IV SA/Wa 2069/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 lutego 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2017 r. nr [..] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchylić zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2016 r. nr [...], 2. zasądzić od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym aktem organ administracji, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 oraz 127 § 3, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy własne postanowienie z 12 maja 2016 r., którym – w pkt. 1 - zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołań p. M[...], G[...] i S[...] G[...], zwanych dalej "Wnioskodawcami", od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydenta Miasta S[...] z [...] marca 1982 r., co do czasowego zajęcia nieruchomości, położonej w S[...] przy ul. [...] w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej ówczesne działki ew. nr [...], pod budowę ciepłociągu, zaś w pkt 2 wezwano uczestników postępowania do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia praw do spadku po p. T[...] i R[...] O[...] (zwanych dalej "uprzednimi właścicielami"), w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Uzasadniając orzeczenie, wskazano m.in.: - stosownie do art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a., postępowanie zawiesza się w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 K.p.a., a postępowanie nie podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe (w myśl art. 105 K.p.a.); natomiast, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; zagadnieniem wstępnym. w rozumieniu tego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej; w myśl tego przepisu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do właściwości innego organu lub sądu i może być ono odrębnym przedmiotem postępowania przed nimi; cechą charakterystyczną zagadnienia wstępnego jest to, że nie było ono jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo - w toczącym się postępowaniu - nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie tej kwestii; warunkiem zaistnienia zagadnienia wstępnego jest konieczność jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd; należy to rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii, mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a - w toku postępowania - okaże się, że ustanie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu, - z akt sprawy wynika, że stronami postępowania, zakończonego decyzją z 1982 roku byli m. in. uprzedni właściciele nieruchomości, oznaczonej jako działka ew. nr 33 - poprzednicy prawni Wnioskodawców, - zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek; natomiast stronami postępowania nadzorczego, prowadzonego w trybie przepisów art. 156 - 159 K.p.a., są strony postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji oraz ich następcy prawni, a także każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności takiej decyzji (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1819/2007, opubl. w LexPolonica nr 2020147 – dostępny także na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), - postępowanie, prowadzone przez organ nadzorczy, dotyczy rozpatrzenia odwołania od orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1982 roku; zezwolono nią na czasowe zajęcie nieruchomości w części dotyczącej ówczesne działki nr [...] i nr [...]; w toku postępowania odwoławczego organ poinformował strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r.); jego egzemplarze - skierowane do uprzednich właścicieli nieruchomości, oznaczonej dawniej jako działka ew. nr [...] - zostały zwrócone z adnotacją o śmierci adresatów, - prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich stron postępowania, skutkowałoby naruszeniem przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 10 K.p.a.; naruszenie zasad wynikających z tego przepisu oznacza, że postępowanie i wydane rozstrzygnięcie mogą być obarczone istotną wadą, - następstwo prawne w wyniku spadkobrania wymaga potwierdzenia postanowieniem sądu powszechnego lub notarialnym poświadczeniem dziedziczenia, wskazującym spadkobiercę – tak art. 1025 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), zwana dalej "K.c.", - mając powyższe na względzie, przeprowadzenie postępowania przed sądem powszechnym, bądź sporządzenie przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia po uprzednich właścicielach stanowi zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.; bez jego rozstrzygnięcia wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, będącej przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym, nie jest możliwe; wobec tego, w pkt. 2 postanowienia z [...] maja 2016 r., wezwano strony postępowania do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia praw do spadku w terminie 3 miesięcy; do chwili wydania niniejszego postanowienia do akt niniejszej sprawy nie wpłynęły dokumenty, poświadczające stwierdzenia praw do spadku po uprzednich właścicielach; w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że wniosek o stwierdzenie nabycia spadku może złożyć każdy, kto ma w tym interes prawny; może to być więc każda osoba, która jest zainteresowana w wywołaniu skutków prawnych, związanych z prawomocnym stwierdzeniem nabycia spadku, w szczególności skutków, określonych w art. 1025 § 2 i 1027 K.c.; taką osobą są m.in. współwłaściciele przedmiotów, wchodzących w skład spadku czy strony postępowania administracyjnego, w którym brał udział zmarły (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 1983 r" sygn. akt III CRN 218/82, opubl. LEX nr 2862, postanowienie Sądu Najwyższego z 24 października 2001 r., sygn. akt III CKN 366/00, opublikowane w LEX nr 53094, postanowienie Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II CSK 433/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt IV CSK 361/08, opubl. w LEX nr 527248), -- postępowanie w niniejszej sprawie zostanie podjęte z urzędu lub na wniosek strony po ustaniu przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania - po przedłożeniu oryginału lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem (zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a.) prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po uprzednich właścicielach. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 28 i art. 97 §. 1 pkt. 4 K.p.a. – nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że zmarli uprzedni właściciele ([...] grudnia 2012 r. i [...] lipca 2014 r.) byli stroną postępowania administracyjnego, zainicjowanego w 2003 roku przez Wnioskodawców, - art. 28 K.p.a., przez błędne ustalenie w sprawie kręgu jej uczestników, a - w szczególności - przez wadliwe przyjęcie, jakoby stroną byli zmarli uprzedni właściciele, a także - niemający jakiegokolwiek tytułu prawnego w niniejszej sprawie – p. D[...] S[...], I[...] T[...],[...] S.A., [...] w S[...] oraz spadkobiercy uprzednich właścicieli; osoby te - przed wydaniem decyzji z 1982 roku i w świetle prawa - nie były stroną tamtego postępowania, - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., przez błędne uznanie, że dla rozpatrzenia niniejszej sprawy niezbędnym jest uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - mianowicie ustalenie wszystkich spadkobierców uprzednich właścicieli; tymczasem nie ma podstaw do przyjęcia, że uprzedni właściciele byli stroną postępowania administracyjnego; nie byli oni od 1990 roku właścicielami żadnej z nieruchomości objętej decyzja z 1982 roku, a także nie byli właścicielami żadnej innej nieruchomości objętych tą decyzją, - art. 7 K.p.a., przez niezasadne uznanie, że to na stronach spoczywa ciężar ustalenia spadkobierców po uprzednich właścicielach, gdy mogą być oni ustaleni samodzielnie przez organ administracji, na podstawie oświadczeń pozostałych uczestników - bez konieczności składania do akt sprawy sądowego postanowienia spadkowego; - art. 80 K.p.a. przez pominięcie, znajdujących się w sprawie, dowodów: aktów notarialnych, z [...] maja 1994 r. (rep. [...] nr [...]) z [...] maja 1995 r. (rep. [...] nr [...]), odpisu z księgi wieczystej Sądu Rejonowego w S[...] KW nr [...] (dotyczy działki ew. nr [...]), odpisu z księgi wieczystej Sądu Rejonowego w S[...] KW nr [...] (działka - [...]): wobec ich treści spadkobiercy uprzednich właścicieli nie mogą mieć statusu strony w niniejszym postępowaniu i nie muszą być ustalani, organ - na podstawie powyższych dokumentów - posiadał pełną wiedzę o stanie prawnym rzeczonych nieruchomości. Wniesiono o zwrot kosztów postępowania oraz uchylenie orzeczeń organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. że - wedle stanu wynikającego z ksiąg wieczystych - stronami postępowania powinni być prawowici właściciele nieruchomości, - dla działki ew. nr [...] Wnioskodawcy (KW: [...]) zaś nr [...] – Skarżący (KW: [...]). Stan ten można było bez problemu ustalić poprzez wgląd internetowy do bazy ksiąg wieczystych, prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Na tej samej zasadzie został ustalony bezproblemowo fakt i daty zgonów uprzednich właścicieli działki ew. nr [...] do 1990 roku. Wynika to z odpisów ksiąg wieczystych, znajdujących się aktach sprawy. Wśród dokumentów znajdował się, wskazywany we wniosku inicjującym postępowanie nieważnościowe (z [...] sierpnia 2003 r.), powołany już akt notarialny z [...] maja 1994 r. o nabyciu przez Wnioskodawców od p. R[...] P[...] (córki uprzednich właścicieli) i jej męża - p. H[...] P[...] - działki ew. nr [...]. Córka uprzednich właścicieli i jej mąż weszli w posiadanie działki ew. nr [...] na podstawie umowy darowizny od swoich rodziców, zawartej w 1990 roku. Żaden z aktów notarialnych nigdy nie był przez kogokolwiek podważony. Skarżącemu nie jest znany fakt kwestionowania przez kogokolwiek praw własności do ziemi, nabytej od córki uprzednich właścicieli i jej męża. Podnoszono także, że postępowanie prowadzone jest przewlekle - od wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności w 2003 roku. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zajęte w zaskarżonym akcie. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie, sformułowane w niej zarzuty, są trafne. Zasadnie zarzucono w skardze naruszenie przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy. Chodzi w istocie o ustalenie z jakich regulacji oraz wobec których uwarunkowań faktycznych sprawy, organ administracji w wywodzi interes prawny spadkobierców uprzednich właścicieli nieruchomości, w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 roku. Należy mieć na uwadze, że przedmiotowa sprawa dotyczy badanie legalności decyzji, mocą której w istocie ograniczono możliwość rozporządzania nieruchomością od dnia wejścia do obrotu tego orzeczenia (w 1982 roku). Na dzień wydania decyzji z 1982 roku niewątpliwie uprzedni właściciele mieli interes prawny dla ewentualnego jej kwestionowania, jako strony - rodziło ono bowiem skutki z perspektywy możliwości wykonywania przez nich prawa własności (w tym zakresie wywody skargi są chybione). W rozpoznawanej sprawie nie wskazano jednak, z jakim – zdaniem organu – interesem uprzednich właścicieli nieruchomości bądź ich następców prawnych, z perspektywy przysługujących im praw i obowiązków, mogło by się wiązać ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 roku. Chodzi w istocie o to, jaki wpływ na aktualną sytuację prawną tych osób, mogłoby mieć ewentualne orzeczenie o nieważności aktu o ustanowieniu prawa, skutkującego możliwością korzystania z danej nieruchomości przez osoby trzecie (inne niż właściciel), gdy uprzedni właściciele (ich spadkobiercy) nie mają do niej już żadnych uprawnień – została zbyta ponad [...] lat temu. Jej własność, co bezsporne, została bowiem wpierw przeniesiona na córkę poprzednich właścicieli i jej męża a następnie została ona sprzedana na rzecz Wnioskodawców, aktem notarialnym z 1995 roku. Trafnie odnotował organ, że w doktrynie, jak i judykaturze, jest prezentowany generalnie pogląd o posiadaniu statusu strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zarówno przez osoby, będące stronami w postępowaniu głównym – zakończonym wydaniem kwestionowanego aktu – jak i innych, których interesów prawnych dotyczy określone rozstrzygnięcie. Pogląd ten ma charakter uniwersalny, lecz nie można go odnosić bezrefleksyjnie do każdego przypadku. O ile bowiem - orzekając w sprawie nieważności aktu, po upływie pewnego czasu - organ powinien mieć na względzie, że interes w sprawie mogą mieć - na danym etapie - nie tylko wcześniejsze strony postępowania, lecz także inne osoby, których praw lub obowiązków może dotyczyć rozstrzygnięcie, to tak samo nie sposób wykluczyć a priori sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie nieważności decyzji, wydanej wiele lat wcześniej, nie będzie mogło już rzutować w żaden sposób na sytuację prawną osób, których praw lub obowiązków dotyczyło wcześniej wydane orzeczenie. W istocie chodzi o ocenę, czy wyeliminowanie z obrotu określonego aktu może rodzić jakiekolwiek skutki prawne z perspektywy sytuacji określonej osoby. W rozpatrywanej sprawie wymaga rozważenia, czy - w razie wyeliminowania z obrotu decyzji z 1982 roku, w przypadku stwierdzenia jej nieważności - choćby hipotetycznie po stronie osób, które nie mają już praw do gruntów, których dotyczyło orzeczenie z 1982 roku lub ich spadkobierców, mógłby powstać jakiekolwiek roszczenia np. w stosunku do późniejszych właścicieli, podmiotu na którego rzecz doszło wówczas do ograniczenia prawa bądź także - wobec wydania wadliwej decyzji - względem Skarbu Państwa. Istotne znacznie mogłoby mieć także ewentualność powstania roszczeń w stosunku do spadkobierców uprzednich właścicieli, w razie stwierdzenia nieważności decyzji z 1982 roku. Jedynie w tego rodzaju przypadku można by wywieść istnienie interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 K.p.a., po stronie uprzednich właścicieli nieruchomości i odpowiednio - ich spadkobierców. Odgrywa to kluczowe znaczenie w sprawie, gdy decyzja w przedmiocie nieważności nie dotyczy niewątpliwie obowiązków spadkobierców uprzednich właścicieli, w rozumieniu art. 28 K.p.a. ani też postępowanie nie było prowadzone wobec ich żądania (pozostałe przypadki, gdy osoba może być stroną w sprawie). Poszukując prawidłowego rozumienia pojęcia strony w postępowaniu nieważnościowym należy mieć na uwadze zarówno zasadę praworządności (art. 6 K.p.a.) i obowiązek zapewnienia w postępowaniu udziału osobom, których praw i obowiązków może dotyczyć (art. 10 w zw. z art. 28 K.p.a.) lecz także zasady ekonomii postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.). Nie znajduje w tym świetle podstaw podejmowanie określonych czynności dla zawiadomienia o toczącym się postępowaniu osób, na których prawa lub obowiązki nie może mieć ona żadnego wpływu, niezależnie od okoliczności czy działania w tym zakresie miałaby podejmować strona zainteresowana zakończeniem postępowania (wnioskodawca), czy też - działając z urzędu - organ administracji. Mając na uwadze powyższe uwarunkowania wypada skonstatować, że organ - uznając, że zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania - nie wskazał żadnych podstaw dla wywiedzenia interesu prawnego spadkobierców uprzednich właścicieli. Ma to natomiast kluczowe znaczenie w sprawie, w kontekście oceny, czy zachodziły przesłanki zawieszenia postępowania (podstawy wydania zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy). W takiej sytuacji trzeba skonstatować, że sprawa nie została prawidłowo rozpatrzona w istotnych jej aspektach (uchybienie treści art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.), co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu w zaskarżonego aktu (wobec art. 107 § 3, w zw. z art. 126 K.p.a.). Uchybienie przepisom postępowania, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie przywołano bowiem w danym przypadku okoliczności faktycznych i prawnych, przemawiających za zawieszeniem postępowania. Wobec nie zajęcie przez organ administracji stanowiska w istotnych dla rozstrzygnięcia kwestiach, przedwczesna byłaby ocena przez Sąd, czy zaskarżone postanowienie narusza treść powoływanych w skardze przypisów, zakreślających przesłanki zawieszenia postępowania. Organu musi wpierw wyjaśnić, czy - i wobec jakich uwarunkowań - orzeczenie w przedmiocie nieważności może mieć wpływ na sytuację prawną spadkobierców uprzednich właścicieli. Bezzasadne są natomiast pozostałe zarzuty skargi, co nie ma jednak wpływu na treść orzeczenia Sądu. O ile spadkobiercy uprzednich właścicieli mieliby interes prawny w sprawie (wobec tego byli stroną postępowania), ustalenie w zakresie następstwa prawnego mogłoby nastąpić wyłącznie na podstawie stosownych dokumentów (patrz - stanowisko organu). Trafnie wskazano też w skarżonym akcie, że gdy wnioskodawcy żądają badania legalność decyzji z 1982 roku, w kontekście ewentualnego obarczenia wadami kwalifikowanymi, są oni legitymowani do żądania przeprowadzenia stosownych postępowaniu przed sądami powszechnymi w celu stwierdzenie nabycia spadku. Z treści art. 100 § 1, odnoszącego się do przesłanek zawieszenia postępowania z art. 97 par 1 pkt 4 K.p.a. (jedna z podstaw zawieszenia wskazanych przez organ), nie wynika jednoznacznie, kiedy - wobec ich wystąpienia - stosowne czynności powinien podjąć organ administracyjny bądź strona. W tej sytuacji organ administracji powinien kierować się z ogólnymi zasadami ekonomii postępowania. Tak więc, gdy jest ono prowadzone wobec wniosku określonych osób, to na nich generalnie powinien spoczywać obowiązek podjęcie czynności w celu usunięcia przeszkód tamujących rozpoznanie ich sprawy. Nie znajduje bowiem uzasadnienia, aby organ podejmował, bez jednoznacznej podstawy ku temu, czynności i ponosił związane z tym koszty w interesie strony zainteresowanej załatwieniem sprawy. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że - w szeregu przypadków - określone żądania mogą być, co do meritum oczywiście bezzasadne. W ocenie Sądu - przy ocenie, kogo obciąża obowiązek ustalenia następców prawnych w przypadku zawieszenia postępowania w myśl art. 97 §. 1 pkt 4 K.p.a. - należy więc w istocie stosować per analogiam reguły, wyrażone wprost przez pracodawcę w art. 99 zd. 2 K.p.a., w kontekście przesłanki zawieszenia postępowania wskazanej w jego art. 97 § 1 pkt 1. W realiach niniejszej sprawy organ przywołał jako że podstawę zawieszenia postępowania zarówno pkt 1 jak i 4, spośród zawartych w art. 97 § 1 K.p.a. W każdym z tych przypadków to zainteresowany załatwieniem sprawy ze swojego wniosku winien podejmować stosowne czynności celem ustalenia następców prawnych osób zmarłych, o ile są one faktycznie stronami danego postępowania (wyjątek zakreślony jest w art. 99 zd. 2 in fine K.p.a.). Powyższe uwagi nie mogą mieć – jak wskazano - wpływu na treść orzeczenia Sądu, skoro organ nie wywiódł, wobec jakich uwarunkowań, spadkobiercy uprzednich właścicieli mieli interes prawny w sprawie. Wykracza natomiast poza granice sprawy, której przedmiotem było badanie legalności zawieszenia postępowania, ocena czy organ odwoławczy trafnie zaliczył do kręgu stron postępowania szereg osób i podmiotów, wymienionych w skardze, poza spadkobiercami uprzednich właścicieli. Poza jej granicami jest też kwestia, czy postępowanie jest prowadzone przez organ odwoławczy przewlekle bądź dochodzi w jego trakcie do bezczynności. Było to natomiast przedmiotem odrębnej sprawy, zakończonej wyrokiem z 30 września 2016 r. (sygn. akt IV SAB/Wa 182/16). Sąd uchylił zaskarżone postanowienie jak i je poprzedzające. Dotknięte są one bowiem analogiczną wadliwością. O ile - po uprawomocnieniu niniejszego orzeczenia i zwrocie akt do organu - skonstatuje on brak podstaw do zawieszenia postępowania, podejmie niezwłocznie dalsze czynności, zmierzające do rozpatrzenia odwołania Wnioskodawców. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie kosztów orzeczono w pkt 2, w myśl art. 200 wskazanej ustawy, zasądzając zwrot poniesionych wydatków – wpisu. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.