IV SA/Wa 2108/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] – etap II p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2018r. Rady Miasta [...] w sprawie uchwalenia zmiany Stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę J. S. należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm., dalej "u.s.g."), każdy, czy interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kryterium naruszenia interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawny, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn. akt I OSK 98/12). Naruszenie zatem tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma miejsce wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04). Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] marca 2018 r., o której uchylenie wnosi Skarżący, dotyczy uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] - Etap II. Zmiana Studium, o której mówi uchwała, dotyczy 9 niewielkich obszarowo terenów, których granice zostały określone w uchwale Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2013 r. z późniejszymi zmianami w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium (...). Ponad wszelką wątpliwość ustalono, że do obszarów będących przedmiotem zmiany nie należała działka nr [...] stanowiąca własność skarżącego. Wskazywane przez skarżącego argumenty w żaden sposób nie pozwalają uznać, że został naruszony jego interes prawny. Po pierwsze, należy wskazać na szczególny charakter studium uwarunkowań jako aktu prawnego. Nie jest on aktem prawnym powszechnie obowiązującym, wywołującym skutki w sferze uprawnień i obowiązków indywidualnych podmiotów ale, jak to przyjęto w doktrynie i orzecznictwie, aktem kierownictwa wewnętrznego, wywołującym skutki dla działania organów administracji - w pierwszej kolejności organów gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo należy zauważyć, że zakwestionowana zmiana studium uwarunkowań nie dotyczyła nieruchomości skarżącego tj. działki nr [...], tak więc wejście jej w życie w żaden sposób nie wpłynęło na sytuację prawną skarżącego, jaka (pośrednio) wynikała ze studium uwarunkowań przed zmianą. Przywołać w tym miejscu należy argumentację wskazaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2013 r., II OSK 664/13, wskazujący na konieczność pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego ustaleniami kwestionowanego aktu planistycznego. Reasumując: uwarunkowania zawarte w studium w żaden sposób nie wpływają na sytuacje prawną skarżącego, to zaś wyklucza co do zasady możliwość naruszenia zapisami takiej uchwały interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 u.s.g. i w konsekwencji obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia