IV SA/Wa 2119/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wydanie decyzji z naruszeniem terminu oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Wójta Gminy [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wydanie decyzji orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), dalej "upzp", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym prawnym: W dniu [...] września 2012 r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w [...], Oddział w [...], wydał decyzję Nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie kablowej linii energetycznej nN 0,4 kV na działce nr [...] oraz budowie złącza pomiarowego na działce nr [...], celem zasilenia budynku mieszkalnego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 upzp. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] złożył zażalenie na postanowienie Wojewody [...], w którym wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy uznał, iż Wojewoda [...] ustalił, iż postępowanie prowadzone przez skarżącego toczyło się przez 91 dni. Po odliczeniu od ww. czasu trwania postępowania ustawowych 65 dni, 22 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji oraz 2 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, organ uznał orzekł, że decyzja lokalizacyjna została wydana z 2-dniową zwłoką. Z akt sprawy wynika natomiast, że wniosek inwestora o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji wpłynął do Urzędu Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2012 r. Wobec tego, stosownie do treści art. 57 § 1 kpa 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 upzp rozpoczął bieg w dniu 29 czerwca 2012 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął ww. wniosek. Przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] września 2012 r., który to dzień jest ostatnim dniem podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Zatem, słusznie ustalił organ I instancji, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez 91 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c upzp. W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 2c upzp, do terminu, o którym mowa w ust. 2 powyższej ustawy, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Wójt Gminy [...], po otrzymaniu wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, pismami z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowego Oddziału w [...], Starosty Powiatu [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c upzp. Jak wynika z akt sprawy (zwrotne potwierdzenia odbioru i wyjaśnień złożone przez Wójta Gminy [...], kopia odpowiedniej strony z książki nadawczej), pisma o uzgodnienie projektu zostały dostarczone osobiście przez pracownika Urzędu Gminy [...] w dniu [...] września 2012 r. Jedynie pismo skierowane do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zostało doręczone w dniu 10 września 2012 r. Uzgodnienie projektu przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowy Oddział w [...] zostało dokonane [...] września 2012 r. (data wpływu pisma do Urzędu Gminy [...]). Starosta Powiatu [...] nie zajął stanowiska w sprawie, albowiem do organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne nie wpłynęło postanowienie o uzgodnieniu bądź o odmowie uzgodnienia projektu decyzji przez ten organ współdziałający. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] poinformował natomiast Wójta Gminy [...], że nie zajmie stanowiska w przedmiotowej sprawie w formie postanowienia i tym samym projekt decyzji po upływie terminu 21 dni należy uznać za uzgodniony. W związku z powyższym uznać należało, że Starosta Powiatu [...] uzgodnił projekt omawianej decyzji w ostatnim dniu 2-tygodniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody", tj. w dniu [...] września 2012 r. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił projekt decyzji w ostatnim dniu 21-dniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody", tj. w dniu [...] października 2012 r. Organ wskazał w dalszej kolejności, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c upzp podlega okres od dnia następującego po dniu nadania pisma o uzgodnienie lub od dnia następującego po dniu bezpośredniego dostarczenia tego pisma (czyli bez pośrednictwa operatora pocztowego), do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu, bądź – jeśli takowe nie zapadło – do dnia uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody". Jeżeli w danej sprawie występuje kilka organów uzgadniających, odliczeniu podlega okres od dnia następującego po dniu najwcześniejszego nadania pisma o uzgodnienie (lub od dnia następującego po dniu najwcześniejszego dostarczenia pisma w sposób bezpośredni), do dnia wpływu ostatniego postanowienia uzgadniającego (lub do dnia najpóźniejszego uzgodnienia projektu decyzji "milczącą zgodą" organu współdziałającego). Tak więc odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji podlega okres 21 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, liczonych od dnia 6 września 2012 r., tj. od dnia następującego po dniu nadania pisma z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], do dnia [...] września 2012 r., tj. do dnia poprzedzającego dzień, w którym Wójt Gminy [...] wydał decyzję lokalizacyjną. Zdaniem organu odwoławczego, w postępowaniu lokalizacyjnym przeprowadzonym przez skarżącego nie miały miejsca, poza wskazanymi powyżej, inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c upzp.. Ponadto organ zauważył, iż w przypadku, gdy ostatni dzień wyznaczonego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przypadnie na dzień wolny od pracy, wówczas przy wymierzaniu przedmiotowej kary pieniężnej uwzględnieniu nie podlega tenże dzień wolny od pracy. (art. 57 § 4 kpa). Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie ostatni dzień 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadł na sobotę [...] września 2012 r., za ostatni dzień terminu należało przyjąć najbliższy następny dzień powszedni, tj. poniedziałek [...] września 2012 r. W związku z powyższym, wyłączeniu z biegu ustawowego terminu podlegają dodatkowo 2 dni wynikające z art. 57 § 4 kpa. Po arytmetycznym odliczeniu od czasu trwania postępowania, tj. od 91 dni, terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 upzp na wydanie decyzji, tj. 65 dni, 21 dni związanych z uzgodnieniem projektu decyzji oraz 2 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, wynika, że decyzja Wójta Gminy [...] została wydana z 3-dniową zwłoką, a nie jak ustalił Wojewoda [...] – z 2-dniową zwłoką. Organ I instancji błędnie przyjął, że odliczeniu podlega dzień wydania decyzji, tj. dzień [...] września 2012 r. Dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może zostać odliczony od 65-dniowego terminu, pomimo że w dniu tym biegł jeszcze termin na zajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Przepis art. 51 ust. 2c upzp dotyczy bowiem sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie ma możliwości zakończenia postępowania lokalizacyjnego np. z uwagi na konieczność uzyskania wymaganych prawem uzgodnień. Skoro Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] września 2012 r. omawianą decyzję lokalizacyjną, to nie sposób uznać, że w tym dniu skarżący pozbawiony był możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro określony w art. 51 ust. 2 upzp termin na wydanie przedmiotowej decyzji został przekroczony przez skarżącego o 3 dni, co powinno być równoznaczne z wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł, a nie - jak to uczynił organ I instancji - z wymierzeniem kary w wysokości 1.000 zł za 2 dni zwłoki. Mając jednak na uwadze treść art. 139 kpa zakazujący wydania przez organ odwoławczy postanowienia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, Minister uznał, iż organ wojewódzki dopuścił się naruszenia art. 51 ust. 2 upzp, jednakże naruszenie to nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, a zatem brak jest podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia Wojewody [...] oraz wymierzenia Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w większej wysokości. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, zawartych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...], organ odwoławczy stwierdził, że nie ma racji Skarżący, że wyznaczone terminy (14-dniowy oraz 7-dniowy) na składanie uwag i wniosków oraz na zapoznanie się z aktami sprawy, wraz z okresem doręczenia korespondencji, powinien być wyłączony z biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 upzp, bowiem do czynności, o jakich mowa w tym przepisie nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, to jednak stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych, nadzwyczajnych działań. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wójt Gminy [...], zarzucając mu: 1) naruszenie przepisu art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c upzp poprzez wadliwe przyjęcie, że z 65 – dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlegają wyłączeniu terminy wyznaczone przez organ w toku postępowania w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium, tj. 14 - dniowy termin na złożenie ewentualnych uwag i wniosków, jak również 7 - dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy, 2) naruszenie przepisu art. 7, art, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez zanegowanie ustaleń faktycznych Wojewody [...] odnoszących się do długości okresu uzgadniania projektu decyzji lokalizacyjnej, który podlegał odliczeniu od dopuszczalnego czasu trwania postępowania lokalizacyjnego, co skutkowało wadliwym przyjęciem, iż zwłoka Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej wyniosła 3 dni. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa i poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] w [...] oraz umorzenie postępowania administracyjnego i o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie kwestionuje że postępowanie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego trwało łącznie 91 dni, tj. od dnia następnego po złożeniu wniosku przez inwestora, czyli od dnia 29 czerwca 2012 r. do dnia [...] września 2012 r. Powyższe nie oznacza jednak, że wydanie decyzji w dniu [...] września 2012 r., nastąpiło z przekroczeniem ustawowego, 65-dniowego terminu załatwienia sprawy, w rozumieniu art. 51 ust. 2 upzp. Ww. przepis nakazuje odliczenie od terminu załatwienia sprawy – w pierwszej kolejności – terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, nie określając przy tym szczegółowo rodzaju terminów, ani charakteru czynności. Dlatego też, w ocenie Skarżącego, dyspozycją powyższego przepisu objęty jest każdy termin przewidziany w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, w tym także terminy, których obwiązek wyznaczenia przez organ wynika wprost z tych przepisów, tj. z art. 10 kpa. Wyznaczenie stronom określonych terminów w oparciu o powołany wyżej przepis, obliguje organ do oczekiwania na ich bezskuteczny upływ, aby podjęcie dalszych czynności w postępowaniu, tj. przygotowanie projektu decyzji do uzgodnień, czy wydanie samej decyzji, nastąpiło z uwzględnieniem stanowiska, uwag i wyjaśnień wszystkich stron. Brak dochowania ustawowych wymogów w tym zakresie naraża organ na zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, co jest przesłanką wznowienia postępowania. Błędne, w ocenie skarżącego, są również ustaleni Ministra Infrastruktury i Budownictwa odnoszące się do długości okresu uzgadniania projektu decyzji lokalizacyjnej, który podlegał odliczeniu od dopuszczalnego czasu trwania postępowania lokalizacyjnego. Jak wskazał organ II instancji, w dniu wydania decyzji nie upłynął jeszcze okres konieczny do przyjęcia skutku "milczącej zgody" Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a zatem niezależnie od prawidłowości działań organu lokalizacyjnego w tym względzie, dzień ten - jak słusznie przyjął Wojewoda [...] - podlegał odliczeniu od terminu załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania postanowienia organu pierwszej instancji oraz zaskarżonego postanowienia, stanowił art. 51 ust. 2 upzp. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Dla właściwego zrozumienia normy prawnej zawartej w powołanym przepisie, a w konsekwencji dla prawidłowego zastosowania jej do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, konieczne jest odwołanie się do dyrektyw wykładni celowościowej. Te zaś prowadzą do wniosku, że określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi gwarancję rozpatrzenia wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji tego typu inwestycji w rozsądnym terminie. Nałożony w analizowanym przepisie obowiązek wydania decyzji w 65 dniowym terminie stanowi więc instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 kpa., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy też zakładać, że ustawodawca – określając maksymalny termin wydania decyzji – miał na uwadze "publiczny" charakter inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Ta właśnie cecha zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, przejawiająca się jego powszechnym wykorzystaniem; użytkowaniem przez dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terytorium (wszystkich lub większość), bądź też dostępnością dla dużej liczby (wszystkich lub większości) osób, determinuje konieczność możliwie najszybszego określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, norma zawarta w analizowanym przepisie: 1) stanowi gwarancję dla inwestora rozpatrzenia jego wniosku w odpowiednim – wedle ustawodawcy – terminie; 2) mobilizuje organ administracji do szybkiego działania i eliminuje opieszałość, a w konsekwencji przedłużenie się procesu inwestycyjnego dla inwestycji o publicznym charakterze, która w przyszłości służyć ma zaspokojeniu potrzeb szerokiego kręgu osób. Zakładając powyższą funkcję art. 51 ust. 2 upzp należy wskazać, że istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do właściwego określenia ilości dni, które powinny zostać odliczone od 65 dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c upzp, zgodnie z którym do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W rozpoznawanej sprawie podstawową kwestię sporną stanowi zasadność odliczenia od terminu ustawowego terminów wyznaczonych przez organ dla składania uwag i wniosków oraz na zapoznanie się z aktami sprawy. Zdaniem Sądu rację ma Minister Infrastruktury i Budownictwa. Wyznaczenie takich terminów, stanowi bowiem zwykłą czynność procesową, zmierzającą do załatwienia sprawy, która nie podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Do czynności, o jakich mowa w art. 51 ust 2 upzp nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych które, jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z przepisów kpa, stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07), podzielanym również przez skład orzekający w niniejszej sprawie, do okresu usprawiedliwionych opóźnień nie można zaliczyć zwykłych działań organu składających się na to postępowanie i nie wymagających dodatkowych nadzwyczajnych działań. A właśnie do takich działań zaliczyć należy realizację obowiązku wynikającego z art. 10 kpa. Tym bardziej, że termin do załatwienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wynosi 65 dni, a więc jako termin dłuższy od ogólnie określonych przepisami k.p.a. terminów, uwzględnia specyfikę i złożoność tego postępowania, w tym wielość podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Tym samym obowiązkiem organu właściwego dla rozpatrzenia takiego wniosku, jest takie zorganizowanie pracy i postępowania, aby obowiązki kodeksowe (w tym obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, zawiadomienia o jego wszczęciu) wypełnione zostały w terminie przewidzianym w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu. Przy tym w razie wystąpienia szczególnych utrudnień w realizacji obowiązków nałożonych na organ przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, uzasadnione będzie odliczenie okresu koniecznego na ich przezwyciężenie, od ustawowego okresu przewidzianego na rozpatrzenie sprawy. Jednak z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby takie szczególne utrudnienia wystąpiły. Za zasadne uznał Sąd również stanowisko organu odwoławczego dotyczącej możliwości wliczenia do okresu o jaki przedłużono postępowania, dnia [...] września 2012 r. Fakt, że w tym dniu nie upłynął jeszcze termin uzgodnienia tego stanowiska nie zmienia, skoro organ pomimo tej okoliczności, wydał w tym dniu decyzję. Jest to jednak okoliczność nie mająca wpływu na wynik sprawy, skoro z uwago na wyrażoną w art. 139 kpa zasadę reformationis in peius, kara została utrzymana w wysokości ustalonej przez organ I instancji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów kpa w zakresie obliczenia ilości dni, o które przekroczony został przewidziany w art. 51 ust. 2 upzp termin wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak również powodów, by zasadnie zarzucić organowi nie dochowanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i orzeczenia na podstawie przepisów prawa z uwzględnieniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ w ocenie Sądu ustosunkował się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków, w tym przede wszystkim w zakresie sposobu obliczania terminu. Organ wyjaśnił również przyczyny zastosowania zakazu reformationis in peius, wskazując dlaczego orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej nie było uzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego. Jak wyżej bowiem wykazano wykładnia zaprezentowana przez organ jest prawidłowa, a przepisy zastosowane właściwie. Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 k.p.a. skarga została oddalona.