IV SA/Wa 2058/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzewa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej B. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. [...] maja 2015 r., nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania B. S., uchylająca decyzję Zarządu [...] Miasta W. z dnia [...] listopada 2014 r, nr [...] odmawiającej pani B. S. wydania zezwolenia na usuniecie drzewa z gatunku świerk kłujący o obw. pnia 85 cm rosnącego na nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka ew. Nr [...] z obrębu [...]) i orzekająca "nie zezwolić pani B. S. zamieszkałej w W. przy ul. [...], na wycięcie drzewa z gatunku świerku kłujący o obw. pnia 85 cm, rosnącego na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (działka Ew. nr [...] z obrębu [...]), oznaczonego w załączniku graficznym". W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w dniu [...] listopada 2014 r. Pani B. S. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]). We wniosku wnosząca wskazała, iż przyczyną usunięcia drzewa jest zagrożenie dla budynku mieszkalnego i linii zasilających. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Zarząd [...] Miasta W. odmówił B. S. wydania zezwolenia na usuniecie drzewa z gatunku świerk kłujący o obw. pnia 85 cm rosnącego na nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka ew. Nr [...] z obrębu [...]) oznaczonego na załączniku graficznym. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji argumentował, iż przedmiotowe drzewo jest w dobrej kondycji a zagrożeniom, na które wskazuje wnioskodawczyni można zapobiec poprzez dokonanie zabiegów pielęgnacyjnych drzewa. Po rozpatrzeniu odwołania, w którym B. S. wywodziła, że organ poczynił błędne ustalenia faktyczne i niezasadnie uznał, iż drzewo świerk kłujący rosnące na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) nie zagraża budynkowi ani sieciom zasilającym, Kolegium po wyjaśnieniu lokalizacji drzewa podzieliło argumentację organu I instancji o braku przesłanek do udzielenia zezwolenia a usunięcie drzewa. Zgodnie z art. 83 ust. 1 usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Z powołanych przepisów wynika, iż zarówno wyrażenie zgody na wycięcie drzew, jak i warunki, na jakich usunięcie drzew jest możliwe, pozostawiono uznaniu administracyjnemu. Oznacza to, że organ działając w ramach uznania administracyjnego, może uwzględnić wniosek o usunięcie drzew lub odmówić wyrażenia zgody, jak również uzależnić wydanie zezwolenia od przesadzenia drzew w inne miejsce lub zastąpienia drzew wycinanych innymi drzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew. W przedmiotowej sprawie organ orzekający w I instancji nie uwzględnił wniosku pani B. S. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa gatunku świerk kłujący o obw. pnia 85 z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]), uzasadniając swą decyzję dobrą kondycją drzewa oraz tym, że zagrożeniom, na które wskazuje wnioskodawczyni można zapobiec poprzez dokonanie zabiegów pielęgnacyjnych drzewa. Z powyższym stanowiskiem organu nie zgadza się skarżąca. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego nie wydania zezwolenia na usuniecie drzewa, Kolegium wskazało, iż zarzuty te są nieuzasadnione, podnosząc że z punktu widzenia pozwoleń na usuwanie drzew i krzewów w oparciu o zachowania określonych wyżej warunków najważniejsze wydaje się wyważenie interesów wnioskodawcy występującego z wnioskiem o wydanie zezwolenia oraz interesu publicznego przemawiającego za zachowaniem jak największej liczby obiektów przyrodniczych na terenie miast i wsi. W przedmiotowej sprawie w wyniku przeprowadzonych przez pracownika Urzędu [...] oględzin (w obecności pani B. S.) stwierdzono, że wskazane do usunięcia drzewo gatunku świerk kłujący o obw. pnia 85 cm jest w dobrym stanie i nie narusza substancji budynku mieszkalnego. Nadto jak wynika z protokołu według w celu zapobieżenia kolizji drzewa z linią energetyczną i telefoniczną zalecona przeprowadzenie zabiegów pielęgnacyjnych, które zapobiegną dalszym kolizjom. W skardze B. S. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art 11, art. 77, art. 80, art. 107 oraz art. 138 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności: poprzez uznanie wbrew faktom, że przedmiotowe drzewo nie koliduje z elewacją budynku w sytuacji, gdy załączona przez stronę dokumentacja fotograficzna wskazuje na opieranie się gałęzi drzewa o elewację oraz elementy dachu; poprzez błędne rozpoznanie faktycznego stanu drzewostanu w najbliższej okolicy i całkowicie dowolne i błędne przyjęcie, że ubytek wskazanego drzewa nie może być w żaden sposób zastąpiony np. nowymi nasadzeniami, ponadto przez brak uzasadnienia faktycznego i merytorycznego takiego stanowiska; poprzez brak analizy wpływu wycięcia jednego drzewa na stan powietrza w okolicy, z uwzględnieniem istniejącego zadrzewienia i stanu zieleni w okolicy, i zastąpienie jej arbitralną i niczym nie dowiedzioną decyzją urzędnika, podejmującego decyzję wreszcie poprzez błędne uznanie, że wskazywane przez stronę rażące błędy w określeniu przedmiotu decyzji Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2014 roku ([...]) , będącej przedmiotem rozpatrywania w postanowieniu [...] stanowią "oczywistą pomyłkę pisarską" w rozumieniu art. Ił 3 KPA w sytuacji, gdy rodzaj rozbieżności stwierdzonych przez stronę w decyzji Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2014 roku ([...]) w żaden sposób nie może być za taką uznany. Ponadto w piśmie z dnia 17-12-2014 roku brak jest istotnego elementu wynikającego z art. 107 par 1 - pouczenia o trybie i terminie zażalenia, co jest istotnym błędem formalnym. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że organ nie zajął się rozważeniem interesu strony, w szczególności zaś: organ odwoławczy nie odniósł się do faktu, że organ pierwszej instancji w sposób fałszywy twierdzi, jakoby drzewo nie kolidowało z elewację budynku podczas, gdy z treści odwołania oraz w szczególności z załączonych zdjęć widać wyraźnie, że gałęzie drzewa opierają się o elewację budynku oraz krawędź dachu. Powoduje to, że zagrożenie dla substancji budynku nie jest wcale hipotetyczne, ale realne i występujące w sposób ciągły, w sposób arbitralny odrzucono, bez żadnej analizy zjawiska oraz bez uzasadnienia - możliwość zastąpienia drzewa, o którego usunięcie wnioskuje strona - nowymi nasadzeniami. Nie wykonano porównania, jaki konkretnie uszczerbek w absorpcji CO2 oraz produkcji tlenu wystąpi w wypadku usunięcia wzmiankowanego drzewa, w odniesieniu do analogicznej absorpcji i produkcji tlenu otaczającego drzewostanu, w bezpośredniej okolicy przedmiotowej działki. Z przedstawionych dowodów (dokumentacja fotograficzna, dostarczona przez stronę) wynika niezbicie, że okoliczny teren jest wyjątkowo bogaty w drzewostan, ze szczególnym uwzględnieniem drzew liściastych (lipy) i uszczerbek w postaci usunięcia jednego drzewa iglastego nie może powodować "poważnego uszczerbku w środowisku przyrodniczym". Ponadto na nieruchomości skarżącej znajduje się już szereg nowych nasadzeń krzewów, które niewątpliwie - z nawiązką - rekompensują hipotetyczne ubytki, mogące powstać na skutek usunięcia drzewa, bez dostatecznego uzasadnienia przyjęto prymat tzw. "interesu publicznego" nad słusznym interesem strony, nie rozważono w sposób rzetelny kwestii dalszego rozrastania się drzewa, które w chwili obecnej - powoduje odkształcenie kostki brukowej na podjeździe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzewa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2013r., poz. 627, ze zm.). Stosownie do art. 83 ust. 1 przywołanej ustawy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości co do zasady może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza albo prezydenta miasta) na wniosek: posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Przepisu powyższego nie stosuje się w szczególności do drzew lub krzewów: w lasach, owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody - na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; na plantacjach drzew i krzewów; których wiek nie przekracza 10 lat (art. 83 ust. 6 pkt 1-4 ustawy). Przepis ust. 3 cytowanego art. 83 ustawy stanowi, iż wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Ponadto zasadą jest, że posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów (art. 84 ust. 1 ustawy). Natomiast art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy statuuje wyjątek, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, na których usunięcie osoba fizyczna uzyskała zezwolenie na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy należy mieć na uwadze, że ochrona drzew przewidziana w ustawie o ochronie przyrody jest ochroną zdecydowanie ukierunkowaną na zachowanie tego elementu przyrody, związaną z możliwością uzależnienia przez organ zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia, lub zastąpienia innym drzewem, wiążącą się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 maja 2013 rM sygn. akt II SA/Ol 83/13, LEX nr 1467917). Ponadto zaakcentowania wymaga, że przepis normujący udzielenie przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości na wniosek jej posiadacza, kreuje swobodę decyzyjną, co do udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew. Nie określając żadnych szczegółowych przesłanek, uwzględnienie których warunkowałoby możliwość udzielenia takiego zezwolenia, nakłada na organ administracji obowiązek wzięcia pod uwagę, obok ogólnych wskazówek aksjologicznych (interesu i słusznego interesu strony), także celu regulacji, określonego w rozdziale 1 ustawy o ochronie przyrody (zwłaszcza w art 1, art. 2 czy art. 5 pkt 27 tej ustawy). Wykładnia art 83 ust. 1 ustawy w świetle argumentacji celowościowej pozwala na zakreślenie granic swobody decyzyjnej. Powyższe wymogi wymagają dodatkowego odwołania się do konstytucyjnej zasady ochrony środowiska (art. 5 oraz art. 74 Konstytucji RP), wzmacniającej potrzebę ustalenia precyzyjnego zakresu wycinki drzew i krzewów. Ponadto, podkreślić warto, że w sytuacji, gdy nieokreślone są w przepisach prawnych szczegółowe przesłanki odnośnie do merytorycznej podstawy decyzji administracyjnej, niezależnie od konieczności powiązania treści tej decyzji z dającymi się normatywnie uzasadnić celami regulacji, właśnie precyzyjne i wszechstronne ustalenie podstaw faktycznych nabiera znaczenia zasadniczego dla prawidłowości podjętej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/11, LEX nr 1337329). Słusznie organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodził, o potrzebie rozważenie przez organ administracji wydający zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów czy bez tego konkretnego obiektu przyrodniczego nie da się zrealizować przedsięwzięcia stanowiącego przyczynę wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na jego usunięcie, z jednoczesnym ustaleniem, jakie zmiany może to ewentualnie wywołać w środowisku przyrodniczym, oraz czy dostateczną rekompensatą dla środowiska nie będzie zastąpienie usuwanych drzew lub krzewów nowymi i dopiero w przypadku stwierdzenia braku takich możliwości będzie można podjąć decyzję odmowną. Zgodnie z wyrokiem WSA z 14 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2237/05 "Orzeczenie w przedmiocie usunięcia drzewa ma charakter uznaniowy. Organ orzekający musi się kierować w pierwszym rzędzie zasadami ogólnymi wskazanymi w k.p.a. a więc dążyć do załatwienia sprawy uwzględniając interes publiczny oraz słuszny interes strony (art. 7). Określając ramy interesu publicznego trzeba mieć na względzie, iż w świetle regulacji normatywnych rośliny nie objęte formami ochrony przyrody mogą być niszczone m.in. jedynie w związku z racjonalną gospodarką (art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody).". Analizując zaskarżoną decyzję z argumentami zawartymi w odwołaniu należy stwierdzić iż podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest uzasadnione. Organ administracji wydając decyzję w sprawie wycinki drzew zobowiązany jest do poszukiwania rozwiązali korzystnych zarówno dla interesu publicznego jak i dla wnioskodawcy co oznacza, że wniosek określonego podmiotu o zezwolenie na usunięcie drzewa z nieruchomości winien być wszechstronnie rozważony i to zarówno w kontekście interesu wnioskodawcy, jak i interesu publicznego, przy czym przepisy ustawy o ochronie przyrody ani żadne inne przepisy nie dają wprost podstaw do przyjęcia prymatu interesu publicznego nad interesem właściciela nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r. IV SA 2421/97, LEX 77625). Powyższym wymaganiom organy nie sprostały, bowiem skarżąca powoływała się na ochronę bezpieczeństwa wywodząc, że objęte wnioskiem drzewo zagraża budynkowi mieszkalnemu i sieciom przesyłowym. Organ nie rozważył ani racjonalności zabiegów pielęgnacyjnych, które miałyby na celu ograniczenie czy też usunięcie tego niebezpieczeństwa w kontekście zachowania zdrowia drzewa, jego żywotności i statyki, jak i nie przeanalizował możliwości zrekompensowania ubytku drzewa poprzez dokonanie nasadzeń zastępczych. Norma art. 83 ustawy nie określa żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ administracji do udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów bądź do odmowy jego wydania. Organ administracji, działając w granicach uznania administracyjnego, winien wobec tego rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. Wszak wydanie zezwolenia na wycięcie drzew następuje w sytuacji, gdy organ uzna, iż cel ustawy jakim jest ochrona istniejących zadrzewień nie sprzeciwia się takiemu zezwoleniu, dokona rozważenia interesu społecznego oraz interesu właściciela nieruchomości składającego wniosek, uznając prymat interesu tego ostatniego. W każdej sprawie organ indywidualnie winien rozważać kolizję interesu społecznego i interesu właściciela nieruchomości. W przypadku takich samych okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia ochrony interesu społecznego, organ może dokonać odmiennej oceny zasadności wniosku ze względu na istotną wagę interesu indywidualnego stanowiącego uzasadnienie wniosku o wydanie zezwolenia. W związku z tym organ winien szczegółowo przeanalizować wskazywane przez wnioskodawcę uzasadnienie jego interesu, do którego ochrony niezbędne jest dokonanie wycinki drzew (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 roku, sygn. akt II SA/We 307/12, LEX nr 1222416). Decyzja oparta na takiej konstrukcji prawnej powinna dokładnie przeanalizować występujące w sprawie sprzeczne interesy - ochrony środowiska i interes indywidualny. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności (a emanacją tego prawa jest w szczególności możliwość korzystania z nieruchomości w sposób określony przez właściciela) jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, spośród których jedna doznać ma ograniczenia posiadanych praw rzeczowych, wymaga rozwagi i umotywowania. Nadto wskazać należy, że organ w wydanej decyzji nie ustosunkował się do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu, co winien uczynić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy (przede wszystkim w zakresie zagrożenia, które drzewo może stwarzać i ustalenia czy istnieje rzeczywista i zgodna z zasadą ochrony przyrody możliwość jego usunięcia w sposób inny niż jego usunięcie, a nadto w odniesieniu do możliwości zrealizowania nasadzeń zastępczych). Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie wykazał, że w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniłoby ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji w takim zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto sporządził uzasadnienie decyzji, które nie zawiera czytelnego i jasnego przedstawienia jego stanowiska w sprawie. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wątpliwości co do spełnienia przesłanek określonych w przepisach powinny zostać rozstrzygnięte przez organ odwoławczy we własnym zakresie, ewentualnie w drodze przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a., co winno doprowadzić do wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Nie dokonując tych ustaleń, organ naruszył także art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Reasumując, w świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należało uznać, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a., oraz z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji badanie, czy zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego - byłoby przedwczesne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy nie ustalając należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszył przepisy postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w związku z zastosowaniem art. 134 k,.p.a. - decyzję organu I instancji. Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że ocena zaistnienia naruszenia prawa materialnego może być dokonana jedynie w przypadku prawidłowego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w uzasadnieniu wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.