IV SA/Wa 2134/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz wydaną w granicach tej samej sprawy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...]; 2. stwierdza, że decyzje wskazane w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. na rzecz skarżącej M. O. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, w W., w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylił orzeczenie Starosty [...] z [...] sierpnia 2013 r., o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obręb [...] oraz umorzył postępowanie organu I. instancji w tym zakresie. Uzasadniając decyzje przywołano następujące prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy: - w wyniku rozpatrzenia wniosku p. P. S., p. G. K. i p. A. H., decyzją z [...] czerwca 2009 r., Starosta [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych na terenie działek ew. nr [...] i [...] w [...], w tym na likwidację działu drenarskiego [...], likwidację rowu [...] i oczka wodnego, a także na wykonanie nowego działu [...] z wylotem do rowu [...]. - na wniosek p. P. O., postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r., Starosta [...] wznowił postępowanie w przedmiocie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego (jednocześnie wstrzymał wykonanie pozwolenia wodnoprawnego), - decyzją z [...] października 2009 r., wydaną w następstwie wznowienia postępowania, Starosta [...] uchylił decyzję z [...] czerwca 2009 r. i udzielił pozwolenia wodnoprawnego na ten sam co poprzednio zakres robót, dodając jednak wykonanie studni kontrolnej w miejscu zmiany kierunku trasy rurociągu; w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. uchylił to orzeczenie, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na potrzebę przeanalizowania skutków planowanej przebudowy urządzeń melioracyjnych dla odwadnianych terenów oraz skutków dla środowiska likwidacji naturalnego zbiornika wodnego, - po przeprowadzeniu ponownego postępowania - [...] sierpnia 2013 r. - Starosta [...] wydał dwie decyzje: - nr [...] - o umorzeniu postępowanie w części dotyczącej "starego oczka wodnego"; - nr [...] - udzielającą pozwolenia wodnoprawnego w części dotyczącej przebudowy urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, - od obu decyzji odwołanie wniósł p. P. O., przy czym przedmiotem danej decyzji było odwołanie od orzeczenia nr [...]; oodwołanie od tego, o nr [...], było przedmiotem odrębnego postępowania, - w uzasadnieniu decyzji nr [...] omówiono przebieg postępowania i stwierdzono, że w świetle zgromadzonego materiału występuje przesłanka do wydania pozwolenia wodnoprawnego, - w oodwołaniu się od decyzji nr [...] wniesiono o jej uchylenie i przywrócenie stanu poprzedniego terenu oraz urządzeń melioracji wodnych; zdaniem strony, w wydanych decyzjach konsekwentnie pomijano fakt, że przedmiotowy teren znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w którym jest zabroniona likwidacja naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych, dokonywania zmian stosunków wodnych, a także wykonywania prac ziemnych, trwale zniekształcających rzeźbę terenu; w wyniku zasypania istniejącego obniżenia terenowego, miejscami nawet o 150 cm, po większym deszczu pozostała część jeziorka nie mieści całej wody; zalewa ona teren działki niszcząc gospodarstwo rolne i naruszając jego funkcje użytkowe; w czasie prowadzonego powtórnie postępowania, organ I. instancji nie przeprowadził żadnych obliczeń czy nowe urządzenia umożliwiają odbieranie dotychczasowych ilości wody; obumieranie kilkunasto- i kilkudziesięcioletnich drzew świadczy o tym, że wykonana przebudowa urządzeń w katastrofalny sposób zmieniła warunki wodne terenu; do odwołania dołączono oświadczenie innej osoby o istnieniu na granicy działek ew. nr [...] i [...] jeziorka, z którego większa część znajdowała się na działce ew. nr [...], a mniejsza - [...], przy czym głębsze było jeziorko na działce - [...]; dłączono również 37 zdjęć terenu z ich opisem, dokumentujących stan terenu oraz nawiezione hałdy gruzu i ziemi, a także 9 map, pokazujących istnienie jeziorka, - organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w sentencji decyzji nr [...] znajduje się zapis, że została ona wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku z 26 maja 2009 r. wraz z jego uzupełnieniem (wniesionym 7 czerwca 2013 r.); pprzedmiotowy wniosek, ani uzupełnienie nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji nr [...]; wniosek z 26 maja 2009 r. stanowił bowiem podstawę do wydania decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2009 r., a pismo z 7 czerwca 2013 r. nie nosi znamion wniosku o wydanie decyzji; pprzy piśmie tym nadesłano uzupełnienia do operatu wodnoprawnego oraz dodatkowe wyjaśnienia, w związku z przeprowadzonymi w terenie oględzinami funkcjonowania wykonanych urządzeń melioracyjnych, - pwyższe oznacza, że decyzja nr [...], została wydana bez wniosku o jej wydanie, zatem należało ją uchylić, a prowadzone w tej sprawie postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe, - uchylenie decyzji nr [...] i umorzenie postępowania w tym zakresie nie oznacza jednocześnie umorzenia postępowania prowadzonego przez Starostę [...], w trybie wznowieniowym, w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń melioracji wodnych na działkach nr [...], nr [...] i [...], - analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że postępowanie, w wyniku którego wydano decyzję nr [...] było prowadzone, jako ponowne rozpatrzenie sprawy, po uchyleniu decyzji Starosty [...] z [...] października 2009 r. i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia sprawy przebudowy urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na działkach ew. nr [...], [...] i [...], prowadzonej w ramach postępowania wznowieniowego; mimo prowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym, postępowanie to nie zostało prawidłowo zakończone jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 K.p.a., czyli decyzją o uchyleniu decyzji dotychczasowej (decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2009 r.), lub o odmowie jej uchylenia, z podaniem przyczyn odmowy uchylenia, stosownie do art. 146 K.p.a.; postępowanie prowadzone w trybie wznowieniowym powinno być zakończone stosowną decyzją, - prowadząc postępowanie w trybie wznowieniowym Starosta [...] powinien uwzględnić, że przebudowa urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, na którą decyzją z [...] czerwca 2009 r. udzielono pozwolenia wodnoprawnego, została już wykonana; powinien również rozważyć zasadność stanowiska prezentowanego w odwołaniu (p. O.), że przedmiotowe prace zostały zrealizowane na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym zabroniona jest likwidacja naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych, dokonywania zmian stosunków wodnych oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu; niezbędne będzie również uwzględnienie uwag organu II. instancji, zawartych w decyzji z [...] sierpnia 2010 r., dotyczących przede wszystkim zbyt małych średnic rurociągów, które po zasypaniu zagłębienia terenu nie gwarantują prawidłowego odprowadzenia wód z terenów odwadnianych, przebudowywanymi urządzeniami; w uzasadnieniu decyzji nr [...] r., którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego na taki sam zakres robót, na jaki udzielono pozwolenia wodnoprawnego decyzją z [...] czerwca 2009 r., ograniczono się do omówienia przebiegu prowadzonego postępowania, nie przedstawiając merytorycznych argumentów przyjętego rozwiązania. W skardze p. M. O., właścicielka działek należących uprzednio do p. P. O., zarzuciła naruszenie - art. 7 Konstytucji RP; - art. 6, 7, 12, 35, 36, 136, 138 i oraz Rozdziału 12 K.p.a. . Uzasadniając zarzuty wskazano: - mija piąty rok trwania postępowania; w tym czasie został zniszczony system melioracyjny, działka strony skarżącej jest zalewana i podtapiana, a z tego powodu wymierają drzewa, gospodarstwo traci swoje dotychczasowe własności użytkowe; w tym okresie organ I. instancji wydał dwie decyzje administracyjne, a także bezpodstawne postanowienie o zawieszeniu postępowania (organ odwoławczy je uchylił); w sierpniu 2013 roku Starosta wydał kolejne decyzje, które okazały się bezpodstawne w tym jedną (nr [...]) - zdaniem strony - kuriozalną; organ I. instancji, prowadząc postępowanie i wydając decyzję nr [...] nie wykonał żadnych zaleceń organu odwoławczego, - zaskarżoną decyzją uchylono decyzję nr [...] i umorzono postępowanie; organ II. instancji praktycznie sprawy nie przejął do rozpoznania i jej faktycznie w ogóle nie załatwił; wszystkie zaangażowane organy przez 5 lat działały wolno i nieskutecznie; organ odwoławczy posiadał w aktach sprawy wszelkie dane do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy; dokumentacja fotograficzna z opisem szkód i strat spowodowanych zniszczeniem melioracji jest bogata i wyczerpująca; próby "znalezienia" przez urzędników starostwa jakoby wykonanej "nowej" melioracji udokumentowane; udokumentowany był brak wrysowanego w mapę geodezyjną "nowego przebiegu melioracji" na działce ew. nr [...]; załączono odbitki oficjalnych map geodezyjnych z jeziorkiem i widocznym systemem odprowadzania wody do kanałów melioracyjnych i inne, - organ odwoławczy może rozstrzygnąć sprawę, co do jej istoty, merytorycznie; powinien on zwrócić uwagę na "indolencje" i "niezborność organu" I. instancji, co tym bardziej obligowało go do jej zakończenia, zgodnie z interesem społecznym i uzasadnionym interesem stron; w zaskarżonej decyzji uniknięto jakiegokolwiek załatwienia sprawy, pogłębiono stan niepewności i umożliwiono powstawanie kolejnych szkód i strat dla strony skarżącej, - wykładnia znaczeniowa i gramatyczna osnowy zaskarżonej decyzji, w świetle obowiązujących przepisów, oznacza umorzenie całego dotychczasowego postępowania, bez względu na to, co literalnie starano się stwierdzać w niektórych zdaniach uzasadnienia decyzji, - decyzja skutkuje kolejną zwłoką przy załatwieniu sprawy bez żadnego uzasadnienia; nie tylko nie konwaliduje dotychczasowych błędów czy zaniechań organu administracji I. stopnia, ale je pogłębia, organ odwoławczy pełnił rolę arbitra, zamiast wykonywać funkcji i kompetencji organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko sformułowane w zaskarżonej decyzji. Przy dodatkowym piśmie procesowym (k. 66-68) organ administracji przesłał, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kopię decyzji z [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]), którą uchylono decyzję nr [...] i umarzono postępowanie przed organem I. instancji, w przedmiocie umorzenia postępowania w części dotyczącej "starego oczka wodnego", w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Jak wskazał, decyzja ta nie została zaskarżona do sądu i jest ostateczna. W trakcie rozprawy (k. 99) pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że uprzednia melioracja pozostawała w związku funkcjonalnym z istniejącym oczkiem wodnym. Jednak - jego zdaniem - kwestia likwidacji starego oczka wodnego nie pozostaje w bezpośrednim związku z zagadnieniem rozwiązania problemu właściwego zmeliorowania terenu, o ile melioracja miałaby być zrealizowana na nowo. Uczestnik postępowania – p. K. R.– wskazał, że jest zainteresowany, aby sprawa została merytorycznie zamknięta. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – co do obowiązku rozpatrzenia przez organ odwoławczy sprawy, co do meritum. Trafnie organ administracji przywołał istotne, z punktu widzenia procesowego, okoliczności faktyczne sprawy (ich ponowne powtarzanie wobec uprzedniego zreferowania nie byłoby zasadne), jednakże dokonując ich oceny wywiódł wadliwe wnioski. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na skutek rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania. Trafnie organ odwoławczy odnotował, że w takim przepadku zakres orzekania wyznacza treść art. 151 § 1 K.p.a. Wymaganiu temu nie czyniła zadość niewadliwa osnowa decyzji nr [...]. Nie sposób jednak wywieść stąd - jak to zrobił organ odwoławczy - jakoby orzeczenie to nie zostało wydane w granicach sprawy, zainicjowanej wnioskiem o wznowienie postępowania, lecz jakiejś innej, której w istocie nigdy nie wszczęto. Wynika to wprost z treści uzasadnienia orzeczenia organu I. instancji, gdzie opisano przebieg zdarzeń poprzedzających wydanie danego aktu. Z uzasadnienia tego nie wynika także, aby organ I. instancji przyjął, jakoby decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym z [...] czerwca 2009 r. przestała obowiązywać, stąd nie sposób uznać, jakoby postawą ponownego orzekania w tej samej sprawie nie miało być uprzednie wznowienie postępowania. Z kolei, brak w osnowie orzeczenia wskazania, że uprzednie traci moc w następstwie jego uchylenia (jak tego wymaga art. 151 §. 1 pkt 2 K.p.a.), stanowi oczywistą wadliwość orzeczenia organu I. instancji, lecz - jako nie ostateczne - mogło być ono sanowane przez organ odwoławczy, poprzez wydanie decyzji o charakterze reformatoryjnym (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). W takiej sytuacji trafne są zarzuty skargi, że w następstwie mylnego zakwalifikowania decyzji nr [...], jako wydanej w granicach innej sprawy niż wszczęta wnioskiem o wznowienie postępowania, nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, która wskazywała, że wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, na warunkach wskazanych w decyzji organu I. instancji, jest wadliwe. Organ zamieścił wprawdzie w uzasadnieniu skarżonego aktu określone wytyczne o charakterze merytorycznym dla organu I. instancji, które miałby rozważyć, rozpatrując dalej sprawę, wobec wznowienia postępowania. Nie dokonał jednak oceny, czy w danej sprawie - wobec orzeczenia, co do meritum w I. instancji (choć osnowie orzeczenia nadano wadliwą formę) - nie zachodzą przesłanki do merytorycznego przesądzenia sprawy, w decyzji organu odwoławczego (tu - przez wydanie decyzji reformatoryjnej). Trzeba mieć na uwadze, że dopuszczalność przekazania sprawy do ponownego rozpoznania normatywnie zakreśla w art. 138 §. 2 K.p.a. a w orzecznictwie sądowym wskazuje się trafnie na potrzebę wąskiego wykładania przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej. Przy tym, orzeczenie w razie wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 ma charakter fakultatywny (użycie wyrazu "może"). W orzecznictwie sądowym słusznie zwraca się uwagę, że gdy w określonej sprawie organ I. instancji, nie wykonuje wytycznych organu odwoławczego, sformułowanych w uprzednich orzeczeniach kasatoryjnych, zasady ekonomii procesowej (art. 12 K.p.a.) przemawiają raczej za stosowaniem uprawnień wynikających z art. 136 K.p.a. nie zaś za ponownym przekazywaniem sprawy organowi niższego stopnia (tak np. orzeczenia II OSK 285/11 2520/11, 1198/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wnosić wypada, że w danej sprawie mogło dojść właśnie do pominięcia wytycznych uprzednio sformułowanych, co jednak będzie wymagać wnikliwej oceny organu odwoławczego, rozpatrującego sprawę w jej aspektach merytorycznych. Następstwem błędnej kwalifikacji decyzji nr [...], jako wydanej w granicach innej sprawy niż w następstwie wznowienia postępowania, było nie dostrzeżenie przez organ odwoławczy także innej ewentualnej wadliwości, jaką dotknięta mogła być ta decyzja. Otóż została ona wydana w następstwie wznowienia postępowania, którego przedmiotem było - ogólnie rzecz ujmując - wydanie rozstrzygnięcia w dwu kwestiach: - realizacji nowego systemu melioracji (budowy temu służących urządzeń wodnych) oraz - likwidacji uprzedniej, w tym obiektu określonego mianem "oczka wodnego", traktowanego pierwotnie, jako pozostające w związku z dotychczasowym systemem regulacji wód. W takiej sytuacji, w następstwie wznowienia postępowania w sprawie, gdzie wydano decyzję obejmującą powyższe zagadnienia - co miało w istocie miejsce w decyzji z [...] czerwca 2009 r. - przedmiotem orzekania mogła być wyłącznie sprawa w granicach zakreślonych właśnie orzeczeniem z [...] czerwca 2009 r.. Tymczasem organ I. instancji wydał dwie decyzje kończące postępowanie w przedmiocie wznowienia – nr [...] i [...]. W takiej sytuacji, organ odwoławczy, procedując ponownie w granicach sprawy, zainicjowanej wnioskiem o wznowienie postępowania (organ rozpoznaje wszak ponownie sprawę, po organ I instancji), nie mógł odrębnie rozpatrzeć odwołań od dwu decyzji kończących to postępowanie i wydać w wyniku tego dwu decyzji, jeżeli obie te sprawy pozostawały w merytorycznym związku. O ile w sprawie niezasadnie wydanoby dwie decyzje w I. instancji i od obu równocześnie wniesiono środki odwoławcze, organ II. instancji winien był, w ramach jednego postępowania odwoławczego, oba te akty uchylić i orzec w sprawie jednym orzeczeniem w granicach art. 138 § 1 pkt 2, 3 bądź § 2 K.p.a. W kwestii tej nie dokonano żadnych ustaleń, co oznacza brak wyjaśnienia jej ważnych aspektów, mogących mieć istotne znacznie dla jej wyniku. W takiej sytuacji wadliwością dotknięta jest także decyzja organu odwoławczego z [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Pomimo, że nie wniesiono od niej skargi, Sąd był uprawniony do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, jako wydanej w granicach sprawy, w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Granice danej sprawy wyznacza bowiem przedmiot postępowania administracyjnego, w ramach którego wydano zaskarżony akt. W danym przypadku chodzi o wznowienie postępowania, zakończonego decyzja z [...] czerwca 2009 r., w ramach którego rozstrzygnięto sprawy zarówno realizacji nowej melioracji jak i likwidacji tzw. "oczka wodnego". Sąd uprawniony jest natomiast do eliminowania z obrotu wszelkich aktów wydanych w granicach danej sprawy, o ile jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W danym przypadku, dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy w następstwie wniesienia odwołań od obu decyzji, wydanych w następstwie wznowienia postępowania, konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej jak i wdanej w tym samym dniu w granicach tej samej sprawy decyzji nr [...], jako mogących pozostawać zarówno formalnie jak i merytorycznie w związku. Natomiast przedwczesne są zarzuty skargi, dotyczące decyzji organu I. instancji nr [...] i [...], co do meritum. Sygnalizowane zagadnienia rozważy wpierw organ odwoławczy, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy odnotować tylko że z treści uzasadnienia zaskarżonego aktu jak i decyzji nr [...] wynika, że organ odwoławczy krytycznie ocenił orzeczenie nr [...], jak i - [...]. Rozpoznając ponownie sprawę organ rozważy więc, czy jest możliwe wydanie orzeczenia kończącego sprawę, co do meritum, uwzględniając wytyczne, sformułowane w niniejszym orzeczeniu. Jak wynika z treści skargi, jak i stanowiska uczestnika postępowania, wyrażonego na rozprawie, zakończenie sprawy ostatecznym orzeczeniem merytorycznym jest intencją stron postępowania. Wadliwa ocena uwarunkowań formalnych sprawy prowadziła do istotnego naruszenia przepisów postępowania przez bezzasadne umorzenie postępowania zarówno decyzją zaskarżoną, jak i - wydanym w granicach tej samej sprawy - orzeczeniem nr [...]. Jak wskazano wcześniej uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w następstwie bezzasadnego umorzenia postępowań organ nie rozpatrzył, co do meritum środków odwoławczych od obu decyzji, wydanych w istocie w następstwie wznowienia postępowania. Uchybiono więc zarówno treści art. 105 K.p.a., zakreślającego przesłanki umorzenia postępowania, jak i 7.77 i 80 § 1 Kodeksu, poprzez brak stosownego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach merytorycznych. Trafne są wobec tego zarzuty skargi, gdy chodzi o nie prawidłowe rozpatrzenie sprawy, choć w znacznym stopniu błędnie wskazano regulacje normatywne, które miałyby być w istocie naruszone. Sąd nie jest jednak związany zarzutami skargi. Bezpodstawne są też wywody skargi, jakoby z treści zaskarżonego orzeczenia wynikało, że doszło do umorzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Chybione uwagi w tym zakresie nie miały jednak wpływu na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono, z uwagi na brak stosownego wniosku strony (w zw. z art. 210 § 1 wskazanej ustawy). Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym orzeczeniu.