IV SA/Wa 2141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 14 lipca 2016 r. Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawidłowych wpisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie władającego działką [...] w dzielnicy [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć należ, że stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 K.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011 r. obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia tego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia. Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 K.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Wobec tego obecnie treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 maja 2013 r., sygn. II OSK 1617/12). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że postanowienie organu administracji publicznej o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, a przez to nie podlega również kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa także wtedy, gdy wydał je organ odwoławczy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ponieważ odmowa zawieszenia postępowania oznacza, że będzie ono kontynuowane. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzygnęło również sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosiło się wyłącznie do kwestii wpadkowej w toku postępowania administracyjnego. Również wadliwe pouczenie zawarte w postanowieniu organu I. instancji nie mogło wykreować podstawy prawnej dla wniesionego przez Spółdzielnię zażalenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.