IV SA/Wa 2076/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi N. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] czerwca 2014 r., znak: [...], określającą – na podstawie art. 17 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm., zwanej dalej "ustawą" - N. W. (określanemu dalej jako skarżący) wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. w wysokości 1 000 zł. Stan sprawy przedstawiał się następująco. N. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. R., ul. [...], [...] S. (dalej: "skarżący") złożył zawiadomienie o podjęciu działalności w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), w którym wskazał, że prowadzi działalność od 12 września 2001 r. oraz składa oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Do zawiadomienia załączył adresy stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów działających w ramach R. Sp. z o.o. W złożonym na podstawie art. 15 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji rocznym sprawozdaniu o wysokości należnej opłaty za brak sieci za 2009 r., skarżący podał liczbę pojazdów wprowadzonych w 2009 r. - 8 szt., liczbę dni w roku kalendarzowym, w których nie zapewniono sieci - 307 dni, liczbę dni w roku kalendarzowym, w których zapewniono sieć obejmującą co najmniej 95 % terytorium kraju - 58 dni, wysokość należnej opłaty - 1 500 zł oraz wysokość wpłaconej opłaty - 1 500 zł. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomieniem z [...] marca 2014 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. Jednocześnie wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w tej sprawie oraz przedłożenia stosownych dokumentów. Skarżący pismem z 4 kwietnia 2014 r. przesłał organowi kopie faktur nabycia pojazdów (8 faktur potwierdzających wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdów w 2009 r.), kopie faktur potwierdzające sprzedaż pojazdów (3 faktury potwierdzające zbycie tych pojazdów w 2009 r. oraz umowę zawartą z komisem z 17 listopada 2009 r.), kopie 2 dowodów wpłaty opłaty w wysokości 500 zł oraz kopie faktur sprzedaży oświadczeń o zapewnieniu sieci, wystawionych przez R. Sp. z o.o. Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających daty zawarcia z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów. Pismem z 29 maja 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W odpowiedzi skarżący przesłał kopię pisma z dnia 4 kwietnia 2014 r., zawierającego zestawienie pojazdów wprowadzonych w 2009 r. wraz z informacją dla których pojazdów została uiszczona opłata 500 zł, a dla których zostało złożone oświadczenie o zapewnieniu sieci. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] czerwca 2014 r., znak: [...], określił skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. w wysokości 1 000 zł. W rozstrzygnięciu tym organ wyjaśnił, że skarżący w 2009 r. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia 8 pojazdów, 4 z nich sprzedał w 2009 r. Dla 2 pojazdów dokonał wpłaty opłaty 500 zł (pojazdy o nr VIN: [...] i [...]), umożliwiającej uwolnienie z obowiązku zapewnienia sieci, natomiast dla pozostałych 2 pojazdów wpłata taka nie została dokonana (pojazdy o nr VIN: [...] i [...]). W ocenie organu skarżący obowiązany był zatem w 2009 r. do zapewnienia sieci zbierania pojazdów spełniającej wymogi art. 11 ustawy, lecz nie utworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, ani nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. W związku z powyższym organ uznał, że ww. 2 pojazdy sprzedane przez skarżącego w 2009 r. stanowiły podstawę obliczenia opłaty za brak sieci za 2009 r. Podał, że wobec faktu, iż skarżący prowadził działalność w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów od 2001 r., do wyliczeń liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, przyjęty został cały 2009 r. kalendarzowy. Sieć nie została zatem zapewniona przez 365 dni. Wobec tego wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. określił na 1 000 zł. Skarżący pismem z 28 czerwca 2014 r. poinformował, że nie ma zaległości z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. Do pisma załączył dokumenty: "Gwarancja zapewnienia sieci dla pojazdów" o nr VIN: [...] i [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy wskazaną wczesniej decyzję z [...] czerwca 2014 r. W motywach tego rozstrzygnięcia wywodził, że skarżący, mimo iż złożył oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci dla 2 pojazdów objętych mniejszym postępowaniem, to nie zapewnił sieci zbierania pojazdów spełniającej wymogi ustawowe, nie wykazał się bowiem żadnymi umowami zawartymi z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Skarżący nie przedłożył w szczególności umowy z R. Sp. z o.o., ani też żadnych dokumentów wskazujących na to, że Spółka ta zapewniła na jego rzecz sieć zbierania pojazdów. Zdaniem organu za potwierdzenie spełnienia obowiązku zapewnienia sieci nie mogą zostać uznane znajdujące się w aktach sprawy faktury sprzedaży oświadczeń o zapewnieniu sieci, wystawione przez R. Sp. z o.o., ani też przedłożone dokumenty pod nazwą "Gwarancja zapewnienia sieci". Wyjaśnił, iż ww. faktury są jedynie rozliczeniem pomiędzy skarżącym, a R. Sp. z o.o. za sprzedaż oświadczeń o zapewnieniu sieci, zaś przedmiotowe oświadczenia, są jedynie dokumentami wymaganymi na potrzeby rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podniósł, iż pracownicy Wydziałów Komunikacji nie kontrolują czy dany podmiot faktycznie zapewnił sieć zgodną z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Takiej kontroli dokonuje wyłącznie Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie umów zawartych pomiędzy wprowadzającym pojazdy a przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Skarżący na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., określanej dalej jako "K.p.a.") oraz art. 17 ust. 1 ustawy. Kwestionując decyzję organu skarżący powoływał się na okoliczność zawarcia przez niego umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z R. Sp. z o.o. dla przedmiotowych pojazdów. Na dowód tego przedstawił faktury oraz oświadczenia firmy R. o zapewnieniu sieci. Podał, że faktura VAT jest dokumentem, który w praktyce obrotu gospodarczego niemal zawsze dokumentuje dokonanie czynności pomiędzy przedsiębiorcami, a z uwagi na to, że obowiązek jej wystawienia płynie z przepisów o charakterze publiczno-prawnym, jest ona dokumentem, który może funkcjonować zupełnie niezależnie od zawartej między stronami pisemnej umowy. Bywa jednak, że strony nie zawierają odrębnej pisemnej umowy. Wówczas faktura VAT pozostaje jedynym dokumentem stwierdzającym zawarcie stosunku prawnego między stronami. Następnie stwierdził, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska naruszył art. 80 Kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza umów zawartych przez skarżącego z firmą R.. W jego ocenie, organ naruszył art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy organ nie ustalił tylko założył, że nie zapewnił sieci odnośnie do przedmiotowych pojazdów. Ponadto zarzucił organowi naruszenie norm prawnych zawartych w art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa poprzez zaniechanie dokonania ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Podał, że organ powinien zwrócić się do firmy R. Sp. z o.o. o przekazanie wszystkich niezbędnych informacji, jak również dokumentacji związanych ze współpracą ze skarżącym. Zawarty w art. 7 Kpa zwrot "podejmują" oznacza obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto, odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, iż organ nie ustalił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a w szczególności nie zwrócił się do R. Sp. z o.o. o przekazanie wszystkich niezbędnych informacji, jak również dokumentacji związanej ze współpracą ze skarżącym wskazał, że to wprowadzający pojazd jest podmiotem zobowiązanym do zapewnienia sieci oraz do wykazania (poprzez przedłożenie umów), że sieć została zapewniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm. zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę, w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w aspekcie wyżej przytoczonych przesłanek Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy administracji w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego Sąd uznaje za własne ustalenia. Sporna w sprawie kwestia sprowadza się do przesądzenia czy zasadnym w rozpatrywanej sprawie było zastosowanie wobec skarżącego art. 17 powoływanej wyżej ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm., zwanej dalej "ustawą". Ustawa ta stanowi implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego z 18 września 2000 r. Nr 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.UE.L.2000.269.34), której jednym z celów, wyrażonym w motywie 15 jest zapewnienie, aby pozbywanie się pojazdów wycofanych z eksploatacji nie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego, poprzez stworzenie odpowiedniego systemu ich zbierania. Rozwiniecie tego założenia zawiera art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy zobowiązujący, by Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu zapewnienia, że: podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych, punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium oraz by Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Odnosząc się do prawa krajowego i ustawowych przesłanek wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2009 r. wskazać należy, że obowiązek ten uregulowany został jako pochodna niewykonania nałożonych przez ustawodawcę wymogów, które mają zapewnić wykonanie przywołanych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego z 18 września 2000 r. Nr 2000/53/WE. Mianowicie na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy wprowadzający pojazd (w myśl art. 3 pkt 13 i 14 ustawy pojęcie to obejmowało m. in. przedsiębiorcę dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu) w 2009 r. był zobowiązany do utworzenia sieci zbierania pojazdów, spełniającej wskazane w ustawie wymagania (pokrycie siecią terenów zamieszkałych tak, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu). Obowiązek ten w 2009 r. nie wymagał osobistej realizacji, bowiem stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy wprowadzający pojazd mógł zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Ustawodawca przewidział zatem możliwość zapewnienia takiej sieci poprzez potencjał podmiotów zewnętrznych, a jedynym kryterium było, aby przedsiębiorcy tacy prowadzili stacje demontażu. W przypadku niespełnienia tego wymogu wprowadzający pojazd zobowiązany był do samowymiaru i wpłacenia opłaty za brak sieci (art. 14 ust. 1 ustawy). Konsekwencję zaniechania w tym zakresie stanowiło określenie wysokości opłaty przez organ. Z pierwotnego brzemienia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku wynikał dla podmiotów wprowadzających pojazdy obowiązek stworzenia sieci pojazdów obejmującej 100% powierzchni Polski. Niezależnie od tego czy sprowadzający pojazdy nie stworzył w ogóle sieci zbierania pojazdów, czy też stworzył sieć pokrywającą np. 99% powierzchni kraju był taktowany jak podmiot, który w ogóle nie stworzył sieci zbierania pojazdów. Nowelizacja ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 176, poz. 1236), zmieniła ten stan rzeczy, przewidując zwolnienie wprowadzającego pojazd z opłaty za brak sieci w przypadku zapewnienia sieci obejmującej co najmniej 95% terytorium kraju (dodany ust. 5 art. 14 ustawy) oraz zróżnicowaniu wysokości opłat za brak sieci w przypadku zapewnienia przez wprowadzającego pojazd sieci obejmującej mniejszą niż 95% cześć terytorium kraju (dodany ust. 6 art. 14 ustawy). W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował przedstawione pozytywne przesłanki do określenia wysokości opłaty, jednocześnie nie stwierdzając okoliczności uwalniających od obowiązku jej uiszczenia. Odnosząc się bowiem do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że skarżący, czego nie kwestionuje, dokonał w 2009 r. wewnątrzwspólnotowego nabycia 8 pojazdów, 4 z nich sprzedał w 2009 r. Dla 2 pojazdów dokonał wpłaty opłaty 500 zł (pojazdy o nr VIN: [...] i [...]), umożliwiającej uwolnienie z obowiązku zapewnienia sieci, natomiast dla pozostałych 2 pojazdów wpłata taka nie została dokonana (pojazdy o nr VIN: [...] i [...]). Skarżący obowiązany był zatem w 2009 r. do zapewnienia sieci zbierania pojazdów spełniającej wymogi art. 11 ustawy. W ocenie organu 2 pojazdy sprzedane przez skarżącego w 2009 r. stanowiły podstawę obliczenia opłaty za brak sieci za 2009 r. Organ motywował to niewykonaniem obowiązku utworzenia przez skarżącego własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów i niepodpisaniem umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Badając zasadność twierdzenia organu o niewykonaniu powyższego obowiązku wskazać należy, że skarżący, powołując się na zapewnienie sieci, przedstawił, wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oświadczenia o zapewnieniu sieci, wystawione przez R. Sp. z o.o. (karta 48 i 49 akt sprawy), a ponadto faktury sprzedaży oświadczeń o zapewnieniu sieci, wystawione przez R. Sp. z o.o., jednak nie przedłożył umowy z R. Sp. z o.o., ani też żadnych dokumentów wskazujących na to, że Spółka ta zapewniła na jego rzecz sieć zbierania pojazdów. Stosownie do art. 11 ust. 4 ustawy wprowadzający pojazd jest obowiązany dołączyć do faktury wystawionej nabywcy pojazdu oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci lub dowód wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, a to oświadczenie może być złożone na fakturze. Oświadczenia te, (podobnie jak w 2009 r.) stanowią dokumenty wymagane na potrzeby rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r. Nr 1137, ze zm.). O tym, że nie są one wystarczające do uznania, że doszło do zapewnienia sieci przesądza wykładnia językowa i systemowa. Otóż art. 14 ust. 1 ustawy stanowiąc, że "wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4, i nie spełnia tego obowiązku, jest obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6" wskazuje wyraźnie, że samo złożenie oświadczenia nie oznacza zapewnienia sieci. Ponadto uwypuklić należy brzmienie art. 11 ust. 2 ustawy, który w sposób niebudzący wątpliwości stanowi, iż wprowadzający pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Z powyższego należy wnioskować, że po pierwsze ustawodawca rozróżnił umowę od oświadczenia (bowiem w innym przypadku nie stosowałby odrębnego nazewnictwa), po drugie –oświadczeniu (i fakturze) nie nadał waloru dokumentu potwierdzającego obowiązek zapewnienia sieci. Czyni to słusznym wywód organu. Zasadnie również organ wywodził, że wobec faktu, iż skarżący prowadził działalność w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów od 2001 r., do wyliczeń liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, przyjęty został cały 2009 r. kalendarzowy. Sieć nie została zatem zapewniona przez 365 dni. Wobec tego wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. określił na 1 000 zł. Odnotować wypada, że skarżący wywodził również, że doszło do naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a. Zarzut ten opatrzony został uzasadnieniem akcentującym niedokonanie przez organ ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności w wyniku niezwrócenia się do firmy R. Sp. z o.o. o przekazanie wszystkich niezbędnych informacji, jak również dokumentacji. Z przywołanego przez skarżącego art. 7 K.p.a. wynika, że co do zasady, to na organie podatkowym spoczywa obowiązek aktywnego poszukiwania i gromadzenia dowodów i ustalania na ich podstawie istotnych w sprawie faktów, ale nie jest to obowiązek nieograniczony. Reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada bowiem, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z 17 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1150/99, z 13 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98, z 21 czerwca 2011, sygn. akt I FSK 1090/11, z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 343/11, CBOSA). Nie można przyjąć, że wobec bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1451/10, CBOSA). Wykładnia o obowiązku wykazania zachowania wymagań ustawowych wynika również orzecznictwa dotyczącego przedmiotowej ustawy materialnej, czego przykładem może być wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 323/14, CBOSA, w którym stwierdzono, że jeżeli podmiot skorzystał z możliwości zawierania dalszych umów o zapewnieniu sieci przez przedsiębiorcę, z którym podpisał bezpośrednio umowę tym przedmiocie, to na skarżącym spoczywa wykazanie, że przedsiębiorca finalny spełnia wymogi, jakie ustawa przewiduje dla stacji demontażu. W niniejszej sprawie został prawidłowo zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, a strona była wzywana do złożenia niezbędnych wyjaśnień, w tym przedłożenia umów (karta 8 akt sprawy). Skarżący miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w trakcie postępowania administracyjnego materiału dowodowego, wobec czego zrealizowana została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie Sądu za niezasadny należy uznać również zarzut odwołujący się do naruszenia przepisu 6 i 8 K.p.a., ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, co oznacza, że nie można skutecznie twierdzić, że organ naruszył zasadę praworządności, a uchybienie zasadzie zaufania nie zostało opatrzone szerszym komentarzem odnoszącym się do wykazania jej naruszenia. W związku z tym Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.