IV SA/Wa 2040/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] , wydaną na podstawie art.138 §1 pkt 2 i art. 127 §1 i §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z2013r. poz. 267)w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 3 i art. 63 ust, 2 i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. S., pkt 1 uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...], o nałożeniu na P. S. kary pieniężnej w kwocie [...] zł; pkt 2. nałożył na P. S. karę pieniężną w kwocie [...] zł będącego odbiorcą odpadów w postaci: 1. [...], nr [...], wadze ok. 500kg – kod [...], 2. [...], brak nr[...], waga ok. 1000kg – kod[...] , 3. [...], nr [...], waga ok. 1000kg-kod [...], 4. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg – kod [...], 5[...]., nr [...], waga ok. 1000kg – kod[...], 6. [...], brak nr[...], waga ok. 1000kg – kod [...], przywiezionych nielegalnie; w pkt 3. umorzył postępowanie I instancji w części dotyczącej nałożenia kary na P. S. odnośnie pojazdów marki: 1. [...], nr, waga ok. 400kg, 2. [...], nr [...], waga ok. 500 kg, 3. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 4. [...], brak n[...]r, waga ok. 500kg, 5. [...], brak nr[...], waga ok. 500kg, 6. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 7. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 8. [...], nr [...], waga ok. 700kg, 9. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 10. [...], brak nr [...], waga ok. 1000kg, przywiezionych nielegalnie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...],[...],[...] i [...]. u P. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], ujawnił nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów. W trakcie kontroli ustalono, że z terenu Niemiec zostało sprowadzonych [...] pojazdów, których odbiorcą okazał się P. S.. Wymienione wyżej pojazdy zostały zakupione od firm [...] w B. ([...]sztuki), [...] w B. ([...] sztuka) oraz [...] w K. ([...] sztuki), natomiast [...] pojazdów zakupiono od prywatnych właścicieli z terenu N. Podczas kontroli ustalono, że przemieszczanie przedmiotów postępowania odbywało się bez stosownych zezwoleń na przywóz odpadów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Zgromadzoną dokumentację [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, informując o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w dniu [...], wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania ww. odpadami o kodach [...] oraz [...], przez P. S. Postanowieniem z dnia [...] wezwał P. S. do oddania odpadów w postaci ww. uszkodzonych niekompletnych pojazdów, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na zbieranie i odzysk odpadów ww. rodzajów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Wobec wykonania nałożonego, decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie. W dniu [...][...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie powołał art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i w związku z art. 3 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, nałożył na P. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przedmioty postępowania w postaci uszkodzonych niekompletnych pojazdów wypełniały definicję odpadu w rozumieniu, art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.). Organ stwierdził, że [...]. spośród ww. pojazdów zawierało pozostałości płynów eksploatacyjnych, dlatego zostały sklasyfikowane pod kodem [...] "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (jako odpady niebezpieczne) zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Natomiast pozostałe [...] szt. zostały zakwalifikowane do odpadów o kodzie [...] "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów" (jako odpady inne niż niebezpieczne). P. S. stał się odbiorcą odpadów sprowadzonych z Niemiec na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów i wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił ilość i charakter wwiezionych do kraju odpadów, tj. [...] uszkodzonych pojazdów o kodzie [...] oraz [...] uszkodzonych pojazdów o kodzie [...], brak udokumentowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, jak również okoliczność braku wcześniejszych naruszeń przepisów w zakresie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. W odwołaniu od tej decyzji P. S. zrzucił przyjęcie błędnej oceny, że sprowadzone samochody stanowiły odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z treścią załącznika 1 do ww. ustawy; błędne ustalenie, że zakupione pojazdy nie posiadały żadnych dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji; błędną ocenę samochodów jako odpady, jedynie na podstawie tego, że samochody nie zostały zarejestrowane. Skarżący nadto podniósł, że został ukarany potrójnie, tj. poprzez poniesione koszty związane z zakupem i złomowaniem pojazdów; skazujący wyrok Sądy Rejonowego w G. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywnę i koszty i wymierzoną zaskarżoną decyzją karą w kwocie [...] zł. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, rozpatrując odwołanie wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na terenie działalności prowadzonej przez P. S., znajdowało się łącznie [...] sztuk uszkodzonych, niekompletnych pojazdów, nielegalne przemieszczonych z terenu N. na terytorium Polski, Których był on odbiorcą. Uszkodzone pojazdy zostały zakupione od firm [...] w B. ([...]sztuki), [...] w B. ([...] sztuka) oraz [...] w K. ([...] sztuki), natomiast pozostałe [...] pojazdów zakupiono od prywatnych właścicieli. Według zeznań strony, działalność polegającą na handlu akcesoriami i częściami samochodowymi prowadził od [...] , i nie jest ona związana z naprawą samochodów. Części samochodowe pozyskuje z demontażu pojazdów będących jego własnością. W toku postępowania ustalono, że łącznie z terenu N. sprowadzono [...] pojazdów, a kolejne [...] uszkodzonych pojazdów zakupiono na terenie Polski. Z wyjaśnień strony wynika, że w sumie zakupił ok. [...] samochodów i były one w różnym stopniu uszkodzone. Zostały sprowadzone w celu demontażu i pozyskania części i akcesoriów samochodowych. Samochody zakupione w N. nie zostały zarejestrowane, ich transport do Polski prowadzony był na lawecie lub samodzielnie. Organ stwierdził, iż dokumentacja fotograficzna, wykonana w trakcie kontroli, potwierdza zapisy Protokołu z kontroli Nr[...], gdyż przedstawia uszkodzone, niekompletne pojazdy w różnym stopniu demontażu oraz karoserie pojazdów. W pojazdach strona przechowywała części z demontowanych pojazdów (drobne odpady metali żelaznych i nieżelaznych, elementy gumowe i plastikowe), pochodzące z prowadzonego demontażu. W pojazdach brak było niektórych elementów, tj. silników, skrzyń biegów, elementów zawieszenia; części blacharskich. W trakcie kontroli strona przedstawiła dokumenty zakupu w postaci umów kupna - sprzedaży, wystawionych przez podmioty oraz osoby fizyczne z terenu N., z których wynika, że przedmiotami transakcji były pojazdy uszkodzone i sprzedane z przeznaczeniem na export oraz karoserie pojazdów. Ustalono również, że kontrolowany nie posiada dowodów rejestracyjnych dla pojazdów sprowadzonych z terenu N. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany oraz na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ww. ustawy. W rozpatrywanym przypadku żaden z pojazdów nie posiadał kompletu dokumentów umożliwiających, po naprawie, jego ponowną rejestrację, tym samym wykluczało to możliwość wykorzystania takich pojazdów w sposób zgodny z ich pierwotnym przeznaczeniem. Bezzasadne są zatem twierdzenia strony, że część pojazdów objętych kontrolą posiadała dokumenty umożliwiającą ich rejestrację. Organ stwierdził, iż przedstawione przez stronę dokumenty dotyczące trzech pojazdów na okoliczność uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu, pozostają bez wpływu na fakt, iż przedmiotowe pojazdy nie mogły być użytkowane zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem z wyżej opisanych przyczyn. Zdaniem organu, przedmioty postępowania jeszcze na terenie N. uzyskały status odpadów. Wynika to z braku przekazania przez poprzednich właścicieli dowodów rejestracyjnych pojazdów oraz zapisy w umowach kupna-sprzedaży, a to wykazuje, że zostały one zakupione z przeznaczeniem do demontażu w celu pozyskania części zamiennych. Zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21), każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany, stanowi odpad. Pozbycie się w istocie oznaczało zmianę przeznaczenia zbywanych pojazdów. Organ odwoławczy wskazał, iż w wyroku z dnia [...] w sprawie [...] Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście "odpadem" w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na "usuwaniu", zamiaru "usunięcia" lub zobowiązania do "usunięcia" substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. [...] Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust 1." Organ podkreślił, iż w chwili obecnej przywołana w ww. wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, której głównym celem jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. Przytoczony wyżej wyrok ETS ma zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, iż mając na względzie wyżej przytoczony wyrok, a także wyżej przywołane dowody i okoliczności, uznał, że przedmioty postępowania wypełniały definicję odpadu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, obowiązującej w dacie przemieszczenia, według której "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany". Wyżej opisany stan uszkodzonych pojazdów stanowi podstawę do zakwalifikowania przedmiotów postępowania do kategorii Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" określonej w załączniku nr 1 do ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Ze względu na powyższe omawiane pojazdy stanowiły odpady także w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Organ odwoławczy wskazał, iż P. S. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny, z dnia [...] został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 183 § 1 i 4 kk, który to wyrok dotyczy odpadów w postaci pojazdów objętych niniejszym postępowaniem. To świadczy, że ustalenia organu pierwszej instancji pokrywają z ustaleniami zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym w kwestii uznania przedmiotów postępowania za odpad. W ocenie organu prawidłowo w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przyjął, że przedmioty postępowania stanowią odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, tym samym nie jest uzasadniony zarzut strony co do błędnego przyjęcia, że sprowadzone samochody stanowiły odpady. Zarówno w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak i w sentencji organ I instancji wykazał, iż międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Zgodnie z art. 3 ust 1 w/w rozporządzenia procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają wszystkie odpady, jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania, a także: - odpady wyszczególnione w załączniku IV, który obejmuje między innymi opady wyszczególnione w aneksach II i VII Konwencji Bazylejskiej; - odpady wyszczególnione w załączniku IVA; - odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku II!, HIB, IV i IVA; - mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku INA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Według art. 63 ust. 2 ww. rozporządzenia, do dnia 31 grudnia 2012r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegały procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), odpady zużytych pojazdów klasyfikuje się pod kodem [...] - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy lub pod kodem [...]- "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów". Organ stwierdził, iż pojazdy marki: 1. , [...] nr [...], waga ok. 500kg, 2. [...], brak nr[ ...], waga ok. 1000kg, 1. [...], nr [...], waga ok. 1000kg, 2. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 3. [...], nr [...] , waga ok. 1000kg, 4. [...], brak nr [...], waga ok. 10OOkg, zawierały pozostałości płynów eksploatacyjnych, z tej też przyczyny posiadały właściwości niebezpieczne i dlatego zostały sklasyfikowane pod kodem [...] wg ww. załącznika. Organ zaznaczył, że odpady o kodzie [...] nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV i IVA. Z tego względu międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci ww. pojazdów do Polski winno się odbyć w zastosowaniem procedury uprzedniego, pisemnego, zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów. Natomiast pojazdy marki: 1. [...], nr ...] , waga ok. 400kg, 2. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 3. [...], nr, [...] waga ok. 500kg, 4. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 5. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 6. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 7. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 8. [...] nr [...], waga ok, 700kg, 9. [...] nr [...], waga ok. 500kg, 10. [...], brak nr[...] , waga ok. 1000kg, nieposiadające substancji i elementów niebezpiecznych, m.in. silnika, w tym płynów eksploatacyjnych, należało zakwalifikować do odpadów innych niż niebezpiecznej, a więc sklasyfikować pod kodem [...] wg. ww. załącznika. Według klasyfikacji zawartej w załączniku III do rozporządzeniu (WE) Nr 1013/2006 przedmiotowe pojazdy winny być zaklasyfikowane jako odpady oznaczone kodem [...]- odpady pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji, niezawierające cieczy ani niebezpiecznych elementów. W przypadku przywozu do Polski odpadów o kodzie [...], obowiązek zastosowania procedury uprzedniego zgłoszenia i zgody wynikał z art. 63 ust. 2 w/w rozporządzenia. Z tej przyczyny międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci ww. pojazdów dokonane przed dniem 1 stycznia 2013 r. z N. do Polski powinno się odbyć w zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów. Zgodnie art. 2 pkt 35 lit. a w/w rozporządzenia przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi nielegalne przemieszczenie. Przedmiotowe odpady zostały sprowadzone z N. do Polski bez zastosowania tej procedury, a to nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Organ odwoławczy wskazał, iż z dniem 31 grudnia 2012 r. wygasły ww. przepisy przejściowe dotyczące przywozu niektórych odpadów do Polski, określone w art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Oznacza to, że od dnia 1 stycznia 2013 r. można przemieszczać do Polski, bez pisemnego zezwolenia wydanego w postaci decyzji właściwych zainteresowanych organów, odpady przeznaczone do odzysku wymienione w załączniku III ww. rozporządzenia Nr 1013/2006, czyli w tzw. "zielonym" wykazie odpadów. Odpady w postaci pojazdów mechanicznych«:wycofanych z eksploatacji, niezawierające ani cieczy, ani związków niebezpiecznych, oznaczone są kodem [...] i znajdują się na ww. liście odpadów (zał. III do rozporządzenia nr 1013/2006). Wobec tego sprowadzenie do Polski odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów stanowiących odpady inne niż niebezpieczne, obecnie nie wymaga uzyskania pisemnego zezwolenia, a podlega jedynie procedurze informacyjnej, przewidzianej w art. 18 ww. rozporządzenia Nr 1013/2006. Przepisy ustawy dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859 ze zm.). nie zawierają przepisów przejściowych regulujących zasady postępowania w przypadku zmiany stanu prawnego wskutek upływu okresów przejściowych zawartych w przywołanym rozporządzeniu. Jeżeli ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych, a sprawa dotyczy wymierzenia kary za czyn, który w dacie jego popełnienia był deliktem administracyjnym, zaś w dacie rozpatrywania sprawy, w wyniku zmiany przepisów, deliktem być przestał, należy stosować przepisy nowe, względniejsze dla sprawcy. Powyższe potwierdzenie znajduje również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. II SA/Bk 236/09 z dnia 6 sierpnia 2009 r. Ponadto ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie przewiduje sankcji w postaci kary pieniężnej dla odbiorców odpadów, które zostały sprowadzone do kraju z naruszeniem zasad objętych procedurą informacyjną z art. 18 rozporządzenia (WE) 1013/2006. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle powyższego w dacie wydania niniejszej decyzji nie ma możliwości nałożenia kary pieniężnej na Pana P. S., będącego odbiorcą odpadów postaci pojazdów marki: 1. [...], nr [...], waga ok. 400kg, 2. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 3. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 4. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 5. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 6. [...], brak nr [...], waga ök. 500kg, 7. [...], nr [...], waga ok. 500kg, 8. [...], nr [...], waga ok. 700kg, 9. [...], brak nr [...], waga ok. 500kg, 10. [...], brak nr [...], waga ok. 1000kg, stanowiących odpady inne niż niebezpieczne. Wobec tego należało umorzyć postępowanie w sprawie nałożenia kary w zakresie dotyczącym ww. odpadów, stanowiących odpady wyszczególnione w załączniku III do rozporządzenia 1013/2006. Organ drugiej instancji wskazał, iż odpowiednio do art. 2. ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; (...) Z analizy dokumentów sprawy, a w szczególności protokołu oględzin oraz dokumentów zakupu, wynika, iż P. S., jest odbiorcą przedmiotowych odpadów. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Treść tego przepisu prawnego nie uzależnia nałożenia kary od różnych okoliczności, lecz czyni ten obowiązek obligatoryjnym w każdym przypadku w stosunku do odbiorcy odpadów sprowadzonych nielegalnie. Zatem niezależnie od tego, czy osoba będąca stroną przedmiotowego postępowania została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 183 § 4 kk, czy też nie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wobec stwierdzenia, iż P. S. był odbiorcą przedmiotowych odpadów instancji zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej, co też uczynił zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, iż w kwestii podwójnego karania w sytuacji wymierzenia kary pieniężnej oraz wyroku skazującego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II OSK 1959/10 z dnia 22 grudnia 2011 r., stwierdzając, że skazanie prawomocnym wyrokiem oraz nałożenie kary pieniężnej mają swoje źródło w różnych zachowaniach skarżącego polegających na przywozie odpadów oraz na odbiorze odpadów. Nie ma tu zatem mowy o podwójnym ukaraniu za ten sam czyn. W sprawie Pana P. S. doszło do nałożenia kary na odbiorcę odpadów z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz ukarania za czyn polegający na przywozie odpadów na podstawie Kodeksu karnego, lecz z powyższych przyczyn, zdaniem organu, zarzut kilkukrotnego ukarania strony za ten sam czyn jest nieuzasadniony. Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle powyższego w sprawie niniejszej ma zastosowanie ww. art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, który obliguje wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Ustalając wysokość kary należy zastosować kryteria określone w art. 34 tej ustawy, tj. uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia Nr 1013/2006. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony • Środowiska ustalił karę w wysokości [...], a uzasadniając tę wysokość wyjaśnił, iż kierował się ilością sprowadzonych odpadów w postaci [...] uszkodzonych pojazdów o kodzie [...] stanowiących odpady niebezpieczne oraz [...] uszkodzonych pojazdów o kodzie [...] stanowiących odpady inne niż niebezpieczne, o łącznej masie obu rodzajów odpadów 10Mg. Ponadto wziął pod uwagę brak udokumentowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz brak wcześniejszych naruszeń przepisów ustawy i rozporządzenia 1013/2006 przez stronę. To wszystko spowodowało wymierzenie kary w wysokości [...] zł stronie będącej odbiorcą odpadów w postaci wszystkich ww. pojazdów. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro w obecnym stanie prawnym po wygaśnięciu przepisów przejściowych, w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej, nakładającej karę pieniężną, istnieje obowiązek stosowania przepisów względniejszych dla strony, to należało uchylić decyzję organu I instancji, gdyż uwzględniała ona przy ustalaniu wysokości kary także odpady inne niż niebezpieczne o kodzie [...] , w stosunku do których nie należy nakładać takiej kary. Organ wskazał, że nakładając karę pieniężną w wysokości [...] zł kierował się treścią art. 34 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, i przy ustalaniu jej wysokości kary wziął pod uwagę ilość odpadów - [...] szt. uszkodzonych pojazdów o kodzie[...], stanowiących odpady niebezpieczne oraz brak stwierdzenia śladów zanieczyszczenia terenu substancjami ropopochodnymi, a tym samym wystąpienia zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady. W stosunku do strony nie stwierdzono też okoliczności wcześniejszego naruszenia przepisów z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów, tj. ustawy i rozporządzenia 1013/2006. Powyższe daje podstawę do tego, aby na stronę, jako odbiorcę nielegalnie przywiezionych odpadów, nałożyć karę pieniężną w wysokości [...] zł. adekwatnej do popełnionego naruszenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł P. S. w części dotyczącej jej pkt 2 i 3, podnosząc zarzut naruszenia: a) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez orzeczenie w sposób nieprzewidziany w tym przepisie, co stanowi o konieczności usunięcia jej z obrotu prawnego, b) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawcy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia w sprawie oraz poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej, a wyrażające się w: - zaniechaniu ustalenia dokładnych danych zbywców pojazdów i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia jaka rzeczywiście była wola sprzedających przedmiotowe pojazdy, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie zamiaru i woli zbywców co do wyzbycia się przedmiotów postępowania i w konsekwencji dowolne ustalenie, że wolą sprzedających było wyzbycie się odpadów, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższych ustaleń nie potwierdza, - zaniechaniu określenia procentu uszkodzenia aut mających świadczyć, że są one odpadami i nie wskazanie podstawy prawnej przyjęcia miernika oszacowania wysokości kary pieniężnej, - błędnym ustaleniu, iż pojazdy nie nadawały się do rejestracji gdyż nie posiadały dowodów rejestracyjnych, choć istniały dowody wskazywane przez skarżącego a dotyczące możliwości rejestracji pojazdu w oparciu o posiadane przez niego dokumenty, - przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego łączne do wszystkich pojazdów uznanych za odpad, prowadząc tym samym do poczynienia niewystarczających ustaleń odnośnie zaistnienia ustawowych przesłanek do wymierzenia kary oraz jej wysokości, c) art. 107 par. 1 i 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn pominięcia ustaleń z dostarczonych przez skarżącego dowodów oraz poprzez nie przedstawienie ustaleń z dostarczonych przez skarżącego dowodów oraz poprzez nie przedstawienie logicznej argumentacji przemawiającej za uznaniem pojazdów za odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, w szczególności nieodniesienie się do bezspornych okoliczności świadczących, że umowy sprzedaży zawarte pomiędzy skarżącym a sprzedającymi pojazdy nie wskazywały na sprzedaż odpadu, ale odpadów zdatnych do użytku. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 ust.1 oraz art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (dawniej art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27kwietnia w 2001 r. o odpadach oraz załącznikiem do tej ustawy w poz.Q6) i w związku z art.3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów ( Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że sprowadzone pojazdy są odpadami, następstwem czego jest nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt. 2 i 3, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej pkt 2 i 3, przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...], było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859 ze zm.). Ustawa ta określa postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L190 z 12 lipca 2006, str. 1), oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w art. 2 ust. 1 pkt 4 stanowi, że przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Z treści art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wynika, że procedurę uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych zainteresowanych organów stosuje się do wszystkich opadów, mających być poddane procedurze unieszkodliwiania. Procedurze tej podlegają także te odpady, które mają być poddane procesom odzysku, a więc odpady wyszczególnione w załączniku IV, który obejmuje między innymi odpady wyszczególnione w aneksach II i VIII Konwencji bazylejskiej oraz wyszczególnione w załączniku IVA; odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA; mieszaniny odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IMA. Zgodnie z art. 2 ust. 35 lit. a) tego rozporządzenia nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z tym rozporządzeniem. Powołane wyżej rozporządzenie nr 1013/2006 w art. 63 zawiera przepisy przejściowe dotyczące niektórych Państw Członkowskich. Stosownie do ust. 2 tego artykułu w terminie do dnia 31 grudnia 2012 roku wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego, pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący nie dokonał zgłoszenia zgodnie z powołanymi wyżej regulacjami przywiezionych z terenu N. [...] szt. użytkowanych samochodów. Zatem zasadnicze znaczenie ma okoliczność czy pojazdy te są odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( Dz. U. 2013, poz. 21), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przez odpady - rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., obowiązującej w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji, odpady oznaczały każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Kwestia, czy wymienione w zaskarżonej decyzji pojazdy są odpadami została wyjaśniona w innym wcześniejszym postępowaniu prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 , art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wezwał skarżącego do oddania odpadów zużytych lub nie nadających się do użytkowania pojazdów - [...] szt. uszkodzonych, niekompletnych pojazdów i części z nich wymontowanych do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na zbieranie i odzysk odpadów. W rozstrzygnięciu tym szczegółowo opisano markę każdego pojazdu, jego wagę oraz klasyfikację jako odpad. Pojazdy zaliczone zostały do odpadów oznaczonych kodem [...] oraz [...] określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Skarżący nałożony obowiązek wykonał i dlatego Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...], nr umorzył postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego obowiązku oddania odpadów w postaci [...] pojazdów, stanowiących odpad o kodzie [...] i [...]. Wskazana decyzja o umorzeniu postępowania jest ostateczna, a zatem skarżący oddając odpady zgodził się z ustaleniem organu co do charakteru sprowadzonych przez niego pojazdów do Polski z terenu N. Zauważyć również trzeba, iż kwestia klasyfikowania przywiezionych przez skarżącego [...] szt. samochodowych jako odpadów, objętych zaskarżoną decyzją, rozstrzygnięta została w wyroku Sądu Rejonowego w G. - II Wydział Karny z dnia [...], sygn. akt [...]. Wyrokiem tym skarżący został uznany za winnego dokonania zarzucanego mu czyny z art. 183 § 1 k.k. w zb. art. 184 § 4 k.k. i za ten czyn została wymierzona mu kara pozbawienia wolności. Z treści tego wyroku wynika, że skarżący został oskarżony o to, że od dnia [...] do [...] sprowadził na terytorium Polski z N. oraz składował [...] szt. samochodów uznanych za odpady i nie nadających się do użytkowania. Wyrok skazujący skarżącego za popełnienie przestępstwa jest prawomocny. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a: ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, przede wszystkim zaś ustaleń odmiennych. Związanie sądu administracyjnego skazującym i prawomocnym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a więc odnosi się do sfery ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowo administracyjnej. Związanie to zostało wprowadzone, aby uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych budowane były rożne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w rożnych postępowaniach sądowych i w postępowaniu administracyjnym ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 121 ¡następne). Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę, zgodnie z art. 11 p.p.s.a., związany jest ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...], sygn. akt [...], którym skazano skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 183 § 1 w zbiegu z art. 183 § 4 kodeksu karnego - w zakresie ustaleń co do sklasyfikowania przywiezionych przez skarżącego ,[...] szt. pojazdów jako odpadów. Wymienione [...] szt. samochodów w tym wyroku są tożsame z [...] samochodami wymienionymi w zaskarżonej decyzji, co przyznaje sam skarżący, podnosząc, że za ten sam czyn był ukarany na podstawie Kodeksu karnego. Oznacza to, że skarżący nie może skutecznie kwestionować ustaleń organu, co do charakteru spornych [...] szt. samochodowych przywiezionych przez skarżącego, które są zgodne z ustaleniami zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym. W tej sytuacji podniesione zarzuty - dotyczące błędnego uznania przywiezionych nielegalnie [...] szt. pojazdów za odpady - należało uznać za nieuzasadnione. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, bowiem organ odwoławczy prawidłowo uchylił skarżoną decyzję organu pierwszej instancji wobec stwierdzenia, że na etapie postępowania odwoławczego uległ zmianie stan prawny, gdyż utracił moc obowiązującą art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, stanowiący podstawę dla organu pierwszej instancji wymierzenia kary pieniężnej za wszystkie [...] szt. spornych pojazdów. Jak słusznie zauważył GIOŚ od dnia 1 stycznia 2013 r. sprowadzenie do Polski pojazdów wycofanych, stanowiących odpady inne niż niebezpieczne nie wymaga uzyskania pisemnego zezwolenia, lecz podlega procedurze informacyjnej, o czym stanowi art. 18 ww. rozporządzenia. Wobec tego, skoro odpadła podstawa prawna do wymierzenia kary pieniężnej za tego rodzaju odpady, to prawidłowo GIOŚ umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w stosunku do [...] szt. pojazdów opisanych w zaskarżonej decyzji, sklasyfikowanych jako odpady inne niż niebezpieczne o kodzie [...], wymienione w załączniku III do rozporządzenia 1013/2006, pod kodem [...] - odpady pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji, niezawierające ani cieczy ani związków niebezpiecznych, wymienionym w części I załącznika III tego rozporządzenia — jako odpady wymienione w aneksie IX do Konwencji bazylejskiej. Zatem skoro decyzja organu I instancji obejmowała [...] szt. pojazdów nielegalnie przywiezionych pojazdów z N. na terytorium Polski, z tego [...] pojazdów od dnia 1 stycznia 2013 r. nie podlegało już procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, to organ odwoławczy obowiązany był zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów do nałożenia na skarżącego za pozostałe [...] szt. pojazdów o kodzie [...], jako odbiorcę odpadów niebezpiecznych przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej, której wysokość określił w kwocie [...] zł. Podzielić należy stanowisko organu II instancjii, że nałożona kara w wysokości [...] zł jest adekwatna do naruszenia jakiego dopuścił się skarżący sprowadzając te nielegalnie odpady. W ocenie Sądu nie jest to kara nadmierna, zważywszy, że kara w najniższej wysokości 50.000 zł może być nałożona za nielegalny przywóz chociażby 1 kg odpadów. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określenie wysokości kary pieniężnej pozostawił uznaniu organu, stanowiąc ww. art. 31 ust.1 ustawy, iż organ nakłada karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł, przy czym ani w tym przepisie, ani w żadnym innym przepisie tej ustawy nie zawarł kryteriów jakimi powinien kierować się organ przy określaniu jej wysokości. W kontekście poczynionych rozważań za bezpodstawne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, gdyż wbrew skardze organ odwoławczy podjął wszelkie kroki niezbędne kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, a wobec stwierdzenia wystąpienia przesłanek do wydania orzeczenia, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, i tym samym nie naruszył wskazanych powyżej przepisów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.