IV SA/Wa 2022/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. G. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] maja 2015 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 z p. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją SKO w W. z [...] lutego 2014 r. znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] lipca 2010 r., znak: [...], orzekającej o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska przez myjnię samochodową położoną w W., przy ul. [...] oraz nakładającej obowiązek wykonania czynności zmierzających do dostosowania poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. W decyzji z [...] maja 2015 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] lipca 2010 r., Prezydent W. orzekł o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska przez myjnię samochodową, położoną w W., ul. [...] oraz nałożył obowiązek wykonania czynności zmierzających do dostosowania poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. W dniu 12 marca 2012 r. do SKO w W. wpłynął wniosek [...] s.c., reprezentowanej przez radcę prawnego P. R., o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] lipca 2010 r., wskazując jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w myśl art. 115a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D i LAe N. Tymczasem wyniki pomiarów, na podstawie których została wydana kwestionowana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, są obarczone dyskwalifikującym je błędem wynikającym z zastosowania nieistniejącej, z mocy przepisów o ochronie środowiska, procedury pomiarowej, jak i z braku właściwej, z akustycznego punktu widzenia, analizy przebiegu procesów technologicznych realizowanych przez rozważany obiekt. W piśmie z 22 lipca 2013 r. znak: [...], Kolegium zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] lipca 2010 r. orzekającej o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska przez należącą do Spółki myjnię samochodową położoną w W., ul. [...]. W decyzji z [...] lutego 2014 r. Kolegium orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] lipca 2010 r., orzekającej o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska przez należącą do firmy [...] s.c. myjnię samochodową położoną w W., ul. [...] oraz nakładającej obowiązek wykonania czynności zmierzających do dostosowania poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych w terminie do 31 grudnia 2010 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. decyzją, z zachowaniem ustawowego terminu wystąpiła [...] s.c. (poprzednia nazwa: [...] s.c., dalej: skarżąca, strona skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego P. R. We wniosku strona zarzuciła organowi niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie art. 115a ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, ze względu na nieprawidłowe ustalenie rzeczywistych/ponadnormatywnych akustycznych oddziaływań myjni samochodowej. W decyzji z [...] maja 2015 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez wnioskodawcę Kolegium wyjaśniło, że że metodyka przeprowadzonych w niniejszej sprawie pomiarów hałasu uregulowana została w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291). Metodyka referencyjna służy do wyznaczenia wartości poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez instalacje lub urządzenia znajdujące się na terenie jednego zakładu, wyrażonego wskaźnikami LAeq D i LAe N, określonymi w art. 112a pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: p.o.ś.) mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby. Wartość równoważnego poziomu dźwięku A wyznacza się: a) metodą pomiarową, b) metodą obliczeniową, w sytuacji, gdy w danych warunkach nie można uzyskać wyniku za pomocą pomiarów bezpośrednich. Pomiary hałasu wykonuje się: 1) dokonując rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T lub 2) dokonując rejestracji elementarnych próbek hałasu w czasie odniesienia T (metoda próbkowania). Czas odniesienia T oznacza okres, do którego odnoszą się wartości poziomów hałasu. Czas odniesienia dla danego wskaźnika hałasu jest określony w przepisach dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Należy zastosować przy tym następujące nastawy miernika: charakterystyka częstotliwościowa A, stała czasowa F (fast). O wyborze jednej z dwóch powyższych metod realizacji pomiarów decyduje specyfika funkcjonowania źródła hałasu oraz kształtowanie się tła akustycznego w środowisku. Rejestracja elementarnych próbek hałasu w czasie odniesienia T (metoda próbkowania), ma miejsce wówczas, gdy w czasie odniesienia T rozważane źródło hałasu emituje do środowiska, w możliwych do zidentyfikowania przedziałach czasu tp, zróżnicowany dźwięk o ustalonym dla tego przedziału czasu poziomie LAk. W ocenie Kolegium, zgromadzone w aktach sprawy sprawozdania z przeprowadzonych dwukrotnie pomiarów poziomu hałasu, które wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego przez myjnię samochodową przy ul. [...] w [...] W., a także brak podstaw do zakwestionowania opisanych pomiarów, uzasadniają bezzasadność podnoszonych zarzutów. W skardze strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję SKO w P. (chyba powinno być: w W.) z [...] maja 2015 r. i wniosła o jej uchylenie, zarzucając, że została wydana przez organ z naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie ar. 115a ust. 1 p.o.ś., ze względu na nieprawidłowe ustalenie rzeczywistych/ponadnormatywnych akustycznych oddziaływań myjni samochodowej, zlokalizowanej przy ul [...] w W. Zdaniem strony skarżącej, wykonane pomiary hałasu na myjni samochodowej położonej w W. przy ul. [...] nie są miarodajne. Ponadto wyniki pomiarów hałasu, na podstawie których została wydana przez organ administracji przedmiotowa decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, są obarczone dyskwalifikującym je błędem wynikającym z zastosowania nieistniejącej, z mocy przepisów o ochronie środowiska, procedury pomiarowej, jak i z braku właściwej, z akustycznego punktu widzenia, analizy przebiegu procesów technologicznych realizowanych przez rozważany obiekt. Zgodnie z przepisami o ochronie środowiska przed hałasem, nie istnieje metoda referencyjna zastosowana do wykonanych przez [...] pomiarów hałasu, tj. "metoda pomiarów bezpośrednich, w sposób próbkowania". Dokonujący pomiarów przyjął nieprawidłowe założenie, że praca urządzeń myjni ma ciągły charakter na przestrzeni czasu odniesienia T w porze dnia, tj. na przestrzeni 8-miu najmniej korzystnych godzin dnia kolejno po sobie następujących oraz, że wynik 3 pomiarów po 20s każdy pozwala na właściwie określenie faktycznych akustycznych oddziaływań rozważanej myjni na środowisko. Całkowity rzeczywisty czas funkcjonowania (w czasie odniesienia T) urządzeń pozostających na wyposażeniu przedmiotowej myjni, który ma bezpośredni wpływ na wielkość akustycznych oddziaływań na środowisko, jest sumą odcinków czasu, na przestrzeni, których realizowane są konkretne działania polegające na myciu samochodów o odkurzaniu samochodów. Niezwykle istotnym pozostaje, że związana z funkcjonowaniem myjni emisja hałasu do środowiska ma charakter zmienny w czasie - nie jest jednorodna pod względem głośności i czasu trwania nawet w odniesieniu do poszczególnych cząstkowych operacji składających się na cykl mycia/odkurzania pojedynczego samochodu. Dodatkowo nie uwzględniono, że hałas pochodzący z otoczenia myjni (myjnia położona jest w pobliżu ul. [...] w W.) ma również charakter zmienny (zmienne tło). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na względzie kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Kolegium z 19 maja 2015 r., w której utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia wydanego na art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej przepisu, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza tylko to, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ I instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Przenoszą powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Kolegium nie naruszyło normy wynikającej z treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności zostały prawidłowo ustalone na podstawie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] lipca 2010 r., znak: [...], orzekającej o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska przez należącą do strony skarżącej myjnię samochodową położoną w W., przy ul. [...] oraz nakładającej obowiązek wykonania czynności zmierzających do dostosowania poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych w terminie do 31 grudnia 2010 r. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miała ocena legalności zastosowania przez SKO w zaskarżonej decyzji art. 115a ust. 1 p.o.ś. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca zarzuca organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie art. 115a ust. 1 p.o.ś., ze względu na nieprawidłowe ustalenie rzeczywistych/ponadnormatywnych akustycznych oddziaływań myjni samochodowej, zlokalizowanej przy ul. [...] w W. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach k.p.a. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. W orzecznictwie wskazuje się, że organ ma w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ustalenie, czy stan faktyczny przyjęty przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania "nieważnościowego" odpowiada prawdzie w świetle istniejącego w sprawie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2007 r. o sygn. akt I OSK 845/06, LEX nr 344539). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie daje w ocenie Sądu podstawę do stwierdzenia, że Kolegium zadośćuczyniło temu wymogowi. Mając na uwadze chronologię wydawanych rozstrzygnięć administracyjnych nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że ostateczna decyzja Prezydenta W. z [...] lipca 2010 r. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe uwagi wskazują, że w trybie stwierdzenia nieważności wyeliminowane z obrotu mogą być tylko decyzje obarczone najcięższymi i wymienionymi w przepisie art. 156 k.p.a. wadami. W niniejszej sprawie nie można mówić by badana decyzja obarczona była tego typu wadami. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w świetle powyższych uwag nie znajdują one potwierdzenia. Jak wyżej wskazano w sprawie nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 115a ust. 1 p.o.ś. Hałas oznacza dźwięk niepożądany lub szkodliwy dla zdrowia ludzkiego (por. W.J. Sułkowski, Zasady profilaktyki uszkodzeń słuchu spowodowanych hałasem, Łódź 2001, s. 11 i n.). Szkodliwość lub uciążliwość hałasu jest uzależniona od jego natężenia, częstotliwości, charakteru zmian w czasie, zawartości składowych niesłyszalnych oraz długotrwałości działania (zob. Z. Engel, Ochrona środowiska przed drganiami i hałasem, Warszawa 2001, s. 22 i n.). Według art. 112 p.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z art. 115a p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu określa dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq N w odniesieniu do terenów, o których wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Organ wydający przedmiotową decyzję potwierdza w jej treści, że na danym terenie obowiązuje norma określona w stosownej tabeli (zob. M. Górski, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 341). W przedmiotowej sprawie Prezydent W., w piśmie z [...] sierpnia 2009 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez myjnię samochodową przy ul. [...] w W. W toku postępowanie [...] przy Urzędzie W. w dniu [...] września 2009 r. przeprowadziło pomiary hałasu. Ze sprawozdania Nr [...] z pomiarów poziomu hałasu przenikającego do środowiska, wykonanych w dniu [...] września 2009 r. w porze dnia wynika, że w punkcie pomiarowym nr 1, równoważny poziom dźwięku A hałasu przemysłowego wynosi 61,5 dB ± 0,5 dB. Natomiast ze sprawozdania Nr [...] z pomiarów poziomu hałasu przenikającego do środowiska, wykonanych w dniu [...] września 2009 r. w porze nocy wynika, że w punkcie pomiarowym nr 1, równoważny poziom dźwięku A hałasu przemysłowego wynosi 55,9 dB ± 1,4 dB. Kolejne pomiary hałasu [...] przy Urzędzie W. przeprowadziło w dniu [...] kwietnia 2010 r. (sprawozdania Nr [...]; Nr [...]). Ze sprawozdania Nr [...] wynika, że w porze dnia, w punkcie pomiarowym 1, równoważny poziom dźwięku A hałasu przemysłowego wynosi 62,8 dB ± 1,2 dB, zaś ze sprawozdania Nr [...] wynika, że w porze nocy, w punkcie pomiarowym 1, równoważny poziom dźwięku A hałasu przemysłowego wynosi 55,5 dB ±1,3 dB. W decyzji wydanej w przedmiotowym postępowaniu w trybie art. 115a ust. 1 p.o.ś. następuje określenie norm dopuszczalnego poziomu hałasu mających źródło w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Wskazać należy, że wydając tego rodzaju decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, że zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem. Z chwilą emisji hałasu poza teren zakładu na teren sąsiedni, jeżeli jest to teren, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., zakład musi się liczyć z koniecznością przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu, który na tym chronionym terenie nie może przekroczyć ustalonego decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 poziomu dopuszczalnego hałasu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który Sąd w tym składzie w pełni podziela, według którego "Adresatem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu może być jedynie zakład, w ramach którego działalności dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu ustala się "dla danego zakładu" powodującego jego emisję. Ustalenie adresata obowiązku w osobie emitenta hałasu nie powinno rodzić wątpliwości również z tego powodu, że obowiązek przestrzegania wymagań w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu ma charakter publicznoprawny i jako taki kierowany jest do podmiotu, który w ramach swojej działalności wytwarza taki hałas" (zob. wyrok NSA z 14 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2539/12, LEX nr 1458789). W niniejszej sprawie zakładem jest myjnia samochodowa położona w W., przy ul. [...]. Zgodnie z art. 3 pkt 49 p.o.ś. przez zakład, rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Dla uznania, iż mamy do czynienia z "zakładem", konieczne jest spełnienie warunków wskazanych w definicji, a więc po pierwsze, ma to być pewien teren, po drugie, znajdująca się na tym terenie instalacja bądź instalacje, po trzecie prowadzący instalacje ma mieć również tytuł prawny do terenu. W skład "zakładu" wchodzą również urządzenia, znajdujące się na danym terenie (zob. M. Bar, M. Górski, J. Jendrośka, J. Jerzmański, M. Pchałek, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 86). Instalacją jest: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję (art. 3 pkt 6 p.o.ś.). Urządzeniem jest niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu (art. 3 pkt 42 p.o.ś.). Prowadzącym instalację według art. 3 pkt 31 p.o.ś., podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wskazać należy, że metodyka przeprowadzonych w niniejszej sprawie pomiarów hałasu uregulowana została w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291). Zgodnie z art. 3 pkt 9 p.o.ś., przez metodykę referencyjną - rozumie się określoną na podstawie ustawy metodę pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w środowisku. Oznacza to, że jeżeli metoda pomiarów lub badań została określona na podstawie bądź w oparciu o jej upoważnienie, to ma ona właśnie charakter metody referencyjnej, chociażby przepisy ją ustanawiające takiego określenia nie używały. W literaturze wskazuje się, że charakter metodyki referencyjnej mogą mieć nie tylko metody pomiarów lub badań, ale również metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w środowisku. Metodyka referencyjna dotycząca modelowania powinna określać zasady prowadzenia działań zmierzających do zbudowania określonego modelu rozprzestrzeniania (zob. M. Bar, M. Górski, J. Jendrośka, J. Jerzmański, M. Pchałek, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 52). W niniejszej sprawie metodyka referencyjna została zastosowana w celu wyznaczenia wartości poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez instalacje lub urządzenia znajdujące się na terenie jednego zakładu, wyrażonego wskaźnikami LAeq D i LAe N, określonymi w art. 112a pkt 2 p.o.ś., mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby. Ponadto w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na treść zasady ogólnej prawa ochrony środowiska, wyrażonej w art. 12 p.o.ś., nazywanej w literaturze zasadą "porównywalności wyników badań i pomiarów. Zgodnie z art. 12 ust. 1 p.o.ś., podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw. Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej, jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod warunkiem: 1) że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają substancje lub energie - w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji lub energii w środowisku; 2) udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników - w przypadku pozostałych metodyk. Zasada ta polega m.in. na wprowadzaniu zalecanych lub obowiązujących metodyk referencyjnych dotyczących korzystania z zasobów środowiska. Celem zasady wyrażonej w art. 12 p.o.ś. jest ujednolicanie i doprowadzenie do typizacji, oraz ograniczenia różnorodności stosowanych metodyk referencyjnych. Funkcjonowanie tej zasady w przepisach prawa środowiska opiera się na obowiązującym systemie standardów jakości środowiska. Przez standard jakości środowiska - rozumie się poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze (art. 3 pkt 34 p.o.ś.). Pojęcie dopuszczalnych poziomów, które występuje ww. definicji, dotyczy maksymalnych dopuszczalnych stężeń substancji bądź wartości energii, charakteryzujących stan danego elementu środowiska bądź środowiska jako całości. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w decyzji Prezydenta W. z [...] lipca 2010 r. prawidłowo określono dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez należącą do strony skarżącej myjnię samochodową położoną w W., ul. [...], wyznaczając dla pory nocnej wartość 45 dB, zaś dla pory dziennej 55 d. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze wskazać należy, że postępowanie zakończone decyzją W. nr [...] z [...] lipca 2010 r. orzekającą o dopuszczalnym poziomie hałasu, zostało wszczęte po stwierdzeniu przez [...] (sprawozdanie nr [...]) przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, zaś skład orzekający nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych pomiarów, uznając tym samym, iż zaistniały do wszczęcia postępowania na podstawie a. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. Pomiary hałasu emitowanego przez zakład - myjnię zostały przeprowadzone przez specjalistyczne laboratorium, dysponujące urządzeniami do dokonywania tych pomiarów, jak również wykonane przez osoby, posiadające stosowne kwalifikacje w tym zakresie. Przedstawione zarzuty co do prawidłowości przeprowadzonych pomiarów nie mogą zostać uwzględnione. Charakter działalności prowadzonej na terenie zakładu,, którym jest myjnia samochodowa położona w W. przy ul. [...] wskazuje, że funkcjonowanie tego zakładu uzależnione jest od ilości klientów, zaś zakres usług (mycie nadwozia, odkurzanie) w czasie doby (myjnia czynna jest 24 h) powoduje emisję hałasu. W badaniu ustalono źródła hałasu (myjki ciśnieniowe, stanowiska z odkurzaczami), jak również określono punkt pomiarowy, wielkość tła, dokonując tym samym rzetelnej oceny hałasu emitowanego przez urządzenia myjni. Skoro w toku pomiarów ustalono, co stanowi źródło nadmiernego hałasu, jak również jak również wielkość emisji powodowanego przez te urządzenia, to, wbrew stwierdzeniom strony skarżącej nie zachodzi konieczność badania poziomu hałasu pełnego cyklu działania myjni. Nadto, w toku badań dokonano pomiarów tła, co oznacza uwzględnienie także hałasu pochodzącego z otoczenia myjni. Podnoszone w skardze zarzuty nie mogą być uwzględnione z uwagi na zgromadzone w aktach sprawy sprawozdania z przeprowadzonych dwukrotnie pomiarów poziomu hałasu, które wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego przez myjnię samochodową przy ul. [...] w [...] W., a także brak podstaw do zakwestionowania opisanych pomiarów. Należy podzielić stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, według którego w postępowaniu nadzorczym organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, jak może uczynić, to w postępowaniu zwykłym, bowiem w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zadaniem organu w postępowaniu nadzorczym jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Należy zatem podzielić stanowisko Kolegium, że decyzja Prezydenta W. nr [...] z [...] lipca 2010 r., nie narusza przepisu art. 115 a p.o.ś., jak również nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą prawną, skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.