IV SA/Wa 2086/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...]; II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej J. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10, art. 53 ust. 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego przy ul. [...], na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...] W., przesłanego do uzgodnienia przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] W. przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Marszałek Województwa [...] podniósł, iż zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego W. obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, znaczna część terenu projektowanego przedsięwzięcia położona jest w skrzyżowaniu korytarza drogi krajowej, klasy ekspresowej – Południowej Obwodnicy W. (Autostrady [...]) z korytarzem drogi głównej ruchu przyśpieszonego – Trasy [...]. Południowa Obwodnica W. oraz Trasa [...], jak wskazał organ pierwszej instancji, jako zadania ponadlokalne umieszczone są w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Sejmiku Województwa [...], zgodnie z przebiegiem i klasyfikacją funkcjonalną ustaloną w w/w unieważnionym miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego W.. Zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. wniosła J. T. podnosząc, iż miejscowy plan z 1992 r., który utracił moc w 2003 r. nie posługiwał się określeniem "Południowa Obwodnica W.", a zatem zamienne używanie określeń "Autostrada [...]" i "Południowa Obwodnica W." jest nieuprawnione. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. przyjęte uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. potwierdza , że Autostrada [...] nie będzie realizowana w obrębie Dzielnicy [...], zatem nie może powstać węzeł Trasy [...] z Autostradą [...]. Węzeł Południowej Obwodnicy W. i Trasy [...] ujęty w Studium, jest rozmieszczony w znacznej odległości od zachodniej granicy działki inwestycyjnej, co świadczy o braku planów realizacji węzła Autostrady [...] i Trasy [...] na tej działce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem dnia [...] października 2009 r. nr KOC [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, powołując się na wyrys z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. uchwalonego przez Radę W. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 1992 r., który stracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, że większość terenu działki inwestycyjnej nr [...] w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...] W., została przeznaczona pod realizację Autostrady [...] – węzeł drogowy z ul. [...]. Inwestycja ta, jak wskazał organ, jest zadaniem, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja miałaby być zrealizowana na działce, która prawie w całości mieści się na terenie przeznaczonym pod węzeł drogowy autostrady [...]. Nie ma znaczenia natomiast dla zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 10 w/w ustawy czy w toku późniejszych prac planistycznych, w sytuacji braku nowego miejscowego planu, doszło do realizacji zamierzonej inwestycji. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. J. T. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła nie uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, skoro udokumentowała, że węzeł Autostrady [...] i Trasy [...] nie będzie realizowany na działce objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, a zatem nie ma zamiaru realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca wskazała, że Południowa Obwodnica W. i węzeł z Trasą [...] nie są ujęte w żadnym poprawnie zatwierdzonym programie rządowym. Ponadto Trasa [...] i węzeł z Autostradą [...] nie są inwestycjami celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym oraz nie są ujęte w żadnym programie rządowym. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego W. obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. rozmieszczona była Autostrada [...], a nie było rozmieszczonej Południowej Obwodnicy W. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przez zaskarżone postanowienia minimalnych odległości między węzłami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego oraz szamba szczelnego przy ul. [...], na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...]W. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Aktualne brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje od dnia 15 listopada 2008 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 201, poz. 1237), która art. 5 pkt 1 lit. a wprowadziła zmiany w art. 53 ust. 4, nadając pkt 10 w aktualnym brzmieniu, a po pkt 10 dodany został pkt 10a w brzmieniu: "wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Przed dniem 15 listopada 2008 r. art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazywał wydanie decyzji o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Postępowanie uzgodnieniowe zostało wszczęte wnioskiem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., którym organ zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Marszałek Województwa [...] w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. napisał, iż "Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ustalająca warunki zabudowy podlega uzgodnieniu z Marszałkiem Województwa w zakresie zadań samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 3 w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Należy zauważyć, iż w dacie wydawania postanowienia przez Marszałka Województwa [...], art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takiego brzmienia nie miał. Skoro wniosek o uzgodnienie dotyczył art. 53 ust. 4 pkt 10 w/w ustawy, to obowiązkiem Marszałka Województwa [...] było uzgodnienie projektu decyzji w zakresie zadań samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ust. 1 stanowi, że ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, zwane dalej "programami", służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw (art. 48 ust. 2). Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w szczególności cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2 (art. 48 ust. 3). Wobec powyższego należy uznać, że na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym marszałek województwa uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z postępowania administracyjnego wynika, że planem miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) z dniem 31 grudnia 2003 r., był miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzony przez Radę W. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr 15, poz. 184). Organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] wrześni[...]009 r. ustalił, że znaczna część terenu projektowanego przedsięwzięcia położona jest w skrzyżowaniu korytarza drogi krajowej – Południowej Obwodnicy W. (Autostrady [...]) z korytarzem drogi głównej ruchu przyśpieszonego – Trasy [...]. Z powyższego zapisu wynika, że pomiędzy Południową Obwodnicą W. a Autostradą [...] (na odcinku W.) można postawić znak równości, czyli dwie nazwy faktycznie dotyczą tego samego zadania inwestycyjnego. Z kolei z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. wynika, iż w planie miejscowym z 1992 r., większość terenu przedmiotowej działki inwestycyjnej została przeznaczona pod realizację Autostrady [...] – węzeł drogowy z ul. [...]. W ocenie Sądu, z zapisów powyższych postanowień nie wynika, czy ustalenia faktyczne poczynione przez oba organy są takie same. Skarżąca już na etapie postępowania administracyjnego kwestionowała ustalenia Marszałka Województwa [...], który postawił znak równości pomiędzy inwestycjami Południowej Obwodnicy W. i Autostrady [...]. Zdaniem skarżącej, inwestycje te nie są tożsame, ich lokalizacja jest różna, w miejscowym planie z 1992 r. nie było zarezerwowanego terenu pod Południową Obwodnicę W. i nie można zamiennie posługiwać się nazwami tych inwestycji. W tej sytuacji, nie można zgodzić się za stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, że wymienne stosowanie w postanowieniu organu pierwszej instancji określeń Południowej Obwodnicy W. i Autostrady [...] nie miało znaczenia dla tego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy odmowa uzgodnienia zawarta w obu postanowieniach, a wynikająca z położenia znacznej części działki inwestycyjnej w węźle skrzyżowania Południowej Obwodnicy W. z Trasą [...], bądź też w węźle drogowym Autostrady [...] z ul. [...], wynika z tych samych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Reasumując – zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w wyniku czego musiały być wyeliminowane z obrotu prawnego. Wymóg uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu umożliwienie realizacji inwestycji, o których mowa w art. 48 w/w ustawy, przewidzianych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących przed wejściem w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przed 1 stycznia 1995 r., które na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym utraciły moc 31 grudnia 2003 r. Zadaniem organu uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wskazanie takiej inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 48 w/w ustawy, dla której zarezerwowany był teren w miejscowy planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 r. Przy czym nie może być to inwestycja, która jest już realizowana w innym miejscu, gdyż w stosunku do niej nie byłoby już zamiaru jej realizacji na terenie zarezerwowanym w planie miejscowym, który utracił moc. Jak również nie może być to inwestycja dla której nie było rezerwy terenu w planie miejscowym, który utracił moc. Skarżąca zarzuciła, że węzeł Południowej Obwodnicy W. z Trasą [...], jak również węzeł Autostrady [...] z Trasą [...] nie są ujęte w żadnym programie rządowym. Należy tutaj zwrócić uwagę, iż jak już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OW 55/06 (lex nr 295029) zwrotu "w zakresie zadań rządowych", użytego w art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie należy utożsamiać z zakresem pojęcia "programu zawierającego zadania rządowe", występującego w art. 48 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu tym wskazał, że z faktu niezamieszczenia danego przedsięwzięcia (inwestycji) w "programie", o którym mowa w ww. art. 48 ustawy o planowaniu, nie można wnioskować, że to przedsięwzięcie nie znajduje się "w zakresie zadań rządowych" w rozumieniu art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu, gdyż może to wynikać z innych przepisów. Poza tym, za takim rozumieniem "zadań rządowych" i zakresem odesłania do art. 48 w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu przemawia jeszcze inna okoliczność. Należy zwrócić uwagę, że odesłania do art. 48 ust. 1 zawarte w przepisach art. 10 ust. 2 pkt 7, art. 11 pkt 4 i 7, art. 12 ust. 3, art. 39 ust. 4, art. 41 ust. 1 pkt 7 i art. 47 ust. 3 ustawy o planowaniu odnoszą się do "programów", o których mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy. Tymczasem odesłanie zawarte w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu dotyczy zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48. Zarówno inwestycja, jaką jest Autostrada [...], jak również inwestycja Południowej Obwodnicy W., są wyszczególnione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1334 ze zm.). Rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.) i obowiązuje organy administracji rządowej, jak i samorządowej. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenie to określa sieć autostrad i dróg ekspresowych w Rzeczypospolitej Polskiej. Wykaz autostrad i dróg ekspresowych stanowi załącznik do rozporządzenia (§ 1 ust. 2 rozporządzenia). Załącznik ten określa przebieg Autostrady [...]: ([...]) granica państwa – [...] – [...] – [...] – [...] (węzeł "[...]") ...¹ [...] (węzeł "[...]") – [...] – [...] – granica państwa ([...]). W przebiegu Autostrady [...] na odcinku w W. pomiędzy węzłem "[...]" a węzłem [...]" istnieje przerwa w ciągłości przebiegu Autostrady [...]. W tym miejscu na odcinku [...] (węzeł "[...]") – [...] (węzeł "[...]") przewidziana jest droga ekspresowa [...] Południowa Obwodnica W. Natomiast nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organy wydając zaskarżone postanowienia nie wzięły pod uwagę zapisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Organy dokonując uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosują przepisów w/w rozporządzenia, którego zapisy będą brane pod uwagę przy projektowaniu danych inwestycji drogowych i wydawaniu pozwolenia na ich budowę. Ponownie rozpatrując wniosek o uzgodnienie, organ pierwszej instancji uwzględni powyższe wskazania, a zwłaszcza poczyni starania w dokładnym ustaleniu stanu faktycznego. Jakie zadanie samorządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 48 ustawy o planowaniu, posiadało zarezerwowany teren w planie miejscowym z 1992 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.