząc się zaś do zarzutów Strony dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. minister wskazał, że organ I instancji dokonał rzetelnej i wnikliwej analizy materiału dowodowego przedłożonego przez Stronę w toku prowadzonego postępowania. Organ I instancji dołożył wszelkich starań aby rozpatrzyć sprawę z zachowaniem ww. zasad. Za chybiony organ uznał zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 79a § 1 k.p.a., ponieważ zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, umożliwiły Stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz informowały o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania przesłanek do wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Według organu odwoławczego przesłuchanie wnioskowanych świadków czy też strony nie wpłynęłoby na zmianę rozstrzygnięcia sprawy na zgodny z żądaniem Strony. Organy zgromadziły w aktach sprawy wystarczające dowody i wyjaśnienia do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. A. Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, 1) naruszenie przepisu art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 136 § 1 kpa poprzez pominięcie wniosku dowodowego Skarżącej z dnia 23.05.2025r. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony oraz świadka, z uwagi na to, że "przesłuchanie nie wpłynęłoby na zmianę rozstrzygnięcia sprawy na zgodny z żądaniem strony", podczas gdy powyższe dowody miały służyć ustaleniu charakteru współpracy pomiędzy A. Sp. z o.o. a Przedsiębiorstwo D. Sp. z o.o., w tym przedmiotu zleconych usług, czynności wykonywanych przez A. Sp. z o.o., obowiązków w zakresie nadzoru nad personelem Skarżącej, osób odpowiedzialnych za wydawanie poleceń personelowi, zasad odpowiedzialności kontraktowej wobec P.D. Sp. z o.o., tym samym miały wykazać okoliczności szczególnie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza, że organ II instancji wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu oraz bez poparcia jakimikolwiek innymi dowodami, a jedynie na podstawie swojego przekonania uznał, że Skarżąca nie wykonuje usług podwykonawczych ("outsourcing") na rzecz jej kontrahenta - na co wskazuje fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s.3.): "(...) jak wynika z przeprowadzanych kontroli, rzeczywiste korzystanie z usług świadczonych przez podmioty trzecie najczęściej przybiera charakter kierowania osób do pracy w podmiocie korzystającym z usług. Taka praktyka ma na celu obejście przepisów dotyczących pracy tymczasowej (...)". Organ II instancji a priori założył więc, że Skarżąca obchodzi przepisy dotyczące pracy tymczasowej, jednocześnie antycypując wynik przesłuchań; 2) przepisu art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez sprzeczną z zasadami logiki oraz niewszechstronną ocenę dowodu z dokumentu w postaci umowy ramowej o świadczenie usług z dnia 01.07.2024r. zawartej pomiędzy Skarżącą a Przedsiębiorstwo D. Sp. z o.o. oraz załączników do tej umowy, a w konsekwencji błędne ustalenie, że Skarżąca nie wykonuje na rzecz P.D. Sp. z o.o. usług w ramach podwykonawstwa (czy innymi słowy tzw. "outsourcingu usług") podczas gdy z treści w/w. umowy wprost wynika, że zostały spełnione wszystkie przesłanki dla jej kwalifikacji jako umowy o świadczenie usług (mieszczących się w pojęciu dozwolonego prawem "outosourcingu"), a nie usług Agencji Pracy Tymczasowej; 3) przepisu art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez sprzeczną z zasadami logiki oraz niewszechstronną ocenę dowodu z dokumentu w postaci pisma spółki pod firmą Przedsiębiorstwo D. Sp. z o.o. (vide s. 5 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), a w konsekwencji nie przyjęcie stanowiska P.D. Sp. z o.o., że Skarżąca wykonuje usługi w ramach procesu produkcyjnego, a nie usługi udostępniania pracowników, bowiem organ ma wątpliwości, "czy jest możliwe wykonywanie wydzielonego procesu czy funkcji na jednej linii produkcyjnej". Okoliczność, że organ II instancji nie ma pewności, czy w zakładzie kontrahenta Skarżącej jest możliwość wyodrębnienia części procesu produkcyjnego, nie ma żadnego znaczenia dla oceny tego dowodu - zwłaszcza w świetle pozostałego materiału zebranego w sprawie, w tym zawartych między stronami umów. Odmówienie waloru wiarygodności danemu dowodowi może nastąpić w oparciu o wnioski płynące z innych dowodów, w tym okoliczności notoryjnych lub znanych organowi z urzędu. Z takim przypadkiem w niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia. Postawa organu zadziwia również w kontekście pominięcia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie na powyższą okoliczność dowodu z przesłuchania świadka oraz Strony; 4) przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postępowanie administracyjne ma charakter kontradyktoryjny ("(...) należy wyraźnie zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (...)"), podczas gdy postępowanie administracyjne ma charakter inkwizycyjny, a w konsekwencji ipso iure ciężar dowodu spoczywa na organie administracji publicznej, a nie na stronie tego postępowania. Tym samym, jeżeli organ II instancji miał jakiekolwiek wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego, uznając je w szczególności za niepełne, winien podejmować dalsze czynności w ramach postępowania dowodowego, 5) przepisu art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i 2 kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie, że opinia prawna wydana przez Główny Inspektorat Pracy - Departament Legalności Zatrudnienia w dniu 31.05.2024r. na wniosek Wojewody [...] w sprawie prowadzonej pod znakiem sprawy [...], w której z powołaniem na poglądy doktryny oraz orzecznictwo potwierdzono możliwość występowania w obrocie gospodarczym outsourcingu usług oraz opisano jego charakterystyczne cechy, nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem została wydana w innym stanie faktycznym, narusza zaufanie do władzy publicznej. Powyższa opinia prawna ma bowiem uniwersalny charakter jeśli chodzi o występowanie dozwolonego prawem outsourcingu usług oraz jego cechy. Organy administracji publicznej nie powinny więc prezentować odmiennych poglądów, skoro wszystkie w myśl zasady praworządności działają na podstawie i w granicach tego samego prawa. W tym] kontekście podkreślenia wymaga, że powyższą opinią prawną dysponował organ I instancji w innej prowadzonej przez siebie sprawie. Wnioski tej opinii z przyczyn nieznanych Skarżącej nie były jednak przez organu I oraz II instancji wzięte pod uwagę (najpewniej były sprzeczne z narzuconymi wytycznymi), a w konsekwencji zostały całkowicie pominięte w procesie wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz późniejszej subsumcji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisu art. 88j ust. 2b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy nie sposób uznać, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu lub podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie dopełnia obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom; 2) przepisu art. 88j ust. 2b pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich zastosowanie podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że Skarżąca nie posiada środków finansowych ani źródeł dochodu niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi, nie prowadzi działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej uzasadniającej powierzenie pracy danemu cudzoziemcowi w danym okresie, w tym zawiesiła działalność, została wykreślona z właściwego rejestru lub jej działalność jest w okresie likwidacji, nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na Fundusz Emerytur Pomostowych albo nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników, nie zgłasza do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym albo nie zgłasza pomocników rolnika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników do ubezpieczenia społecznego rolników bądź zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskała przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyną odmowy wydania zezwolenia na pracę były wątpliwości organu co do charakteru usług świadczonych przez Skarżącą na rzecz jej kontrahenta (P.D. Sp. z o.o.), a nie zaniechanie obowiązku regulowania zobowiązań publicznoprawnych; 3) przepisu art. 734 i n. kodeksu cywilnego w związku z art. 750 kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że świadczenie usług podwykonawczych może występować jedynie w określonym celu oraz dotyczyć tylko niektórych czynności ("zatem outsourcing to rozwiązanie, które pozwala klientowi skupić się na celach strategicznych firmy poprzez oddanie odpowiedzialności podmiotowi zewnętrznemu i zwyczajowo dotyczy takich obszarów jak: usługi budowlane, informatyczne, księgowe, logistyczne, transportowe czy sprzątanie"), podczas gdy to przedsiębiorca swobodnie decyduje, czy chce jakiekolwiek czynności wykonywać samodzielnie, czy zlecić je podwykonawcy - bez znaczenia pozostaje to, czy przedmiotem zlecenia jest czynność mieszcząca się w głównym przedmiocie działalności danego przedsiębiorcy, czy chodzi o czynności pomocnicze (usługi o niskiej wartości dodanej). Żaden przepis nie uzależnia bowiem możliwości zlecenia wykonania usługi od jej przedmiotu czy motywacji zlecającego (lege non distinguente). Tak jak na placu budowy może na zlecenie generalnego wykonawcy działać jednocześnie kilka podmiotów ("firm") wykonujących analogiczne czynności (np. murujących ściany), tak przetwórca mięsny może posługiwać się różnymi podwykonawcami w ramach swojego procesu produkcyjnego; 4) art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie podstawowej zasady demokratycznego państwa prawa, że dozwolone przez przedsiębiorców jest podejmowanie każdych działań, które nie zostały wprost prawem zakazane. Jeżeli więc żadne przepisy prawa nie zakazują działania poprzez podwykonawców, to organ administracji publicznej nie może takiego działania traktować jako nielegalnego; 5) przepisu art. 88 ust. 1 w zw. z art. 88c ust. 10 w zw. z art. 88j ust. 2b in principia ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "instytucja outsourcingu nie jest uregulowana na gruncie prawa administracyjnego i nie została wskazana w ustawie o promocji zatrudnienia jako jedna z form zatrudniania cudzoziemców", a w konsekwencji nie jest możliwe uwzględnienie wniosku Skarżącej, podczas gdy przywołany przez organ II instancji outsourcing usług dotyczy relacji pomiędzy pracodawcą / zleceniodawcą cudzoziemca oraz jego kontrahentem, a nie relacji pomiędzy pracodawcą / zleceniodawcą a cudzoziemcem. Powyższe nie może więc być regulowane przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W takim modelu działalności (dozwolonego prawem outsourcingu usług) cudzoziemiec wykonuje pracę / usługi na rzecz podmiotu go zatrudniającego, a nie na rzecz jego kontrahenta. Nie ma więc potrzeby odrębnego regulowania tego rodzaju działalności, bowiem wynika to już wprost z w/w. przepisu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, ponieważ decyzja Ministra z 9 czerwca 2025 r., nr DRP-IX.60320.443.2025.AP nie narusza przepisów prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214 t.j. ) zwanej dalej ustawą lub pzirp, w szczególności art. 88j tej ustawy ze względu na treść art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r., poz. 620) i art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r., poz. 621). Kwestię sporną w sprawie stanowiło to czy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że skarżąca spółka spełnia przesłanki do uwzględnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla objętego wnioskiem cudzoziemca, ponieważ to spółka jest podmiotem powierzającym mu pracę, w sytuacji gdy miejscem wykonywania pracy przez cudzoziemca ma być miejsce prowadzenia działalności przez podmiot trzeci. Organ odwoławczy ocenił, że skarżąca spółka w rzeczywistości, wbrew informacjom podanym we wniosku nie zamierza zatrudniać cudzoziemca jako podmiot powierzający mu pracę, a jedynie udostępniać go innemu podmiotowi (spółce D. sp. z o.o), w sytuacji gdy nie występuje w sprawie i nie zamierza występować w roli agencji tymczasowej i wskazać podmiotu będącego pracodawcą użytkownikiem. Natomiast skarżąca spółka przekonuje, że ubiegając się o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypełniła wniosek prawidłowo, w sposób odpowiadający rzeczywistości, ponieważ cudzoziemiec ma wykonywać pracę wyłącznie na jej rzecz, nie zaś na rzecz podmiotu trzeciego tj. pracodawcy użytkownika, a więc cudzoziemiec nie jest pracownikiem tymczasowym. W ocenie sądu skarżąca spółka niesłusznie wywodzi, że organy obu instancji dokonały dowolnych ustaleń co do okoliczności istotnych dla sprawy i nie ustaliły w sposób rzetelny stanu faktycznego w sprawie, nie zgromadziły wystarczającego materiału dowodowego i nie dokonały jego wszechstronnej oceny. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do treści art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 88c ust. 10 ustawy określone zostały wymogi, które muszą zostać spełnione gdy zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego. Natomiast w art. 88f ust. 1 ustawy o promocji określone zostały elementy konieczne wydawanego zezwolenia. Zgodnie z treścią tego przepisu zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca, określa podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, stanowisko lub rodzaj pracy wykonywanej przez cudzoziemca, najniższe miesięczne wynagrodzenie cudzoziemca na danym stanowisku, wymiar czasu pracy albo liczbę godzin pracy w tygodniu lub miesiącu, rodzaj umowy będącej podstawą wykonywania pracy oraz okres ważności zezwolenia. Jeżeli zaś zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę obowiązkowo jest określany pracodawca użytkownik. Tak określonym elementom zezwolenia, odpowiadają wymogi określone dla składanego w sprawie udzielenia zezwolenia wniosku. Dlatego też we wniosku należy m.in. podać informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi oraz odpowiednio pracodawcy użytkownika lub podmiotu, do którego pracownik jest delegowany (art. 88 a ust. 1aa ustawy). Z kolei w art. 88j ustawy zostały szczegółowo określone przesłanki negatywne (zarówno obligatoryjne, jak też fakultatywne), uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Stosownie do treści ust 2b tego przepisu wojewoda może wydać decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę, jeżeli z okoliczności wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu. Należy też przypomnieć o szczególnych uregulowaniach dotyczących wykonywania pracy przez cudzoziemca zatrudnianego w charakterze pracownika tymczasowego. Zgodnie z treścią art. 20 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 236 t.j) 1. Agencja pracy tymczasowej może skierować danego pracownika tymczasowego do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. 2. Agencja pracy tymczasowej może skierować daną osobę do wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umowy o pracę oraz umowy prawa cywilnego na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. 3. Pracodawca użytkownik może korzystać z pracy tego samego pracownika tymczasowego przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. 4. Pracodawca użytkownik może korzystać z pracy tej samej osoby wykonującej pracę tymczasową na podstawie umowy o pracę oraz umowy prawa cywilnego przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. 5. Agencja pracy tymczasowej może skierować pracownika tymczasowego do wykonywania w sposób ciągły, przez okres nieprzekraczający 36 miesięcy, pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika, obejmującej zadania, których wykonanie należy do obowiązków nieobecnego pracownika zatrudnionego przez danego pracodawcę użytkownika, a pracodawca użytkownik może korzystać z pracy takiego pracownika tymczasowego przez taki okres. 6. Po okresie wykonywania pracy tymczasowej, o którym mowa w ust. 5, pracownik tymczasowy może być skierowany przez agencję pracy tymczasowej oraz przyjęty przez tego samego pracodawcę użytkownika do wykonywania pracy tymczasowej na jego rzecz nie wcześniej niż po upływie 36 miesięcy. 7. Agencja pracy tymczasowej może skierować daną osobę do wykonywania w sposób ciągły, przez okres nieprzekraczający 36 miesięcy, pracy tymczasowej na podstawie umowy o pracę oraz umowy prawa cywilnego na rzecz jednego pracodawcy użytkownika, obejmującej zadania, których wykonanie należy do obowiązków nieobecnego pracownika zatrudnionego przez danego pracodawcę użytkownika, a pracodawca użytkownik może korzystać z pracy takiej osoby przez taki okres. 8. Po okresie wykonywania pracy tymczasowej, o którym mowa w ust. 7, dana osoba może być skierowana przez agencję pracy tymczasowej oraz przyjęta przez tego samego pracodawcę użytkownika do wykonywania pracy tymczasowej na jego rzecz nie wcześniej niż po upływie 36 miesięcy. 9. Przepisów ust. 1, 3 i 5 nie stosuje się w przypadku przedłużenia umowy o pracę do dnia porodu, zgodnie z art. 177 § 3 Kodeksu pracy. W konsekwencji tak ukształtowanych przepisów prawa cudzoziemiec może wykonywać pracę powierzoną przez podmiot (albo więcej niż jeden podmiot) określony wprost w decyzji o udzieleniu zezwolenia jako podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Oprócz tego istnieje jeszcze możliwość, że cudzoziemiec będzie wykonywał pracę jako pracownik tymczasowy, a w takim przypadku, w decyzji udzielającej zezwolenia na pracę powinien zostać wprost wskazany, obok podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, podmiot będący pracodawcą-użytkownikiem. Organ odwoławczy zatem prawidłowo uznał, że jeżeli cudzoziemiec, którego dotyczy wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę ma wykonywać pracę określoną w taki sposób, że będzie to realizacja zadań na rzecz i pod kierownictwem podmiotu, innego niż podmiot powierzający wykonywanie pracy (podmiot, z którym cudzoziemiec pozostaje w stosunku prawnym stanowiącym podstawę wykonywania pracy), to wówczas podmiotem powierzającym wykonywanie pracy powinna być agencja pracy tymczasowej, zaś podmiotem, na rzecz którego będą realizowane zadania składające się na pracę i który ma sprawować kierownictwo nad ich realizacją, powinien być pracodawca-użytkownik. Treścią powierzenia wykonywania pracy przez podmiot określony w zezwoleniu na pracę nie może być stałe udostępnianie danego cudzoziemca (pracownika) innym podmiotom, w celu świadczenia na ich rzecz i pod ich kierownictwem pracy. Taki sposób działania stanowiłby obejście obowiązujących przepisów prawa, zgodnie z którymi udostępnianie lub wynajem pracowników cudzoziemców możliwe jest tylko wtedy, gdy podmiotem udostępniającym jest agencja pracy tymczasowej, a działanie to realizowane jest na zasadach określonych w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, a więc z zachowaniem określonego limitu zatrudnienia tego samego cudzoziemca na rzecz jednego pracodawcy-użytkownika. To słuszne stanowisko organu znalazło odzwierciedlenie w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i zgromadzonym materiale dowodowym. Organ odwoławczy po podjęciu wystarczających czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy zasadnie uznał, że spółka wnioskodawca nie podała we wniosku odpowiadających rzeczywistości informacji, a tym samym nie ujawniła, że zamierza udostępniać cudzoziemca do wykonywania pracy, na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy-użytkownika tj. podmiotu D. sp. z o.o. Swoje ustalenia i ocenę prawną organy oparły na szczegółowej analizie materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącą spółkę, stanowiska tej spółki, a także informacji pozyskanych przez organ od spółki D. sp. z o.o. na rzecz, której praca ma być przez cudzoziemca wykonywana. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki organ odwoławczy nie kwestionuje, że w obrocie gospodarczym występuje pojęcie outsorcingu usług, ani też, że nie twierdzi, że skorzystanie z tej formy współpracy między podmiotami jest zabronione w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wyjaśnił tylko, że instytucja outsourcingu nie jest uregulowana na gruncie prawa administracyjnego i nie została wskazana w ustawie o promocji zatrudnienia jako jedna z form zatrudniania cudzoziemców. Wyjaśnił też, że co do zasady - outsourcing usług/procesowy oznacza wydzielenie pewnych procesów biznesowych w przedsiębiorstwie i zlecenie ich wykonania podmiotom zewnętrznym, który w ocenie zlecającego są w stanie wykonać te zadania efektywniej. Zatem outsourcing to rozwiązanie, które pozwala klientowi skupić się na celach strategicznych firmy poprzez oddanie odpowiedzialności podmiotowi zewnętrznemu i zwyczajowo dotyczy takich obszarów jak: usługi budowlane, informatyczne, księgowe, logistyczne, transportowe czy sprzątanie. Organ odwoławczy słusznie podkreślił, że ocena czy sytuacja wskazana we wniosku nie prowadzi do obejścia obowiązujących przepisów prawa, wiąże się nie z analizą całokształtu sprawy z uwzględnieniem ochrony praw pracownika cudzoziemca, nie zaś tylko z analizą treści zawartej przez podmioty umowy, a same umowne ustalenia mogą nie być wystarczającym dowodem na poparcie twierdzeń strony. W ocenie sądu dokonana przez organ analiza okoliczności sprawy doprowadziła do słusznej oceny, że współpraca pomiędzy skarżącą spółką, a spółką D. sp. z o.o. ma cechy pozornego outsourcingu usług. Organ zauważył, że: - główną działalnością spółki D. jest przetwarzanie i konserwowanie mięsa, które odbywa się na liniach produkcyjnych, więc w praktyce outsourcing usług w tej sytuacji musiałby polegać na wydzieleniu całego procesu przetwarzania i konserwowania mięsa, a wręcz oddania swojej działalności. W ocenie sądu to spostrzeżenie organu jest jak najbardziej zasadne. Outsorcing usług nie ma na celu przekazywania zewnętrznemu podmiotowi podstawowego zakresu działalności danego podmiotu, który przecież specjalizuje się w danej dziedzinie i ma własne metody prowadzenia działalności. Taki model współpracy, nie gwarantowałby ani odpowiedniej jakości produktów, ani konkurencyjności podmiotu. I choć skarżąca spółka zarzuca, że przekazanie linii produkcyjnej w ręce zewnętrznego podmiotu nie jest zakazane, jak też, że w praktyce zdarza się współpraca z innymi podmiotami w ramach realizacji jakiegoś zadania przyjętego przez podmiot, który jest głównym wykonawcą, to jednak nie są to argumenty, które podważają stanowisko organu. Główny wykonawca jakiegoś projektu z reguły zleca zewnętrznej firmie wykonanie częściowego zadania (zamkniętej całości), które ta może wykonać lepiej i sprawniej. - zgodnie z umową ramową zawartą między podmiotami Usługobiorca wyodrębnia ze swojej struktury jedynie część procesu i przekazuje go do wykonania Usługodawcy. Co więcej ww. umowa dopuszcza także realizację pozostałych usług wsparcia produkcji, czyli bliżej nieokreślonych usług, które mają być każdorazowo wskazywane w składanych przez Usługobiorcę zamówieniach. Zaś zgodnie z modelem outsourcingu usług katalog wydzielonych usług powinien co do zasady być zamknięty. W ocenie sądu także to spostrzeżenie organu jest prawidłowe. Przedstawiona przez skarżącą spółkę umowa ramowa dotycząca współpracy ma charakter bardzo ogólny. Choć wskazuje na ustalenie przez strony, przekazywania spółce do wykonania poszczególnych procesów produkcji takich jak ubój, dzielenie i konfekcjonowanie, filetowanie i pozostałych usług określonych w zamówieniu, to istotny związek tych częściowych zadań z całościowym procesem produkcji (przetwarzania i konserwowania), a także niedookreślenie powierzanych zadań, wskazuje na to, że istotnym problemem producenta jest brak kadry pracowników do obsługi poszczególnych etapów produkcji odbywającej się na linii produkcyjnej, - wyjaśnienia D. sp. z o.o. budzą duże wątpliwości organu II instancji, m.in. czy jest możliwe wykonywanie wydzielonego procesu czy funkcji na jednej linii produkcyjnej. Organ również tu ma wątpliwości czy Spółka D. wspiera się dodatkowym personelem w przypadku większych zamówień i kto jest faktycznym odbiorcą wykonywanej pracy. Wątpliwości organu w tych kwestiach są jak najbardziej uzasadnione. Trudno jest z powodów wskazanych wcześniej wyobrazić sobie jako uzasadnione działanie konkurującego na rynku przedsiębiorcy, polegające na przekazaniu do obsługi zewnętrznemu podmiotowi całej linii produkcyjnej, podobnie na dopuszczeniu do własnej linii produkcyjnej zewnętrznego podmiotu, wykonującego zadania przy wykorzystaniu pracowników, tylko jemu podległych, którzy mogą zakłócić szybkość i jakość produkcji. Stanowisko spółki D. wskazuje w oczywisty sposób, że jedynym problemem tej spółki jest zapewnienie ciągłości produkcji z powodu braków kadrowych. - wątpliwym jest też twierdzenie strony, że A. sp. z o.o. posiada fachową wiedzę z dziedziny konserwowania i przetwarzania mięsa w sytuacji, gdy nie posiada nawet własnych hal produkcyjnych czy sprzętu specjalistycznego, co mogłoby potwierdzić faktyczną działalność spółki w tym zakresie. Podpisane porozumienie między podmiotami na mocy, którego udostępniane są elementy infrastruktury technicznej jak m.in. noże, nożyce, rękawice, ale także linia ubojowa, linie filetowania, linie trybowania, maszyny do dzielenia, wózki paletowe, a nawet komputery i samochody. Powyższe przeczy oświadczeniu usługodawcy, że jest podmiotem zawodowo i profesjonalnie zajmującym się realizacją usług będących przedmiotem umowy. W ocenie sądu organ ma rację podkreślając niewykazanie przez skarżącą spółkę posiadania fachowej wiedzy, zaplecza i sprzętu, które to cechy mogłyby skłonić podmiot zajmujący się profesjonalnie przetwarzaniem i konserwowaniem mięsa do powierzenia spółce wykonywania usług we własnym przedsiębiorstwie w tym zakresie. Spółka była wzywana do wykazania tych okoliczności w postępowaniu przed organem I instancji. Tak zawarte porozumienie świadczy o tym, że za możliwość realizacji produkcji odpowiada w rzeczywistości podmiot, z którym skarżąca spółka zawarła umowę, a istotnym i jedynym zadaniem spółki jest dostarczenie pracowników, którzy mają przystąpić do pracy w warunkach stworzonych przez spółkę producenta. Warto też zauważyć, że w sytuacji, w której pracownikami dostarczanymi przez skarżącą spółkę są cudzoziemcy, ustalenie umowne wynikające z umowy ramowej z którego wynika, że osoby wykonujące usługi będą zarządzane jedynie przez usługodawcę lub wyznaczone przez niego osoby, choć stwarza pozory sprawowania nadzoru przez skarżącą nad swoimi pracownikami, w istocie gwarantuje dostarczenie producentowi spółce D. sp. z o.o. brakującego jej personelu wraz z personelem, który zapewni komunikowanie się z pracownikami cudzoziemcami. Nie jest zasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 78 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w związku z pominięciem wniosku dowodowego skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz świadka. Przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego nie nakładają na organ odwoławczy obowiązku przeprowadzenia dowodu. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ odwoławczy zasadnie uznał, iż dowód z przesłuchania strony czy świadka nie mógł mieć wpływu na wydanie pozytywnego dla spółki rozstrzygnięcia. Stanowisko spółki i jej kontrahenta wyrażane w toku postępowania, że przedstawiona umowa ramowa i wiążące inne dokumenty potwierdzają relację outsorcingu usług, było znane organowi. Organ wykonał obowiązek wynikający z art. 79a k.p.a. i poinformował spółkę o powodach dla których uważa, że materiał dowodowy wskazuje na istnienie pozornego outsorcingu usług. Nie było żadnych przeszkód, aby strona złożyła dodatkowe dowody w formie pisemnej. Choć zgodnie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, to jednak w razie wykonania przez organ obowiązku wezwania strony do złożenia dowodów niezbędnych do uwzględnienia wniosku, jak też udzieleniu informacji zgodnie z art. 79a K.p.a., należy przyjąć, że konsekwencje nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy obciążać będą osobę wnioskującą o udzielenie zezwolenia. W razie nieudowodnienia tych okoliczności, organ administracji zobligowany jest do wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pracę. Z pewnością więc organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Organ słusznie ocenił, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie miało żadnego znaczenia pismo Głównego Inspektoratu Pracy - Departamentu Legalności Zatrudnienia sporządzone 31 maja 2024 r. na wniosek Wojewody [...] w postępowaniu prowadzonym w innej sprawie. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że treści tego pisma nie można traktować wybiórczo, a także, że nie ma żadnych podstaw, aby wyjaśnienia w nim zawarte oparte na konkretnych dokumentach, traktować jako wykładnię w innych postępowaniach administracyjnych. Decyzja nie narusza art. 88j ust. 2b, ponieważ z przepisu tego wprost wynika, że organ może wydać decyzję odmowną w sprawie zezwolenia na pracę jeżeli z okoliczności wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że cudzoziemiec będzie wykonywał pracę na rzecz podmiotu trzeciego w związku z umową outsourcingu zawartą pomiędzy pracodawcą, a tym podmiotem, a rzeczywistym przedmiotem umowy jest udostępnianie pracowników. Tak więc organ mógł wydać decyzję odmowną na podstawie tego przepisu ustawy. Kontrola zaskarżonej decyzji w granicach sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub naruszeniem prawa materialnego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ocena istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 t.j. z.), oddalił skargę.