IV SA/Wa 2043/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest decyzja Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania oczyszczonych ścieków do ziemi poprzez rów melioracyjny B-2 z gminnej biologiczno-mechanicznej oczyszczalni ścieków w P. Stan prawny i faktyczny sprawy przedstawiał się następująco. Z.Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "skarżąca") pismem z dnia 4 lutego 2014 r., zwrócił się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania oczyszczonych ścieków do ziemi poprzez rów melioracyjny B-2 z gminnej biologiczno-mechanicznej oczyszczalni ścieków w P. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], odmówił udzielenia pozwolenia na wprowadzanie ścieków z gminnej oczyszczalni ścieków komunalnych do rowu zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], powołując się na: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984, z późn. zm.); rozporządzenie Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego G. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...]). Skarżąca od powyższej decyzji wniosła odwołanie, w którym organowi I instancji zarzuciła naruszenie: § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. poprzez zastosowanie przepisu odnoszącego się do "pozostałych ścieków", podczas gdy ścieki odprowadzane przez skarżącą powinny zostać zakwalifikowane jako ścieki komunalne, niebieszczące się w tej kategorii; art. 97 § 1 pkt 4, w związku z art 77 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, określanej dalej jako "Kpa"), poprzez niezawieszenie postępowania, pomimo zaistnienia przesłanek do tej czynności w związku z faktem prowadzenia kontroli w stosunku do aktu prawa miejscowego, na podstawie którego między innymi została podjęta decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem wniosku skarżącej jest szczególne korzystanie z wód, polegające na wprowadzaniu do ziemi ścieków komunalnych pochodzących z gminnej biologiczno-mechanicznej oczyszczalni ścieków w P. Miejscem wprowadzania przedmiotowych ścieków jest rów melioracyjny B-2, przy czym w ocenie organu I instancji dno urządzenia wodnego jest oddzielone od najwyższej użytkowej warstwy wodonośnej warstwą gruntu o miąższości mniejszej niż 3 m. Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się ze skarżącą, że określenie "ścieki pozostałe" użyte w § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. nie odnosi się do ścieków komunalnych. Podniósł, ze cały § 11 ust. 1 przedmiotowego aktu wykonawczego określa warunki wprowadzania wymienionej wyżej grupy ścieków (bytowe, komunalne, pochodzące ze stacji uzdatniania wody, przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych, ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy), zaś punkty: 3 i 4 jedynie dzielą tę grupę na dwie podgrupy, tj.: -ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej Osmozy; -ścieki pozostałe czyli: bytowe, komunalne, przemysłowe biologicznie rozkładalne oraz wody z odwodnienia zakładów górniczych. W związku z powyższym § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. należy stosować również w stosunku do ścieków komunalnych. Zatem warunek dotyczący minimalnej miąższości warstwy gruntu tj. co najmniej 3 m, nie jest w przedmiotowej sytuacji spełniony. Ponadto zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 125 pkt 1 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (...) lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, zaś w myśl zapisów § 17 rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. na przedmiotowym obszarze zabronione jest wprowadzanie ścieków (z wyjątkiem wód opadowych) do ziemi na obszarze występowania głównego poziomu użytkowego wieku triasowego. Na podstawie posiadanych informacji oraz złożonego przez skarżącą operatu wodnoprawnego organ I instancji określił, że w miejscu wprowadzania oraz w zasięgu oddziaływania przedmiotowego korzystania z wód występuje użytkowy poziom wodonośny wieku triasowego, co stanowiło kolejną przesłankę do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu wskazał, że rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2014 r. zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] dnia [...] stycznia 2014 r. i weszło w życie z dniem [...] lutego 2014 r., a zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, zaś rozporządzenia dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej jako organów niezespolonej administracji rządowej stanowią akty prawa miejscowego. Jednocześnie podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, a zatem wbrew zarzutom skarżącej nie można tutaj mówić o niekonstytucyjnym vacatio legis. Podał, że akt prawa miejscowego jaki stanowi analizowane rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], w związku ze spełnieniem warunku dotyczącego publikacji, ma obecnie moc prawną, a zakazy w nim ustalone są obowiązujące. Zgodnie z zapisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie trybu kontroli aktów prawa miejscowego ustanowionych przez wojewodę i organy niezespolonej administracji rządowej w przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli zgodności aktu prawa miejscowego z przepisami powszechnie obowiązującymi, uchybień uzasadniających uchylenie kontrolowanego aktu prawa miejscowego ustanowionego przez wojewodę minister właściwy do spraw administracji publicznej przekazuje ten akt Prezesowi Rady Ministrów wraz z projektem zarządzenia nadzorczego oraz uzasadnieniem. Dopiero w momencie uchylenia przedmiotowego aktu przepisy w nim ustalone przestają być obowiązujące. Skarżąca na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z [...] sierpnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 3 pkt 1 Dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych ( 91/271/EWG ) wskazującego, iż w przypadku, gdy ustanowienie systemu zbierania (czyli systemu przewodów i kanałów przez który gromadzone i odprowadzone są ścieki komunalne) nie jest uzasadnione, jako że nie przyniosłoby korzyści dla środowiska lub powodowałoby nadmierne koszty, należy zastosować pojedyncze systemy i inne właściwe systemy zapewniające ten sam poziom ochrony środowiska. Naruszenie to ma miejsce w ten sposób, że konieczność przebudowy systemu zbierania, jaki musi dokonać skarżący Z. w P. sp. z o.o. w sposób zgodny z Rozporządzeniem nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] po pierwsze nie przyniesie korzyści dla środowiska, bowiem w chwili obecnej nie dochodzi do zanieczyszczenia wód gruntowych, a po drugie powodowałby nadmierne koszty, § 36 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, mówiącego o tym, iż rozwiązania przewidziane w przepisach przejściowych i dostosowujących powinny być ukształtowane w sposób nieuciążliwy dla ich adresatów i pozostawiać im możliwość przystosowania się do przepisów nowej ustawy, podczas gdy wprowadzenie takich regulacji prawnych jak w przypadku rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] całkowicie pomija przepisy przejściowe i nie daje jakichkolwiek możliwości adresatom rozporządzenia na dostosowanie do wymogów tym rozporządzeniem wyznaczonych, art. 97 § 1 pkt 4, w zw. z art. 77 § 4 Kpa poprzez nie zawieszenie postępowania, mimo posiadania przez organ I instancji z urzędu faktów stanowiących przyczyny zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. w sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o akt prawa miejscowego, co do którego trwa aktualnie proces kontroli w trybie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie trybu kontroli prawa miejscowego ustanowionych przez wojewodę i organy administracji rządowej, która to kontrola może skutkować uchyleniem w trybie nadzoru tegoż aktu prawa miejscowego, § 17 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] poprzez błąd w ustaleniach dokonanych przez organ, a przez to stwierdzenie, iż należy odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na to, iż wprowadzanie ich ma miejsce na obszarze występowania głównego użytkowego poziomu wodonośnego wieku triasowego, tymczasem z posiadanych przez skarżącą dokumentów wynika, iż triasowy poziom wodonośny znajduje się na poziomie dopiero 12 metrów, art. 77 ust. 1 Kpa w wyniku błędnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to poprzez przyjęcie, iż nie jest spełniony wymóg z § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. poprzez przyjęcie, iż miąższość warstwy gruntu oddzielającego nie wynosi 3 m podczas, gdy z załączonej dokumentacji sporządzonej przez H. Sp. z o.o. jednoznacznie wynika, iż warunek powyższy został spełniony, w związku z czym istniały przesłanki do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Uzasadniając pierwszy z zarzutów podniosła, że konieczność przebudowy systemu zbierania, jaki musi dokonać skarżąca w sposób zgodny z Rozporządzeniem nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] po pierwsze nie przyniesie korzyści dla środowiska, bowiem w chwili obecnej nie dochodzi do zanieczyszczenia wód gruntowych, a po drugie powodowałby nadmierne koszty. Wskazała, że na względzie należy mieć przede wszystkim okoliczność, iż przebudowa, do której zobowiązują nowe przepisy nie będzie miała wpływu na jakość wód, bowiem wprowadzenie jej tak jak w ten sposób nie wpływa w żaden sposób na ochronę wody zdatnej do spożycia. Odnosząc się do drugiego z zarzutów podała, ze rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. weszło w życie z dniem [...] lutego 2014 r. Skarżąca nie została w żaden sposób poinformowana o planowanych zmianach wprowadzonych przez akt prawa miejscowego oraz idącą za nimi koniecznością przebudowania dotychczasowej instalacji ściekowej. Podniosła, iż celem spełnienia warunków określonych ww. rozporządzeniu należy wybudować kanał zamknięty z wylotem do odbiornika ścieków. Jest to jednak proces inwestycyjny, który wymaga nie tylko zabezpieczenia środków finansowych, ale także czasu na opracowanie dokumentacji, ewentualny wykup gruntów oraz szeregu czynności administracyjnych. Koniecznymi elementami wskazanego procesu są: przygotowywanie map do celów projektowych, zaprojektowanie kanału szczelnego do wylotu do cieku, wykup terenów, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, uzyskanie opinii RDOŚ, uzyskanie pozwolenia na budowę, wykonanie inwestycji, opracowanie nowego operatu wodnoprawnego. Zdaniem skarżącej mając na uwadze fakt, iż regulacje wskazanego aktu prawa miejscowego nie zawierają żadnych przepisów przejściowych, ani też dających zakładom czas na dostosowanie swojej infrastruktury do zmienionych warunków rozporządzenia, uznać należy, iż rozporządzenie to jest błędne, a nadto nie ustalono odpowiedniego okresu vacatio legis. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga oceniania według przedstawionych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na wprowadzanie ścieków z gminnej oczyszczalni ścieków komunalnych do rowu zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...]. Sąd podziela ocenę dokonaną przez organy orzekające w administracyjnym postępowaniu instancyjnym, uznając w szczególności, że w toku prowadzonego postępowania zasadnie stwierdzono brak podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przepisie art. 125 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 245 ze zm.) określone zostały warunki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Z treści tego przepisu wynika, że nie może ono naruszać: 1) ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, 2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Generalnie rzecz biorąc wątpliwości może budzić kierowanie ścieków do rowu melioracyjnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że melioracje wodne polegają w świetle art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej upraw oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Jak wynika z art. 70 ust. 2 cytowanej ustawy, urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów, przy czym według art. 73 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się rowy, wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie. Tym samym odprowadzanie ścieków komunalnych nie mieści się w żadnym z zasadniczych celów wskazanych w art. 70 ust. 1 wymienionej ustawy. Podobne stanowisko zostało również wyrażone w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 225/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjny, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wskazywany dalej jako CBOSA). W myśl przepisów art. 31 ust. 5 ustawy Prawo wodne przez wprowadzanie ścieków do ziemi rozumie się także wprowadzanie ścieków do urządzeń wodnych, w tym rowów melioracyjnych. Wprowadzanie ścieków do ziemi jest jednak możliwe, jeżeli spełnione zostaną określone warunki. Mianowicie – jak wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137 poz. 984, z późn. zm.) - ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy mogą być wprowadzane do ziemi, jeżeli: 1) nie będą stanowiły zagrożenia dla jakości wód podziemnych, w szczególności nie spowodują zanieczyszczenia tych wód substancjami szczególnie szkodliwymi; 2) nie zostały przekroczone najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń, a) ścieków bytowych z oczyszczalni: – o RLM poniżej lub równej 9.999 - w załączniku nr 1 do rozporządzenia dla oczyszczalni o RLM od 2.000 do 9.999, – o RLM od 10.000 - w załączniku nr 1 do rozporządzenia, b) ścieków komunalnych z oczyszczalni: – o RLM poniżej lub równej 9.999 - w załączniku nr 1 do rozporządzenia dla oczyszczalni o RLM od 2.000 do 9.999, a dla innych substancji zanieczyszczających w załączniku nr 3 do rozporządzenia, – o RLM od 10.000 - w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a dla innych substancji zanieczyszczających w załączniku nr 3 do rozporządzenia, c) ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych, ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody oraz ścieków oczyszczanych w procesie odwróconej osmozy - w załączniku nr 3 do rozporządzenia, d) wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych - w załączniku nr 3 do rozporządzenia; 3) dla ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody oraz ścieków oczyszczanych w procesie odwróconej osmozy - miejsce wprowadzania ścieków lub dno urządzeń wodnych oddzielone jest warstwą gruntu o miąższości co najmniej 1,5 m od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych; 4) dla pozostałych ścieków - miejsce wprowadzania ścieków lub dno urządzeń wodnych oddzielone jest warstwą gruntu o miąższości co najmniej 3 m od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych. Słusznie organ wywodził, że przedmiotowy zakres przywołanego przepisu obejmuje ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy. Zakres ten wynika ze zdania pierwszego wskazanego rozporządzenia. Wnioskowanie, że wyrażenie "dla pozostałych ścieków", zawarte w pkt 4 ww. rozporządzenia dotyczy innego rodzaju ścieków niż komunalne jest nieuprawnione, bowiem pkt 4 odnosi się do zakresu wskazanego w zdaniu pierwszym, a ostatni punkt zawierający wyrażenie "dla pozostałych ścieków" odnosi się do ścieków, których pochodzenie lub odprowadzanie związane jest z innymi uwarunkowaniami, niż wymienione w pkt 1-3, lecz mieszczących się w kategorii przedmiotowej, opisanej w zdaniu pierwszym. Wobec faktu, że wnioskowane pozwolenie wodnoprawne dotyczyć miało ścieków z gminnej oczyszczalni ścieków istotnym jest, że warunek ten nie został spełniony, biorąc pod uwagę, że najwyższy poziom wodonośnych wód podziemnych wynosi 1,6 m i parametry miąższości gruntu, wynikające z aneksu do operatu wodnoprawnego (str. 23 aneksu, karta 2 akt sprawy). Wskazany warunek rozporządzenia dotyczący minimalnej miąższości warstwy gruntu, tj. co najmniej 3 m, nie jest w przedmiotowej sytuacji spełniony, co wypełnia negatywną przesłankę z wskazaną w art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne w zakresie wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów, co implikuje odmowę pozwolenia wodnoprawnego. Zasadnie organy orzekające w sprawie dostrzegły również kolejną przesłankę wynikającą z art. 125 pkt 1 ustawy Prawo wodne, tj. wskazanie by pozwolenie wodnoprawne nie naruszało ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (...) lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni. W tym zakresie prawidłowo organy wywodził, że w myśl zapisów § 17 pkt 2 lit. a rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2014 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] dnia [...] stycznia 2014 r. na przedmiotowym obszarze zabronione jest wprowadzanie ścieków (z wyjątkiem wód opadowych) do ziemi na obszarze występowania głównego poziomu użytkowego wieku triasowego, a na podstawie posiadanych informacji oraz złożonego przez skarżącą operatu wodnoprawnego organ I instancji określił, że w miejscu wprowadzania oraz w zasięgu oddziaływania przedmiotowego korzystania z wód występuje użytkowy poziom wodonośny wieku triasowego (str. 26 aneksu do operatu - karta 2 akt sprawy). Rozporządzenia dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej jako organów niezespolonej administracji rządowej stanowią akty prawa miejscowego, a wskazany akt został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co oznacza, że można zaliczyć go do źródeł prawa, zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na aprobatę zasługuje również twierdzenie organu akcentującego, że art. 3 pkt 1 Dyrektywy Rady nr 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. nakłada na państwa członkowskie Unii Europejskiej obowiązek wyposażenia aglomeracji w system zbierania i odprowadzania ścieków komunalnych, zaś w przypadku, gdy ustanowienie systemu zbierania nie jest uzasadnione, jako że nie przyniosłoby korzyści dla środowiska lub powodowałoby nadmierne koszty, należy zastosować pojedyncze systemy lub inne właściwe systemy zapewniające ten sam poziom ochrony środowiska. Treść ww. Dyrektywy została przetransponowana do prawa polskiego, przy czym ten konkretny przepis swoje odbicie znajduje w art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w art. 43 ust. 1 stanowiącym, że aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. Słusznie organ wywodził, że Aglomeracja P. z oczyszczalnią ścieków w P. została wyznaczona uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji P., zatem została ona uznana za obszar, na którym uzasadniona jest budowa systemu zbierania ścieków i wchodzi w skład Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie zostały naruszone przepisy dyrektywy, ani sposób transpozycji poszczególnych dyrektyw do systemu prawa krajowego, a szersze odniesienie się do tego argumentu skarżącej nie jest możliwe, ponieważ nie został on opatrzony komentarzem. Mając powyższe na względzie, Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego i procesowego, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a.