IV SA/Wa 2056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi N. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę UAZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej też "organ odwoławczy" lub "[...]WINGiK"), po rozpatrzeniu odwołania Pani N. R. reprezentowanej przez A. R. od decyzji Prezydenta [...] (dalej też organ I instancji) nr [...] z dnia [...] marca 2015 o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 w przedmiocie ujawnienia w ewidencji gruntów podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obr. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2009r. N. R. wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 i dokonanie zmiany w operacie ewidencji gruntów poprzez anulowanie podziału nieruchomości – działki nr ew. [...] z obr. [...] – w drodze uchylenia w/w decyzji oraz ujawnienia działki o pow. 4160 m2 leżącej na działce nr [...] z obr. [...] nabytej przez N. R. aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] lutego 1953r. Wymienioną bowiem powyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2000r. orzeczono o dokonaniu zmian w operacie w ewidencji gruntów i budynków polegających na ujawnieniu w miejsce działki nr [...] z obr. [...] pięciu działek wykazanych na mapie [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. w sprawie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów polegającej na ujawnieniu w ewidencji gruntów podziału gruntu rolnego stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...], księga wieczysta Kw [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wywiódł, że na przeszkodzie wznowienie tego postępowania stanęło uchybienie terminowi miesięcznemu wynikającemu z art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.- dalej "k.p.a."). Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011r. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję. Przy czy w uzasadnieniu organ wywiódł, że N. R. nie jest stroną postępowania. Wyrokiem z dnia 7 października 2012 r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 596/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy zachowany został termin do wniesienie podania o wznowienie postępowania, a następnie dokonywać oceny, czy podmiotowi wnoszącemu to podanie przysługuje przymiot strony postępowania. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. W uzasadnieniu organ wywiódł, że wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania jest możliwe w razie, gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem terminu miesięcznego wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że A. R. pełnomocnik N. R. podstawę do wznowienia postępowania upatrywał w postanowieniu Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Organ zauważył, że pełnomocnik był uczestnikiem postępowania sądowego, a więc o podjętym rozstrzygnięciu mógł dowiedzieć się już w dniu [...] lipca 2008r. Organ zauważył przy tym, że co prawda pełnomocnik odwołującej się wystosował w dniu 12 lutego 2009 r. pismo do Sądu Rejonowego dla [...] o nadesłanie postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. jednak nie udokumentował daty otrzymania tego postanowienia, ani też nie uprawdopodobnił okoliczności nieprawidłowego doręczenia tego postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła N. R. reprezentowana przez pełnomocnika A. R. W obszernym uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania, a pełnomocnik wywodził, iż nie zgadza się z wydanym postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 15 listopada 2012r. sygn. IV SA/Wa 566/12 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] uznając, iż zaskarżone postanowienie [...]WINGK z dnia [...] lutego 2012r. oraz utrzymana nim w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. naruszają przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż w sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tym samym zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. organy administracji rozstrzygające sprawę jak również Sąd związane są oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w tym wyroku. Zdaniem Sądu organ II instancji rozpoznając ponownie sprawę nie wyjaśnił, w sposób szczegółowy i precyzyjny, mimo iż takie wskazanie zawierał wyrok Sądu z dnia 7 października 2012 r. sygn. IV SA/Wa 596/11, z jakich przyczyn uznał, iż podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu. Sąd podkreślił, że skoro organa nie uwzględnił wyjaśnień A. R. odnośnie do daty dowiedzenia się o wydaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r., to winien przeprowadzić w tym względzie stosowane postępowanie wyjaśniające, a więc ustalić czy pełnomocnik był powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej przed Sądem Rejonowym na dzień [...] lipca 2008 r., a zwłaszcza czy brał udział w tej rozprawie. Nie bez znaczenie, zdanie Sądu będą też okoliczności związane z ewentualnym przeglądaniem przez A. R. akt sprawy cywilnej, w której wydano postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r., w szczególności z uwzględnieniem dat już po wydaniu tego orzeczenia. Sąd wskazał przy tym, że organ pominął przy rozpoznawaniu sprawy, okoliczności budzące wątpliwości w sprawie co do terminu dowiedzenia się o wydaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r., tj. wniosek skierowany do Sądu Rejonowego dla [...] o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i nadesłanie postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. wraz z uzasadnieniem, w którym skarżący wywodzi, że o istnieniu tego orzeczenia dowiedział się w dniu 10 lutego 2010r tj. w dacie otrzymania odpisu apelacji. Konkludując Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien mieć na względzie przedstawione powyżej wskazania co do dalszego postępowania umożliwiające ustalenie czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu zakreślonego w art. 148 § 1 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wydania w/w wyroku przez Sąd, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania, zakończonego prawomocną decyzją Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. w sprawie dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów, polegającej na ujawnieniu ewidencji gruntów podziału gruntu rolnego stanowiącego działkę nr [...] z obr. [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr KW [...]. W uzasadnieniu opisując dokonane ustalenia w sprawie organ uznał, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] lutego 2009 nastąpiło z uchybieniem 30 dniowego terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. [...]WINGiK, po rozpatrzeniu odwołania N. R. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie przesądzić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] lutego 2009r. nastąpiło z uchybienie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem organu A. R. mógł poznać orzeczenie Sądu Rejonowego w sprawie zasiedzenia. Jednak jak wynika z pisma Sądu z dnia 16 września 2013r. nie był na ogłoszeniu tego orzeczenia. Dlatego też data [...] lipca 2008 nie może być uznana za termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ wskazał również, że z w/w pisma nie wynika w jakiej dacie A. R. poznał treść orzeczenia z dnia [...] lipca 2008r. Stąd zdaniem organu nie można wykluczyć, że w przedmiotowej sprawie, datą o której mowa w w/w przepisie, jest data wskazana przez A. R. pełnomocnika wnioskodawczyni tj. 10 luty 2009r. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że w zaskarżonym orzeczeniu z dnia [...] listopada 2013r. organ I instancji nie wskazał daty, którą przyjął za dzień kiedy wnioskodawca dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Na zakończenie organ wskazał również, że wydając w tej sprawie decyzję zamiast postanowienia organ I instancji w istotny sposób uchybił obowiązującej procedurze. W dniu [...] czerwca 2014r. Prezydent [...] postanowieniem nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzja Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. w sprawie dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalenia Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Cywilny w sprawie sygn. [...] prowadzą do konkluzji, iż N. R. nie jest w stanie przedstawić dowodu, iż nieruchomość przez nią kupiona stanowi część dawnej działki ewidencyjnej nr [...]. Z tego też względu nie była ona uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie, której żąda ona obecnie uchylenia. Powyższe zdaniem organu wskazuje, że przesłanka z art. 147 k.p.a. odnosząca się do wznowienia postępowania na wniosek strony nie została spełniona. To również spowodowało odstąpienie przez organ od oceny przesłanki z art. 148 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że nawet gdyby uznać, iż wniosek wpłynął z zachowaniem terminu, to fakt iż pochodzi on nie od strony postępowania, powoduje odmowę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2000r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. [...]WINGiK, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika N. R., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazując, że w niniejszej sprawie zapadły już 2 wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w których Sąd zalecił w pierwszej kolejności zbadanie czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie a ponieważ organ I instancji nie uwzględnił wskazań i oceny prawnej sformułowanych w tych wyrokach to orzeczenie takie musi podlegać uchyleniu. Decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] po uprzednim wznowieniu postanowieniem z dnia [...] października 2014r. nr [...]. postępowania, Prezydent [...] orzekł o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000. Organ w uzasadnieniu podniósł, iż jego zdaniem N. R. nie przysługiwał i nie przysługuje przymiot strony postępowania, gdyż nie jest ona w stanie przedstawić dowodu, że nieruchomość przez nią kupiona stanowi część dawnej działki nr ew. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła N. R. reprezentowana przez pełnomocnika A. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ujawnienie działki N. R. Po rozpatrzeniu odwołania [...]WINGiK decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle oświadczenia wnioskodawcy popartego kopiami korespondencji z Sądu Rejonowego dla [...] oraz informacji udzielonej przez ten Sąd w piśmie z dnia 16 września 2013r. organ I instancji słusznie uznał, że brak jest dowodów wskazujących, iż wniosek z dnia 13 lutego 2009r. złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego można przyjąć za wiarygodne, że o decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów polegających na ujawnieniu w miejsce działki nr [...] pięciu działek wykazanych na mapie [...], wnioskodawca nie wiedział przed 10 lutego 2009r. Powyższe oznacza zatem, że wznowienie przez organ na wniosek z dnia [...] lutego 2009r. postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją jest uzasadnione. Organ podniósł również, że badając czy z żądaniem wznowienia postępowania wystąpiła strona, wzięto pod uwagę, że powoływanym przez wnioskodawcę aktem notarialnym rep. Nr [...] z dnia [...] lutego 1953r. N. R. kupiła udział wynoszący ¼ części działki gruntu o obszarze 3,3592ha z czego aktem notarialnym umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 1956r. sprzedała S. S. udział wynoszący 2859/33592 części w/w działki gruntu. Organ zaznaczył przy tym, że w umowach tych nie została powołana żadna mapa przedstawiająca granice działki. Mapa taka nie znajduje się również w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ odwoławczy wskazał także, że aktem własności ziemi z dnia [...] grudnia 1974r. N. R. nabyła na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, własność gruntów oznaczonych jako działka nr ew. [...] z obr. [...] o powierzchni 4994m2, co w świetle przepisów tej ustawy wskazywałoby, iż w ramach posiadanego udziału w gruncie tę działkę użytkowała, a w związku z faktem, że nie została zniesiona współwłasność nieruchomości, umowny podział został usankcjonowany przez wydane akty własności ziemi. Organ dodał przy tym, że N. R. nigdy nie figurowała w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel lub władający w odniesieniu do działki nr ew. [...] lub jej części a nadto nie legitymuje się ona żadnym dokumentem świadczącym, że posiada prawo do gruntów znajdujących się w granicach tej działki. Tym samym zupełnie niezrozumiałe, jest zdaniem organu, na jakiej podstawie odwołująca utrzymuje, że jest właścicielką gruntu o powierzchni 4160 m2 stanowiących część działki nr [...]. Organ wskazał przy tym, że nie wiadomo jaki związek z aktem notarialnym z 1953r. ma mieć powoływany nieopisany szkic działki nr [...] z poprowadzoną w środku kreską przerywaną (wymieniany jako mapa geodety L. S. z 1977r.). Nadto podniósł, że argumenty odwołującej się są sprzeczne z faktami i dokumentami podanymi w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2008r. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości, w którym Sąd stwierdził, że brak jest jakichkolwiek przekonywujących dowodów na poparcie tezy o samoistnym posiadaniu przez N. R. części działki nr [...], która znajdowała się za ogrodzeniem działki nr [...]. Powyższe fakty i dowody zdaniem organu prowadzą do wniosku, że po stronie N. R. brak jest interesu prawnego i faktycznego do występowania z wnioskiem o wznowie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2000 Burmistrza Gminy [...], co oznacza że wydanie przez organ I instancji decyzji o odmowie uchylenia tej decyzji jest uzasadnione a tym samym żądanie wykazania działki o powierzchni 4160 m2 jest bezzasadnym. Niezgadzając się z powyższym orzeczeniem organu odwoławczego N. R. wniosła pismem z dnia 1 czerwca 2015r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji z dnia [...] maja 2015r. w całości oraz o: "1/ dematerializację podziału nieruchomości – działki nr [...] obr. [...] w postaci uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r., która jest przestępstwem; oraz 2/ ujawnienie działki o powierzchni 4160m2 leżącej na działce nr [...] obręb [...], nabytej przez N. R. za aktem notarialnym sprzedaży nr [...] z dnia [...].02.1953r., i zamieszkałej przez nią i jej rodzinę od 1953 roku". Nadto skarżąca wniosła o zwrot kosztów procesu oraz zastępstwa procesowego. W treści skargi szczegółowo opisano sprawę oraz zastrzeżenia jakie skarżąca ma zarówno do geodety wykonującego pomiary gruntu dla celów wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2000r. jak i do organu wydającego skarżoną decyzję. Podniesiono także, iż skarżąca jest stroną postępowania, bowiem nabyła przedmiotową nieruchomość aktem notarialnym nr [...] w 1953r. tak jak wskazuje to mapa sporządzona przez geodetę L. S. z 1977r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Pismem z dnia 27 lipca 1015r. pełnomocnik skarżącej A. R. wniósł dodatkowo dwa wnioski o przeprowadzenie dowodów: - powołanie biegłego sądowego geodety celem wykonania mapy wskazującej grunt jaki N. R. zakupiła w roku 1953 za aktem notarialnym nr [...] oraz wskazania obecnej numeracji działek jakie decyzją nr [...] na jej gruncie zostały ustanowione; - zobowiązanie [...]WINGiK do przedłożenia mapy [...], nr hip. [...]. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, która miała miejsce w dniu 22 stycznia 2016r. pełnomocnik skarżącej adw. I. D. pozostawiła do uznania Sądu wnioski dowodowe zgłoszone w skardze oraz w piśmie uzupełniającym. Natomiast pełnomocnik skarżącej A. R. poparł wszystkie złożone wnioski. Sąd oddalił wszystkie złożone wnioski. Następnie pełnomocnik skarżącej adw. I. D. wniosła o uchylenie skarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji zarzucając naruszenie art. 28 w zw. z art. 147 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania. Pełnomocnik skarżącej A. R. poparł skargę i przyłączył się do stanowiska pełnomocnika adw. I. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji [...]WINGiK prowadzi do następujących wniosków: Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją [...]WINGiK jest decyzja wydana po wznowieniu przez organ postępowania w sprawie. A zatem przedmiotem kontroli sądu jest zarówno postępowanie jak i wydana w jego wyniku w trybie art. 151 k.p.a. tj. w jednym z trybów nadzwyczajnych. Podnieść zatem należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania, postępowanie składa się z 2 części z fazy wstępnej – obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, w której organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a lub 145b k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 lub 145a § 2 lub 145b § 2 k.p.a. Tylko gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym przypadku organ musi wznowić postępowanie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je co do przyczyn wznowienia oraz wyjaśnić i ocenić czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a także przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie w tym kolejnym etapie, że z podaniem wystąpił podmiot nieposiadający przymiotu strony albo że nie zachodzi ustawowa przyczyna wznowienia lub nie został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie skutkuje, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Wskazana wykładnia przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego jest bezspornie przyjmowana w orzecznictwie i doktrynie - por. wyrok NSA z 13 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1326/86 (ONSA 1987, nr 2, poz. 80) i z 20 czerwca 1991 r. sygn. akt 487/91 (ONSA nr 2, poz. 50). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w pierwszym z tych wyroków, że "postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki prawne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a." W niniejszej sprawie, co wymaga podkreślenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już dwukrotnie zajmował stanowisko w sprawie (wyrok z dnia 7 października 2011r. sygn. IV SA/Wa 596/11 oraz z dnia 15 listopada 2012r. sygn. IV SA/Wa 566/12) wskazując, iż organ przede wszystkim winien ustalić czy wniosek został złożony w terminie, o którym mowa w przepisie art. 148 k.p.a. a dopiero w drugiej kolejności po przesądzeniu tej kwestii i po wznowieniu postępowania winien ustalić czy wnosząca wniosek N. R. posiada przymiot strony, co w dalszej kolejności będzie determinowało przeprowadzenie również postępowania w zakresie przesłanek wznowienia wskazywanych we wniosku. Powyższe oznacza, zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., że zarówno organy administracyjne rozpoznające ponownie sprawę w wyniku uprzedniego uchylenia ich decyzji prawomocnym wyrokiem sądowym, ale także sądy administracyjne przeprowadzające kolejne kontrole w sprawie pozostają związane oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w uprzednio zapadłych wyrokach. Związanie to utrzymuje się tak długo aż nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, który zdezaktualizuje wyrażony uprzednio pogląd, wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie lub gdy zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyd. 3, Warszawa 2009, str. 403). Sąd zauważa również w tym względzie, iż poprzednie rozstrzygnięcia wydane w sprawie dot. prawidłowości wydania przez organy rozstrzygnięć, którymi odmawiano wszczęcia postępowania ze względu na niedochowanie 30 dniowego terminu wniesienia wniosku o wznowienie oraz kwestii prawidłowości rozpoznania we wstępne facie tego postępowania, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony. Niewątpliwie w tym zakresie sąd jednoznacznie wskazał, iż organy winny w sposób jednoznaczny ustalić i przesądzić kwestię dochowania terminu do złożenia wniosku a następnie dopiero po wszczęciu postępowania dokonać stosownych ustaleń w kwestii przymiotu strony. Tak też się stało. Jak wynika bowiem ze zgromadzonych akt sprawy organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie terminowości złożenia wniosku przez skarżącą. W oparciu o te ustalenia, które w ocenie Sądu są prawidłowe, przyjęły, że w świetle wyjaśnienia złożonego przez pełnomocnika skarżącej, zawartego w piśmie z dnia 15 lipca 2010r. popartego kserokopiami korespondencji z Sądem Rejonowym dla [...] oraz informacji udzielonej przez ten Sąd w piśmie z dnia 16 września 2013r. brak jest podstaw do podważenia twierdzeń skarżącego, iż o decyzji z dnia [...] czerwca 2000r. pełnomocnik skarżącej dowiedział się w dniu 10 lutego 2009r. Tym samym organy prawidłowo uznały, że wniosek o wznowienie postępowania, który został złożony w dniu 13 lutego 2009r. przez pełnomocnika skarżącej został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Dokonując tego ustalenia, zgodnie z zaleceniem Sądu zawartym w wyroku z dnia [...] października 2011r. organ wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000r. nr [...]. Tym samym należy stwierdzić, że skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w tym zakresie niewątpliwie wydane zostały z poszanowaniem wskazanego wyżej przepisu art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do właściwej oceny wydanego w sprawie rozstrzygnięcia Sąd uznał, iż wydane w sprawie orzeczenia zarówno organu odwoławczego jak i organu I instancji są prawidłowe. Zdaniem Sądu nie ulega bowiem wątpliwości, że wnioskodawczyni wnosząc wniosek, jak również na późniejszym etapie postępowania nie wykazała, iż przysługuje jej przymiot strony postępowania a zatem, że posiada interes prawny lub obowiązek do bycia jego stroną. Jak wynika z treści wniosku oraz składanych w sprawie pism, prawo do bycia stroną skarżąca wywodzi z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości, którą nabyła umową sprzedaży z dnia [...] lutego 1953r (akt notarialny Rep Nr [...]). Zauważyć zatem w tym miejscu wypada, że pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa, zostało określone w art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania administracyjnego jest tylko ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie albo, który żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza w istocie związek miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i - w konsekwencji - decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy. Interes prawny musi mieć zatem postać kwalifikowaną. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Z kolei interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu. Skoro skarżąca wywodzi swe prawo do bycia stroną postępowania dot. zmiany w operacie ewidencji gruntów w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] a tym samym do zainicjowania również postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2000r., z przysługującego jej prawa własności, jak twierdzi skarżąca do działki nr ew. [...], to zauważyć wypada, że wskazywana przez nią umowa sprzedaży z dnia [...] lutego 1953r. (akt notarialny Rep. nr [...]) w swej treści nie określa, iż następuje tą umowa sprzedaż działki nr ew. [...] z obr. [...]. Organy słusznie w tym zakresie zauważyły, że z umowy tej wynika, że skarżąca aktem tym nabyła udział w nieruchomości wynoszący ¼ części niepodzielnej niezabudowanej działki gruntu o obszarze [...] morgów czyli 3,3592 ha położonej w mieście [...], pochodzącej z osady tabelarycznej nr [...] wsi [...], gmina [...], powiat [...]. Ze wskazanej umowy sprzedaży wynika, że "omawiana działka gruntu graniczy: od strony zachodniej – z gruntem J. K., od strony wschodniej – z lasem państwowym i od strony południowej – z gruntem S. Przy czym co istotne do aktu tego nie została załączona żadna mapa ani szkic pozwalający na przynajmniej orientacyjne określenie położenia tej nieruchomości. Zauważyć również należy, że jak ustaliły organy i co jest potwierdzane przez skarżącą, część przysługującego skarżącej udziału we wskazanej wyżej nieruchomości została zbyta na rzecz S. S. (udział 2859/33592 -umowa sprzedaży z dnia [...] listopada 1956r.). Następnie Aktem własności ziemi z dnia [...] grudnia 1974r. skarżąca nabyła na własność na podstawie ustawy z dnia [...] października 1971r. o uregulowaniu gospodarstw rolnych własność gruntów oznaczonych jako działka nr ew. [...] z obr. [...] o powierzchni 4994m2 (okoliczności niesporne) i co w związku z faktem, że nie została wcześniej zniesiona współwłasność nieruchomości, wskazuje iż w ten sposób istniejący prawdopodobnie umowny podział do korzystania (quoad usum) został usankcjonowany przez wydanie aktu własności ziemi. Tak więc w oparciu o wskazaną umowę sprzedaży z dnia [...] lutego 1953r. nie sposób ustalić, iż skarżącej przysługiwało prawo własności czy współwłasności konkretnie do działki nr [...], której dot. decyzja z dnia [...] czerwca 2000r. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż z ustaleń organu wynika, że N. R. nigdy nie figurowała w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel lub władający w odniesieniu do działki nr ew. [...] lub jakieś części tej działki. Tym samym organy prawidłowo uznały, że nie legitymuje się ona żadnym dokumentem, który wskazywałby lub wręcz potwierdzał, że posiada ona prawo do gruntu znajdującego się w granicach działki nr [...]. A co za tym idzie brak jest podstaw do przyjęcia, iż przymiot strony może ona wywodzić z prawa własności przysługującego jej do gruntu wchodzącego w skład tej działki. Sąd w tym miejscu wskazuje również, że za dowód potwierdzający, iż faktycznie takie prawo przysługiwało skarżącej co do części gruntu wchodzącego w skład tej działki, nie może być również przyjęty znajdujący się w aktach sprawy złożony w załączeniu do pisma z dnia 15 lutego 2010r przez pełnomocnika skarżącej szkic (opisywany w pismach pełnomocnika skarżącej jako mapa geodety L. S. z 1977r.). Z treści tego szkicu nie wynika bowiem ani przez kogo został wykonany ani też w jakiej dacie i do jakich celów, co czyni wskazany szkic nieprzydatnym w wykazaniu przymiotu strony. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania obowiązujących w tej materii przepisów prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły w sprawie przyjmując, iż po stronie skarżącej brak jest przymiotu strony. Tym samym organy rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2009r. prawidłowo orzekły o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2000r. nr [...] Burmistrza Gminy [...]. Na koniec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest wyjaśnić, iż oddalając wnioski dowodowe złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że Sąd przeprowadza postępowanie dowodowe tylko wyjątkowo, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt FSK 2161/04, Lex nr 173175; podobnie wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt FSK 2282/04, Lex nr 173165), oraz że Sąd nie ma obowiązku przeprowadzania z urzędu postępowania zmierzającego do poszukiwania dowodów z dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 269/05, niepubl.). Tego natomiast w istocie żąda strona wnosząc o powołanie przez Sąd biegłego i dopuszczenie dowodu w postaci jego opinii jak również przeprowadzenia dowodu z mapy [...] nr hip. [...]. Należy również dodać, że uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczy wyłącznie dowodu z dokumentów, nie ma zaś takiego charakteru dowód z opinii biegłego, czego domaga się skarżący (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1640/04, Lex nr 177495). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.