IV SA/Wa 2099/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska,, asesor WSA Agnieszka Miernik, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie - Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2005r., wydanym na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania skierowanego przez K. W. przeciwko decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 2005r. orzekającej o jej wymeldowaniu z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu postanowienia podano, że decyzja organu pierwszej instancji została wysłana na adres - ul. [...] w R. i odebrana przez W. W. w dniu [...] lipca 2005r, zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 1 sierpnia 2005r. Według wyjaśnień W. W. decyzja ta została w tym samym dniu przekazana adresatce przez jego pracownicę. W tej sytuacji K. W. miała możliwość zachowania terminu z art. 129 § 2 kpa i to niezależnie od tego, czy decyzję otrzymała w dniu [...] lipca 2005r., czy - jak twierdzi - w dniu [...] lipca 2005r. Ponadto podniesiono, że K. W. w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie wskazała adresu do przesyłania korespondencji, pomimo że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 28 lutego 2005r. została poinformowana o treści art. 41 § 1 i 2 kpa, w myśl którego strona zobowiązana jest w toku postępowania zawiadomić organ o każdej zmianie swojego adresu, gdyż w razie niedopełnienia tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem uznaje się za skuteczne. W piśmie z dnia 8 marca 2005r. K. W. wskazała adres stałego zameldowania, wobec tego brak było podstaw do uznania, że decyzja Wójta Gminy R. została nieprawidłowo doręczona. W skardze na powyższe postanowienie K. W. podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo jej doręczona, w sytuacji gdy organ z urzędu wiedział, że pod adresem stałego zameldowania nie przebywa. Skarżąca podkreśliła nadto, że Wójt Gminy R. nie pouczył jej o konieczności podania adresu do korespondencji, i dlatego uważa, że nie zawiniła obowiązkowi wskazania adresu do doręczeń. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Z treści art. 42 § 1 kpa wynika podstawowa zasada, według której pisma, w tym też decyzję administracyjną, doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ pierwszej instancji korespondencję kierowaną do skarżącej przesyłał w toku postępowania na różne adresy. Według rozdzielnika znajdującego się w piśmie z dnia 28 lutego 2005r. zawiadomienie dla skarżącej o wszczęciu postępowania zostało wysłane na adres: miejsca jej stałego zameldowania w R., ul. [...] oraz na adres: W., ul. [...]. Również zawiadomienie z dnia 20 maja 2005r. o przeprowadzeniu kontroli dyscypliny meldunkowej przesłano skarżącej na dwa wyżej wskazane adresy. Następne pismo z dnia 9 czerwca 2005r., informujące o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym organ pierwszej instancji przesłał stronie na adres jej stałego zameldowania, przy ul. [...] w R. oraz na adres jej miejsca pracy - ul. [...] w N. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z przesłuchania W. W. sporządzonego w dniu 1 września 2005r. wynika, że skarżąca od ponad trzech lat nie mieszka miejscu stałego zameldowania, gdyż wyprowadziła się wraz z synem do matki – A. T. zamieszkałej przy ul. [...] w W. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że korespondencja kierowana do skarżącej na adres miejsca jej pracy, jak też na adres zamieszkania jej matki była przez nią odbierana. W świetle przytoczonych okoliczności nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona prawidłowo na adres miejsca stałego zameldowania skarżącej. W ocenie Sądu doręczenie to w świetle art. 42 § 1 kpa było wadliwie, a to dlatego, że organ pierwszej instancji, pomimo że znał adres miejsca zamieszkania skarżącej , jak też adres miejsca jej pracy, decyzję orzekającą o jej wymeldowaniu wysłał na adres stałego zameldowania, wiedząc o tym, że pod tym adresem skarżąca nie mieszka co najmniej od trzech lat. Błędny jest pogląd organu odwoławczego co do tego, że skarżąca nie dopełniła obowiązku z art. 41 § 1 kpa powiadomienia organu o zmianie adresu. Przede wszystkim zauważyć należy, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało skarżącej doręczone na adres miejsca zamieszkania jej matki, gdzie przebywa wraz z synem. Jeżeli skarżąca nie podała innego adresu lub nie wskazała adresu do doręczeń, to obowiązkiem organu pierwszej instancji było doręczyć decyzję na adres, na który doręczono jej zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Dla porządku należy też podnieść, że organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku przesłuchania w charakterze świadka pracownicy W. W. na okoliczność ustalenia daty doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, która, wbrew temu co zeznał W. W., utrzymuje, iż decyzję otrzymała w dniu 20 lipca 2005r., a nie w dniu 18 lipca 2005r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, wydając zaskarżone postanowienie nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie rozważył całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.