IV SA/Wa 2041/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przyznania kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. referendarz sądowy przyznał B. S. (skarżącemu) prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnił go od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 204/13 oddalił skargę B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków W dniu 12 marca 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego w którym pełnomocnik poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie przedmiotowej opinii oraz za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postepowaniu w pierwszej instancji. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r. odmówił przyznania wynagrodzenia, z powodu niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Wyznaczony pełnomocnik z urzędu wniósł sprzeciw od przedmiotowego postanowienia, składając jednocześnie oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone w całości ani w części. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. przyznał adwokatowi M. K. stosowne wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed sadem w pierwszej instancji oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W dniu 28 marca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wyznaczony pełnomocnik skarżącego wniósł także skargę kasacyjną od wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. wnosząc jednocześnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej świadczonej w związku z niniejszą skargą kasacyjną w kwocie netto 1080 zł oraz oświadczył, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały opłacone w całości ani w części. W dniu 20 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił przedmiotową skargę kasacyjną (I OSK 1114/14). W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sprawy ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 20 stycznia 2014 r. i postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. przyznano mu wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w pierwszej instancji (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz za sporządzenie tej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej jest więc bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zauważyć trzeba, że powołany wyżej przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b przewiduje możliwość przyznania wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Innymi słowy stosowne wynagrodzenie przysługuje wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi za jedną czynność w danej sprawie, tj. albo za wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Brak jest podstaw do przyznania wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenia zarówno za sporządzenie skargi kasacyjnej w sprawie, jak i za sporządzenie stosownej opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 powołanej ustawy, jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801)oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.