IV SA/Wa 2142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. M. i M. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę G. M. i M. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o warunkach zabudowy działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych przy drodze krajowej nr [...] w m. [...] w związku z planowaną budową trzysegmentowego budynku handlowo-usługowego (usługi hotelowe, gastronomia, biura, handel – art. przemysłowe, AGD, RTV, rowery, skutery i art. ogrodnicze) o planowanej powierzchni sprzedaży do 2000 m2. Skarżący stwierdzili, że w całości nie uznają i odrzucają ww. postanowienie, ponieważ jest niezgodne z rzeczywistością. Jak stwierdzili, zjazd z drogi krajowej nr [...] na ul. [...], tj. [...] w formie lewo- i prawoskrętu istnieje i istniał wcześniej niż powstał [...]. Takie same zjazdy istnieją dla firmy [...] i innych znajdujących się w pobliżu. Skarżący nadmienili, że w ich ocenie, "propozycja złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest (...) wygodnością dla GDDKiA", a "okoliczność tych spraw kwalifikuje się bardziej do Prokuratury Krajowej i CBA". Skarżący dodali, że ich zdaniem, działanie GDDKiA jest niezrozumiałe i kuriozalne. Skarżący wnieśli ponadto o wyjaśnienie, dlaczego zobowiązano ich do wybudowania lewoskrętu na ul. [...], jak również dlaczego wybudowano wysepkę na zjeździe do działki [...]. Pismem, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 października 2018 r., Skarżący stwierdzili, że zapis do decyzji o warunkach zabudowy o wykonaniu lewoskrętu na koszt inwestora wprowadzono wobec nich celowo i z zemsty. Dodali ponadto, że po wystąpieniu z wnioskiem o udostępnienie dokumentacji projektowej oraz podwykonawczej remontu drogi krajowej nr [...] na ul. [...] stwierdzili wiele przestępstw i nieprawidłowości. Na tej podstawie doszli do przekonania, że wiele otrzymanych pism, łącznie z wydanym postanowieniem, jest niewiarygodnych, niemerytorycznych, a dokumentacja sprawy jest sfałszowana, na co przytoczono w ww. piśmie przykłady, mające w ocenie Skarżących, świadczyć o zasadności powyższych zarzutów. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. M. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o zmianę decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. w zakresie pkt-u 8 w brzmieniu: "Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji", stanowiącego o wykorzystaniu istniejącego zjazdu z ul. [...] z nałożeniem obowiązku wykonania dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo z drogi nr [...] na działkę nr [...]. Wnioskodawca umotywował swoją prośbę tym, iż uzyskał decyzję Prezydenta Miast [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. na lokalizację zjazdu z ul. [...] (działka nr [...] i [...],[...]), w związku z czym wniósł o zwolnienie go z obowiązku realizacji dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo. We wniosku, jego Autor dodał, że z opinii wydanej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad wynika, iż organ ten opowiada się za zachowaniem organizacji ruchu według stanu istniejącego. Z uwagi na treść art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460), przewidującego że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającego na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu spowodowanego tą zmianą, projekt decyzji zmieniającej obejmującej swym zakresem treść wniosku M. M. przekazano do uzgodnienia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia decyzji zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].11.2013 r. o warunkach zabudowy działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych przy drodze krajowej nr [...] w m. [...] w związku z planowaną budową trzysegmentowego budynku handlowo-usługowego (usługi hotelowe, gastronomia, biura, handel – art. przemysłowe, AGD, RTV, rowery, skutery i art. ogrodnicze) o planowanej powierzchni sprzedaży do 2000 m2 . Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wskazał, że po szczegółowej analizie warunków ruchu drogowego na drodze nr [...] na wysokości przedmiotowej nieruchomości, w oparciu o § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) w postanowieniu znak: [...] z dnia [...] września 2013 r. postawiono wymóg wyposażenia istniejącego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo na teren przedmiotowej nieruchomości. W ocenie organu, warunki ruchu drogowego uległy pogorszeniu na skutek znacznego przyrostu natężenia ruchu pojazdów samochodowych, dlatego warunek określony w 2013 r. jest tym bardziej konieczny obecnie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. G. i M. M. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i wskazując, że postanowienie to ogranicza ich dostęp do drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], ul. [...], poprzez nieuzgodnienie projektu decyzji. Skarżący powołali się przy tym na opinię (nazwaną przez nich "postanowieniem") p.o. Kierownika Rejonu GDDKiA – W. P., z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], adresowanej do [...] s.c., dotyczącej stałej organizacji ruchu dla zjazdu z drogi nr [...] w [...] ul. [...] w km 154 + 148 str. prawa, stwierdzając, że według niej organizacja ruchu powinna zostać zachowana według stanu istniejącego, dlatego wystąpili do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o zmianę decyzji w części dotyczącej zjazdu z nieruchomości nr [...] na drogę krajową nr [...]. Skarżący nadmienili także, że ich prośba wynika z faktu podjęcia kroków umożliwiających dalszy rozwój ich firmy poprzez rozszerzenie działalności gospodarczej przy wykorzystaniu istniejącego połączenia z drogą krajową nr [...]. W ocenie Skarżących, istniejący zjazd nie spowoduje znacznego przyrostu pojazdów, ponieważ planowana rozbudowa obejmuje w większości już funkcjonujące biura, handel i usługi. Ponadto rozbudowa miała pozwolić na utworzenie dodatkowych zjazdów indywidualnych m.in. do ul. [...] i do ul. [...], które – w opinii Skarżących – miałyby rozładować główny zjazd. Skarżący dodali także, iż istniejący zjazd posiada tzw. lewoskręt wraz z sąsiadującą działką po drugiej stronie drogi krajowej i nigdy nie doszło w tym miejscu do kolizji, przebudowa tej drogi jest niemożliwa ze względu na istniejącą szerokość pasa drogowego i jej pełne zagospodarowanie, a ponadto istniejące ograniczenie prędkości do 50 km/h pozwala na bezpieczne podróżowanie wzdłuż ul. [...]. Zakładany przez Skarżących wzrost ruchu pojazdów w ilości 20-30 na dobę nie powinien spowodować pogorszenia warunków komunikacyjnych w obrębie zjazdu na ich działkę. Dodatkowo stwierdzili, że zaprojektowana i obecnie przeznaczona do realizacji obwodnica wschodnia miasta [...] znacząco poprawi funkcjonowanie komunikacji ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wyjaśnił podstawy prawne jego podjęcia. Odnosząc się do sformułowanego przez Skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zauważył, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr. [...] o warunkach zabudowy wymienionych w jej treści działek, położonych przy drodze krajowej nr [...] w m. [...] w związku z planowaną budową trzysegmentowego budynku handlowo-usługowego zawiera zmiany w decyzji i analizie odnośnie do ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji, tak że zamiast istniejących zapisów w decyzji oraz w analizie cyt.: "Wykorzystanie istniejącego zjazdu z ul. [...] przy czym "jazd powinien być wyposażony w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających na teren przedmiotowej nieruchomości. W/w układ komunikacyjny winien zostać zrealizowany przed rozpoczęciem realizacji przedmiotowej zabudowy – przebudowa zjazdu wymaga uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad – zgodnie z postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].09.2013 r., znak: [...]" wprowadzono zapis cyt.: "Wykorzystanie istniejącego zjazdu z ul. [...] – zgodnie z postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].05.2016 r. – znak: [...]". Organ stwierdził następnie, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, iż powołane w projekcie decyzji "postanowienie" z dnia [...].05.2016 r. – znak: [...], nie jest aktem prawnym a opinią wydaną przez p.o. Kierownika Rejonu w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad sporządzoną na potrzeby ustalenia projektu stałej organizacji ruchu dla zjazdów z drogi krajowej nr [...] w [...] (ul. [...]) w km. 154 + 148 strona prawa. Organ podkreślił jednocześnie, że postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych przy drodze krajowej nr [...] w m. [...] w związku z planowaną budową trzysegmentowego budynku handlowo-usługowego i w postanowieniu tym zostało wskazane, że z uwagi na fakt, iż na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] natężenie ruchu (według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r.) wynosi 1346 pojazdów na godzinę, zjazd powinien zostać wyposażony w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo z drogi nr [...] na teren przedmiotowej nieruchomości, a w/w układ komunikacyjny powinien zostać zrealizowany przed rozpoczęciem realizacji przedmiotowej zabudowy – przebudowa zjazdu wymaga zaś uzgodnień tutejszego Oddziału. Nawiązując do tego, organ podkreślił, że o parametrach projektowanego do przebudowy zjazdu publicznego można rozstrzygnąć dopiero w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w sprawie lokalizacji lub przebudowy zjazdu, określając w niej miejsce jego lokalizacji i parametry techniczne. Organ opisał także niezbędną w takim zakresie procedurę oraz wskazał, że jego stanowisko podyktowane jest treścią art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, z których to przepisów wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczeniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchu, kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych. Na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli opisaną na wstępie skargę. W odpowiedzi na nią organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") Sąd skorzystał z przewidzianego powołanym przepisem uprawnienia i rozpatrzył niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W jej następstwie postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Odnosząc powyższe do opisanego wcześniej stanu faktycznego, należy zauważyć, że Skarżący nie sformułowali w swojej skardze konkretnych zarzutów świadczących o wydaniu zaskarżonego przez nich postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z naruszeniem prawa, poprzestając na ogólnym stwierdzeniu, iż postanowienia tego nie uznają i odrzucają je w całości, ponieważ jest ono niezgodne z rzeczywistością i przytaczając na tę okoliczność powody swojej oceny. Nie ogranicza to Sądu w ocenie legalności zaskarżonego aktu, ponieważ stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W tym stanie rzeczy rolą Sądu była ocena, czy zaskarżony akt został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami, adekwatnie do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), a także art. 106 i 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.). W myśl pierwszego z powołanych wyżej przepisów zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jednocześnie decyzje w tym zakresie - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.) w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Przekładając powyższe przepisy na stan faktyczny sprawy, stosownego uzgodnienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał w związku ze złożonym przez M. M. wnioskiem o zmianę decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], o warunkach zabudowy w części dotyczącej zjazdu z nieruchomości nr [...] na drogę krajową nr [...]. Dokonując uzgodnienia, właściwy organ administracji czyni to z uwzględnieniem powołanego wyżej art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W orzecznictwie obecny jest pogląd, że przepis ten nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w realizacji obowiązku uzgodnienia z nim możliwości włączenia do ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowej inwestycji, ale przyjmuje się, że zarządca drogi powinien w tym zakresie mieć przede wszystkim na względzie działanie zgodne z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 4 czerwca 2018 r., sygn. II SA/Ol 228/18; a także wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2007 r., sygn. IV SA/Wa 395/07, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, kwestia ta była podstawowym kryterium oceny dokonanej przez organ orzekający w niniejszej sprawie. W wyniku przeprowadzonej analizy zagrożenia organ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w postanowieniu z [...] września 2013 r. uzgadniającym projekt pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy, a odnosząc je do bieżącej sytuacji wskazał, że z uwagi wzrost natężenia ruchu na odcinku drogi krajowej nr [...] względem roku 2010, stanowiącej podstawę oceny do wydania powołanego wcześniej postanowienia (wynosiło ono wówczas 1346 pojazdów na godzinę), zjazd powinien zostać wyposażony w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo z drogi nr [...] na teren przedmiotowej nieruchomości. W świetle powyższego, uznać należy, iż wbrew stanowisku wyrażonemu przez stronę skarżącą, na gruncie rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, co już zostało podkreślone powyżej, podstawową zasadą którą winien się kierować zarządca drogi jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny w niniejszej sprawie i zdaniem Sądu niedopuszczalnym byłoby stawianie jej za interesem jednostki. W rozpoznawanej sprawie organ wykazał z czego wynika konieczność wyposażenia zjazdu w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo, choć niewątpliwie argumentację powołaną w postanowieniu z [...] września 2013 r. powinien był co najmniej powtórzyć w rozstrzygnięciu, które stało się podstawą sporu w niniejszej sprawie, czyniąc w pełni zadość przede wszystkim art. 13 k.p.a. i wyrażonej w niej zasadzie przekonywania. Organ wskazał wówczas na dyspozycję § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Przepis ten stanowi, że w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, zjazd publiczny może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 pojazdów na godzinę. Organ wykazał, iż ruch pojazdów na spornym odcinku drogi znacząco przekracza ww. normę, dlatego nie można mu zarzucić, że przekroczył w jakimkolwiek względzie granice uznania administracyjnego, choć mógł powyższą okoliczność wyartykułować zdecydowanie wyraźniej. Nie zmienia to jednak ogólnej oceny, że uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość załatwienia sprawy, a wydane w jej toku rozstrzygnięcie odpowiada obowiązującemu prawu. Odnosząc się do obecnej w aktach sprawy opinii p.o. Kierownika Rejonu w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, należy podkreślić, iż nie została ona sporządzona na potrzeby postępowania o zmianę decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o warunkach zabudowy, lecz – jak wyjaśnił organ – sporządzono ją w celu ustalenia projektu stałej organizacji ruchu dla zjazdów z drogi krajowej nr [...] w [...] (ul. [...]) w km. 154 + 148 strona prawa. Dokument ten nie mógł zatem stanowić jakiejkolwiek promesy dla Skarżących co do treści przyszłego postanowienia uzgodnieniowego. Nie mogły także przynieść pozytywnego skutku argumenty skarżącego co do przewidywanego zmniejszenia natężenia ruchu z związku z planowaną realizacją wschodniej obwodnicy miasta oraz rozładowaniem ruchu w związku z planowanym powstaniem zjazdów indywidualnych z inwestycji, ponieważ są to zdarzenia o charakterze przyszłym i niepewnym, a więc aktualnie nie daje się ustalić, jakie skutki mogą one rzeczywiście przynieść. Tymczasem organ rozstrzygający sprawę musi operować informacjami, które są mu znane, a przy tym są obiektywne i miarodajne, co też uczynił, odnosząc się do bieżącego natężenia ruchu na spornym odcinku drogi. Na koniec należy podkreślić, że badając legalność zaskarżonych aktów prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd nie mógł uczynić przedmiotem rozpoznania kwestii, które w ocenie Skarżących mogą świadczyć o działaniu poszczególnych organów czy osób w sposób niezgodny z przepisami prawa karnego. Niemniej jednak, zależnie od woli Skarżących, mogą oni przedstawić swoje spostrzeżenia w tym zakresie powołanym do tego innym organom państwa. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.