IV SA/Wa 212/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy oddala skargę Rada Miasta [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) – w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmujący obszar ograniczony: południową granicą terenu PKP, północnymi granicami działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], zbiornikiem "[...]", ul. [...], rzeką [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], fragmentem działki ewidencyjnej o nr [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], północną granicą działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], rzeką [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], zachodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...]. Pismem z dnia 15 grudnia 2018 r. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucił m.in. naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), zwanej dalej u.p.z.p. w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), w związku z art. 548 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.), poprzez wyznaczenie obszarów przeznaczonych pod zabudowę oraz rozbudowę istniejących budynków na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (dawniej obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią). Na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 28 ust. 1 ustawy u.p.z.p. Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 3U, w zakresie w jakim dopuszcza do realizacji nowej zabudowy i rozbudowy istniejących budynków w granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z treścią art. 548 ust. 1 ustawy Prawo wodne obowiązującej od 1 stycznia 2018 r., do projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projektów ramowych studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związków metropolitalnych, a także ich zmian, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub do sporządzenia lub zmiany ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego i 2) ogłoszono w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o wyłożeniu projektu studium lub planu do publicznego wglądu - stosuje się przepisy dotychczasowe. Biorąc zatem pod uwagę fakt, iż na sesji w dniu [...] grudnia 2016 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmującego obszar ograniczony: południową granicą terenu PKP, północnymi granicami działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], zbiornikiem "[...]", ul. [...], rzeką [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], fragmentem działki ewidencyjnej o nr [...], wschodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], północną granicą działki ewidencyjnej o nr [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], rzeką [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], zachodnią granicą działki ewidencyjnej o nr [...], oraz w dniu [...] września 2017 r. ogłoszono w prasie miejscowej (Życie [...] nr [...] ([...])) przez obwieszczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [....] września 2017 r. znak [...] o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] wraz z prognozą oddziaływania planu na środowisko w dniach od 3 października 2017 r. do 25 października 2017 r., w odniesieniu do przedmiotowego planu miejscowego zastosowanie będą miały przepisy ww. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.). Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza m.in.: wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Konkretyzację ww. przepisu odnaleźć można m.in. na gruncie: - art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy u.p.z.p., z którego wynika, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa; - art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy u.p.z.p, z którego wynika, iż obligatoryjnym ustaleniem planu miejscowego jest określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym wprowadzenie zakazu zabudowy; - art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy u.p.z.p, z którego wynika, iż obligatoryjnym ustaleniem planu miejscowego jest określenie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; - § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), który nakazuje w tekście planu miejscowego zawarcie ustaleń dotyczących granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; - § 7 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nakazuje, by rysunek planu miejscowego zawierał granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych; - art. 88k pkt 1 i 5 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), zgodnie z którym ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności przez 1) kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, 5) budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli przeciwpowodziowych; - art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych; 2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; 3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, budową, przebudową lub remontem drogi rowerowej, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie oraz czynności związanych z wyznaczaniem szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego. Wojewoda stwierdził, że biorąc pod uwagę fakt, iż do dnia podjęcia przedmiotowej uchwały, mapa zagrożenia powodziowego dla terenu miasta [...] nie została sporządzona, to zgodnie z art. 17 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się przy sporządzaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planu zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą – Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - etap II - rzeka [...] zachowało swą moc obowiązującą. Zdaniem Wojewody, w związku z powyższym Rada Miasta [...] podejmując uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], na mocy art. 17 ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zobligowana była do uwzględnienia ustaleń studium. Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 18 lit. b tiret jedenaste uchwały, fragment terenu oznaczonego jako 3 U, zgodnie z rysunkiem planu, znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie obowiązują ustalenia §10 ust. 2. Zgodnie z § 10 ust. 2 uchwały, w obszarze planu występuje obszar szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z rysunkiem planu, w którym obowiązują zakazy i działania zgodnie z przepisami odrębnymi. Tymczasem, mimo ww. ustaleń planu, na rysunku uchwalonego planu miejscowego, w granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią wynikającej ze studium, wyznaczono m.in. teren pod zabudowę usługową (3 U), przy czym z ustaleń § 9 ust. 2 pkt 18 lit. b uchwały wprost wynika zarówno możliwość realizacji nowej zabudowy, jak i rozbudowy istniejących budynków. Ponadto z części graficznej uchwały wprost wynika możliwość realizacji budynków (również wiat), a także ich rozbudowy w związku z określeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Wojewoda zarzucił, że nie można dopuścić do odmiennych regulacji w planie miejscowym, niż wynika to z przepisów odrębnych. Powyższe ustalenia uchwały naruszają art. 15 ust. 1 ustawy u.p.z.p., bowiem nie realizują dyspozycji art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne obowiązującej w dacie podjęcia uchwały w związku z art. 548 ust. 1 ustawy Prawo wodne obowiązującej od dnia 1 stycznia 2018 r., art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy u.p.z.p. oraz § 4 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Zdaniem organu nadzoru, ustawowy zakaz zabudowy nie ma być powtórzony literalnie, w ramach ustaleń planistycznych, czy też pośrednio np. poprzez zawarcie sformułowania "zgodnie z przepisami odrębnymi", ale winien być przede wszystkim uwzględniony poprzez takie przyjęcie rozwiązań przestrzennych, które nie będzie naruszać przepisów odrębnych obowiązujących w dacie podjęcia uchwały, w tym ustanowionych w nim zakazów. Wojewoda podkreślił konieczność uwzględnienia w planowaniu przestrzennym ustawowych zakazów zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także odstępstw od tych zakazów. Stwierdził także, iż nie ma znaczenia okoliczność uzgodnienia planu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Zdaniem Wojewody, wskazane w skardze uchybienia stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w części. W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 22 stycznia 2019 r. Rada Miasta [...] wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oznaczonym w planie na podstawie Studium Dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], który to obszar w planie miejscowym został dokładnie opisany i zidentyfikowany na rysunku planu stanowiącym integralną część uchwały, obowiązują zakazy i działania, które wynikają z obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], który w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami uzgodnił przedłożony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalenia zawarte w § 10 ust. 2 uchwały, włącznie z obszarem szczególnego zagrożenia powodzią oznaczonym na rysunku planu, w sposób wystarczający zapewniają ochronę obszaru szczególnie zagrożonego powodzią przed ingerencją polegającą na wykonywaniu czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. Stanowisko zawarte w uzgodnieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] jest dla organu sporządzającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiążące stosownie do treści wydanych w ramach uzgodnień postanowień. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] przed zajęciem stanowiska w przedmiocie uzgodnienia rozwiązań przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddał sprawdzeniu przedstawioną przez organ treść ustaleń planu co do zgodności rozwiązań przyjętych w Studium Dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...]. Z treści rysunku miejscowego planu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustalenia Studium Dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], dla terenu objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie odzwierciedlają stanu faktycznego na gruncie. Organ wskazał, że przyjęte w 2010 r. Studium dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], sporządzone zostało na nieaktualnych mapach, które odzwierciedlały stan i bieg koryta rzeki [...] z okresu sprzed 1997 r. Organ załączył kopię mapy obszarów zagrożonych powodzią ze studium oraz wskazał, że w 1997 r. oddany został do użytkowania Zalew [...] o powierzchni 14 ha lustra wody, zbudowany na rzece wraz z zaporą i regulacją pogłębionego koryta rzeki likwidującego jej meandry. Organ dodał, że budowę rozpoczęto w 1984 r. Organ wskazał, że treść ustaleń Studium Dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...] na tym odcinku rzeki, a także na odcinku w górę rzeki w granicach administracyjnych miasta [...] - już z dniem przyjęcia studium była nieaktualna. Zdaniem organu, wątpliwość budzi obowiązujące Studium dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], które nie odpowiada stanowi faktycznemu. Stan faktycznego zagospodarowania, odzwierciedlony na rysunku planu, opisany został także 2003 r. w prognozie oddziaływania na środowisko, która wraz z projektem planu w ramach wymaganych uzgodnień przesłana była do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Wszystkie ww. organy również pozytywnie uzgodniły projekt planu. Zdaniem organu, treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnosząca się do terenu oznaczonego symbolem 3 U w granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, określona w § 10 ust. 2 planu, w sposób właściwy zapewnia ochronę przed powodzią oraz wyegzekwowanie zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), jak również umożliwia Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zwolnienie od ww. zakazów, stosownie do kompetencji wynikającej z art. 88l ust. 2 ww. ustawy. Mając na względzie brak faktycznego występowania obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, wyeliminowanego poprzez zrealizowane w latach 1984-1997 budowle, tj. zaporę wodną, Zalew [...] i regulację koryta rzeki [...], ustalenia planu odnoszące się do obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, oznaczonego w planie na podstawie mapy obszarów zagrożonych powodzią ze studium na terenie oznaczonym symbolem 3 U zapewniają wyegzekwowanie działań i zakazów na warunkach i w uzgodnieniu z Wodami Polskimi, które wyeliminują wykonywanie robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią. W ocenie organu, ustalenia planu odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem 3 U w części dotyczącej obszaru szczególnego zagrożenia powodzią nie naruszają art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.). Treść tych ustaleń w pełni zabezpiecza ochronę terenu przed powodzią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), Sąd jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Skarga została wniesiona przez Wojewodę [...] działającego jako organ nadzoru na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 994), który stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W takim przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do zapisów art. 14 ust. 8 ustawy u.p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Artykuł 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, tj. w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, regulację zasad i trybu ich sporządzania określa ustawa u.p.z.p. Z dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy u.p.z.p., wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, która związana jest ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna). Zawartość aktu planistycznego określona została w art. 15 ustawy u.p.z.p. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy u.p.z.p., wójt, burmistrz lub prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Ustawa u.p.z.p., zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1, określa m.in. zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wartości, m.in.: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy u.p.z.p.); walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy u.p.z.p.), czy prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy u.p.z.p.). Tryb uchwalenia planu, określony w art. 17 ustawy u.p.z.p., odnosi się natomiast do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (poprzez składanie wniosków i uwag), a także do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W myśl art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać trzeba, że spór sprowadza się do oceny prawidłowości rozwiązań planistycznych, przyjętych przez organ wobec obszaru o symbolu 3 U w granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Jak wynika z akt sprawy, na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oznaczonym w planie na podstawie Studium Dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], który to obszar w planie miejscowym został opisany i przedstawiony na rysunku planu stanowiącym integralną część uchwały, obowiązują zakazy i działania, które wynikają z obowiązujących przepisów prawa, zgodnie z § 10 ust. 2 uchwały. Z treści rysunku planu wynika, że ustalenia Studium dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...] dla terenu objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie odzwierciedlają stanu faktycznego na gruncie. Jak słusznie wskazał organ, przyjęte w 2010 r. Studium dla Potrzeb Planów Ochrony Przeciwpowodziowej Etap II - Rzeka [...], sporządzone zostało na nieaktualnych mapach, odzwierciedlających stan i bieg koryta rzeki [...] z okresu sprzed 1997 r. W aktach sprawy znajduje się przedłożona przez organ kopia mapy obszarów zagrożonych powodzią ze studium. Podkreślenia ponadto wymaga, że w 1997 r. oddany został do użytkowania Zalew [...] o pow. 14 ha lustra wody, zbudowany na rzece wraz z zaporą i regulacją pogłębionego koryta rzeki likwidującego jej meandry. Kopia mapy odzwierciedlająca stan faktyczny została załączona do akt sprawy. Ponadto, w ocenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], który uzgodnił przedłożony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (postanowienie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wydane w trybie art. 4a pkt 2 Prawa wodnego w związku z art. 17 pkt 6 lit. b ustawy u.p.z.p.), ustalenia zawarte w § 10 ust. 2 uchwały, włącznie z obszarem szczególnego zagrożenia powodzią oznaczonym na rysunku planu, w sposób wystarczający zapewniają ochronę obszaru szczególnie zagrożonego powodzią przed ingerencją, polegającą na wykonywaniu czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, takich jak budowa obiektów budowlanych zabronionych na podstawie przepisów odrębnych, w szczególności przy uwzględnieniu zakazów wynikających z art. 88l ustawy Prawo wodne. Reasumując, stwierdzić należy, że treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnosząca się do terenu oznaczonego symbolem 3 U w granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, określona w § 10 ust. 2 planu, w sposób właściwy zapewnia ochronę przed powodzią oraz wyegzekwowanie zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), jak również umożliwia Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zastosowanie zwolnienia od ww. zakazów na podstawie art. 88l ust. 2 cytowanej ustawy. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.